பிரிவு வாரியான பதிவுகள்: பிரிவற்றது

தோழர் பெ. மணியரசனுக்கு மறுமொழி – (1) தேசியம் என்றால் என்ன? தமிழ்த் தேசியம் என்றால் என்ன? – தியாகு.

தமிழ்த் தேசியப் பேரியக்கத்தின் தலைவர் தோழர் பெ. மணியரசன் 2015 நவம்பர் தொடங்கி 2016 மே முடிய தமிழ்த் தேசியத் தமிழர் கண்ணோட்டம் இதழில் மார்க்சியம் பெரியாரியம் தமிழ்த் தேசியம் என்ற தலைப்பில் பத்துக் கட்டுரைகள் கொண்ட ஒரு தொடர் எழுதினார். தந்தை பெரியார் 136ஆம் பிறந்த நாளை முன்னிட்டு 2014 செப்டம்பர் 20ஆம் நாள் இளந்தமிழகம் இயக்கம் சென்னையில் ஒழுங்கு செய்த கருத்தரங்கில் கொளத்தூர் மணி, பாவலர் தமிழேந்தி, செந்தில் ஆகியோருடன் நானும் ஆற்றிய உரைகளைத் தொகுத்து பெரியாரும் தமிழ்த் தேசியமும் என்ற தலைப்பில் 2015இல் வெளிவந்த குறுநூலுக்கு எதிர்வினையாக எழுதப்பட்டதே தோழர் பெ.ம.வின் கட்டுரைத் தொடர்.

இந்தத் தொடர் கட்டுரைகளோடு மேலும் எட்டுக் கட்டுரைகளையும் சேர்த்து திராவிடம் தமிழர் மறுமலர்ச்சியை வளர்த்ததா வழிமாற்றியதா? என்ற நூல் பன்மை வெளியீடாக வந்துள்ளது. இந்நூலில் தோழர் பெ.ம. முன்வைத்துள்ள கருத்துகளுக்கு மறுமொழியாக — குறிப்பாக என் உரைக்கு அவர் தெரிவித்துள்ள மறுப்புரைகளை மையப்படுத்தி — இதை எழுதுகிறேன். எப்போதோ எழுதியிருக்க வேண்டும், தமிழ்த் தேசம் வெளிவராமலிருந்ததால் முடியாமற்போயிற்று.

பெ.ம. எழுதுகிறார்:

“இந்நூலைத் திறனாய்வு செய்வோரிடம் நான் எந்தச் சலுகையும் கோரவில்லை. தருக்கம் என்பது ஒரு கருத்துப் போர் என்ற புரிதல் எனக்குண்டு!”

எனக்கும்தான்! கடந்த காலத்தில் போலவே இப்போதும்!

விவாதம் என்பது உண்மையைக் கண்டறிவதற்கும் பிறர் காணச் செய்வதற்குமான முயற்சியே தவிர, ஒருவரை ஒருவர் எப்படியேனும் வென்றடக்கும் சண்டைக் களமன்று என்ற புரிதலோடுதான் இந்தக் கருத்துப் போரில் என்னைப் பணிவுடன் ஈடுபடுத்திக் கொள்கிறேன்.

“இந்நூலில் விவரப் பிழைகள் இருந்து அவற்றை நண்பர்கள் சுட்டிக்காட்டினால் திருத்திக் கொள்வேன்” என்கிறார் பெ.ம. என்னைப் பொறுத்த வரை, விவரப் பிழைகள் மட்டுமல்ல, கருத்துப் பிழைகள் இருந்து யார் சுட்டிக்காட்டினாலும் திருத்திக் கொள்வேன் என உறுதியளிக்கிறேன்.

என் உரையில் விவரப் பிழை என்று பெ.ம. சுட்டிக்காட்டும் செய்தியை நேர்செய்து விட்டு மையப்பொருளுக்குச் செல்லலாம் எனக் கருதுகிறேன். 1938 மொழிப் போராட்டத்தின் போது பெரியாரைத் தமிழர் தலைவராகப் போற்றியவர்களில் சிலரைச் சொல்லும் போது கி.ஆ.பெ. விசுவநாதம், மறைமலை அடிகள், சோமசுந்தர பாரதியார் என்ற வரிசையில் தியாகராயர் என்ற பெயரையும் குறிப்பிட்டிருந்தேன். நான் சர் பிட்டி தியாகராயரைச் சொன்னதாகப் புரிந்து கொண்டு, அவர்தான் 1925ஆம் ஆண்டே மறைந்து விட்டாரே என்று பெ.ம. சுட்டிக்காட்டியுள்ளார். சரி, ஆனால் நான் குறிப்பிட்டது பிட்டி தியாகராயரை அல்ல, கருமுத்து தியாகராயரைத்தான்! அவர் நடத்திய தமிழ்நாடு இதழை நீண்ட காலம் நூலகத்தில் படித்து வந்த நினைவுண்டு. ஒருவேளை, அவரைத் தியாகராயர் என்று சொல்லாமல் தியாகராசர் என்று சொல்லியிருந்தால் குழப்பம் வராமற் போயிருக்கலாம். முதல் மொழிப் போராட்டத்தில் அவரது பங்களிப்பு பற்றித் தெரிந்து கொள்ளும் ஆர்வத்தை என் ‘விவரப் பிழை’ தூண்டியிருக்குமானால் மகிழ்ச்சி!

சரி, இந்த விவாதத்தின் மையப்பொருளை எடுத்துக் கொள்வோம். பெரியாரும் தமிழ்த் தேசியமும் கருத்தரங்கில் ‘தேசியம்’ என்பதற்கான அடிப்படை வரையறுப்பை யாரும் பேசவில்லை என்று பெ.ம. குறைபட்டுக் கொள்கிறார். தேசியம் என்றால் என்ன? குறிப்பாகத் தமிழ்த் தேசியம் என்றால் என்ன? பெ.ம. எந்தக் குறையும் வைக்காமல் இந்த அடிப்படை வரையறுப்பைத் திட்டவட்டமாகவும் தெளிவாகவும் – வெட்டு ஒன்று துண்டு இரண்டு என்பார்களே அப்படி – வழங்கியுள்ளார். அது சரியா தவறா? என்ற வினாவுக்குள் நுழையுமுன்… ஒரு வியப்புக் கலந்த அதிர்ச்சியைச் சொல்லியாக வேண்டும்:

தோழர் பெ. மணியரசன் அவர்களோ அடியேனோ தமிழ்த் தேசியக் கருத்தியலுக்கும் அரசியலுக்கும் புதியவர்கள் அல்ல. மார்க்சிஸ்டு (சிபிஎம்) கட்சிக்குள் தேசிய இனச் சிக்கல் குறித்து அவரும் தோழர்களும் ஒரு கருத்துப் போராட்டத்தை முன்னெடுத்த போது நான் சிறையிலிருந்தேன் என்றாலும், அவர்களின் நிலைப்பாட்டுக்கு ஆதரவாகக் கட்சித் தலைமைக்கு எழுதினேன். பெ.ம.வை மறுத்துத் தலைமை சார்பில் எழுதப்பட்ட கட்டுரைகளுக்கு விரிவான நீண்ட மறுப்புரைகள் எழுதினேன். சிறையிலிருந்து விடுதலையான பின் அவர்களோடு நீண்டதொரு கருத்துப் போராட்டம் செய்தேன். இந்தப் போராட்டத்தில் தமிழீழ விடுதலை தொடர்பான நிலைப்பாட்டுக்கு முதன்மைப் பங்கு இருந்தாலும், அடிப்படையில் அது தேசிய இனச் சிக்கலையே மையப்படுத்தியது. முடிவில் திலீபன் மன்றம் என்ற அறிவிப்பை வெளியிட்டுக் கட்சியிலிருந்து நீக்கப்பட்டேன். இஃதனைத்தும் பெ.ம.வுக்குத் தெரியும். இந்தக் காலங்களில் தமிழ்த் தேசியம் என்ற அடிப்படை நோக்கில் நானும் பெ.ம.வும் உடன்பட்டே இருந்தோம்.

முதலில் தமிழ்த் தேசியத் தன்னுரிமை முன்னணி, பிறகு தமிழ்த் தேசிய முன்னணி இரண்டிலும் நாங்கள் இருவரும் அமைப்புக் குழுவில் இடம்பெற்று இயங்கினோம். இந்த இரு முன்னணிகளுக்கும் இடைப்பட்ட காலத்தில் தன்னுரிமையா? தேசிய விடுதலையா? என்ற பொருள் குறித்து அவர் சார்ந்த தமிழ்த் தேசப் பொதுவுடைமைக் கட்சியோடும் நான் சார்ந்த தமிழ் தமிழர் இயக்கத்தில் ஒரு பிரிவினரோடும் நான் வெளிப்படையாக நடத்திய விவாதம்… கொள்கைவழித் தமிழ்த் தேசிய அரசியலில் அக்கறையுள்ள அனைவருக்கும் தெரிந்த செய்தி.

தமிழ்த் தேசிய முன்னணி கலைந்து போன பிறகும், தமிழீழ ஆதரவு, ஆற்று நீர் உரிமை, அடக்குமுறை எதிர்ப்பு, ஏதிலியர் உரிமை உள்ளிட்ட பல்வேறு களங்களில் சேர்ந்து செயல்பட்டுள்ளோம். இன்று வரை செயல்பட்டும் வருகிறோம். சுருங்கச் சொல்லின், 1980களின் பிற்பகுதியில் தொடங்கி இன்று வரை தமிழ்த் தேசிய உரிமைக் களத்தில் ஒத்த கருத்துடன் இயங்கி வருகிறோம். அதற்காக எங்களுக்கிடையே வேறுபாடுகளே இருக்கக் கூடாதென்று சொல்லவில்லை, ஆனால் தேசியம் என்றால் என்ன? குறிப்பாகத் தமிழ்த் தேசியம் என்றால் என்ன? என்று வரையறுப்பதிலேயே வேறுபாடு என்றால், வியப்பாக இல்லையா? ஒருசிலருக்காவது அதிர்ச்சியும் கூட இருக்கலாம்.

இருக்கட்டும், தேசியம், குறிப்பாகத் தமிழ்த் தேசியம் குறித்து நான் என்ன சொல்கிறேன்? பெ.ம. என்ன சொல்கிறார்?

நான்: “தேசியம் என்ற சொல்லை அதற்குரிய வரலாற்றுச் சமூகவியல் பொருளில் விளங்கிக் கொள்ள வேண்டும். ஒரு தேசம் அல்லது தேசிய இனத்தினுடைய ஆக்கக் கூறுகளாக இருப்பவற்றைச் சுருக்கமாகச் சொன்னால், ‘மொழி, பண்பாடு, நிலம், பொருள், வரலாறு’. பண்பாடு என்பது ‘நாம்’ என்கிற மனநிலை, அது வெளிப்படுகிற கருத்தியலைச் சொல்கிறது. இதுதான் தேசியத்தின் அடிப்பொருள். அதன் வளர்ச்சி பெற்ற அறிவியல் பார்வை என்பதெல்லாம் பிறகு. அது தனித் தமிழ்நாடா, தன்னாட்சியா, தன்தீர்வுரிமையா (சுயநிர்ணய உரிமையா) என்பதெல்லாம் பிறகு. தேசியம் என்பதன் அடிப்பொருளை எடுத்துக் கொண்டால்…”

எனது இக்கூற்றில் “தேசியம் குறித்த வரையறுப்பும் தெளிவின்றி இருக்கிறது, தமிழ்த் தேசியம் குறித்த வரையறுப்பும் துல்லியமின்றி இருக்கிறது” என்பது பெ.ம.வின் குற்றாய்வு. எனது ஒரு மேடைப் பேச்சு. பெ.ம.வினுடையது எழுத்து. ஆனால் எனது மேற்படிக் கூற்றில் எதையும் மாற்றிக் கொள்ள வேண்டிய தேவை இருப்பதாக நான் இப்போதும் கருதவில்லை.

பேச்சை விடவும் தெளிவாகவும் துல்லியமாகவும் இருக்க வேண்டியது எழுத்து. ஆனால் அடிப்பொருள், அடிப்பொருள் என்று நான் அடித்துக் கொள்கிறேனே, அது என்ன அடிப்பொருள் என்று பெ.ம. சற்றேனும் கருதிப் பார்த்தாரா? அடிப்பொருளாவது, நுனிப்பொருளாவது, எல்லாம் ஒரு பொருள்தான் என்றாவது சொன்னாரா? தேசியத்தின் அடிப்பொருள் (ELEMENTARY SENSE), வளர்ச்சி பெற்ற முழுப் பொருள் (DEVELOPED AND FULL SENSE) என்ற வேறுபாடெல்லாம் அறிவியல் ஆய்வுக்குத் தேவையற்றது என்று நினைத்தால் வெளிப்படையாகச் சொல்லுங்கள்.

தேசியம், தமிழ்த் தேசியம் பற்றிய என் பார்வையை மேலும் விளக்குவதற்கு முன் பெ.ம.வின் தெளிவான, துல்லியமான வரையறுப்பு என்னவென்று தெரிந்து கொள்வோம்:

“…தமிழ்த் தேசியம் சாதி ஒழிப்பு, ஆண்-பெண் சமத்துவம், பொருளாதாரச் சமத்துவம் போன்ற பலவற்றையும் தனது பிரிக்க முடியாத உட்கூறுகளாகக் கொண்டுள்ளது என்பது நம் நிலைப்பாடு. அதே வேளை தமிழ்த் தேசியம் என்பது தமிழ்நாடு விடுதலை, இறையாண்மையுள்ள தமிழ்த் தேசக் குடியரசு என்ற முதன்மை இலக்கைக் கொண்டது என்பது நமது வரையறுப்பு. ஏனெனில் “தேசியம்” என்பதே ஒரு தேசத்தின் இறையாண்மை மீதுதான் நிற்கிறது.”

தமிழ்த் தேசியத்தின் முதன்மைக் குறிக்கோள் தமிழ்நாடு விடுதலைதான், இறையாண்மையுள்ள தமிழ்த் தேசக் குடியரசுதான் என்பதோடு, “தேசியம்” என்பதே ஒரு தேசத்தின் இறையாண்மை மீதுதான் நிற்கிறது என்கிறார் பெ.ம.

இன்றைய தமிழ்த் தேசிய அரசியலின் முதன்மைக் குறிக்கோள் தமிழ்நாடு விடுதலைதான் என்பதே தமிழ்த் தேசிய விடுதலை இயக்கத்தின் நிலைப்பாடும் கூட. இதிலே சிக்கல் இல்லை. ஆனால் பொதுவாகத் தேசியம் என்றாலே தேசத்தின் விடுதலை, இறையாண்மை அதன் அடிப்படையாக இருந்தாக வேண்டும் என்று பெ.ம. வலியுறுத்துகிறார். அதாவது தேச விடுதலையை, இறையாண்மையை வலியுறுத்தாத தேசியம் தேசியமே ஆகாது என்கிறார். தேச விடுதலையை, இறையாண்மையைத் தேசியத்தின் இன்றியமையாக் கூறு எனக் கருதுகிறார். மீண்டும் சொல்கிறார்:

“ “பெரியாரும் தமிழ்த் தேசியமும்” கருத்தரங்கில் “தேசியம்” என்பதற்கான அடிப்படை வரையறுப்பை யாரும் பேசவில்லை. இறையாண்மையுள்ள தேச அரசு என்பது தேசியத்தின் உயிர்நாடி… சனநாயகம், சாதி ஒழிப்பு இரண்டும் தமிழ்த் தேசியத்தில் பிரிக்க முடியாத கூறுகள்தாம்; முகாமையானவைதாம். ஆனால் தமிழ்த் தேசியத்தின் அடித்தளமான தமிழ்நாடு விடுதலை இக்கருத்தரங்கில் உரியவாறு பேசப்படவில்லை.”

பொதுவாகத் தேசியம் குறித்து: இறையாண்மையுள்ள தேச அரசு என்பது தேசியத்தின் உயிர்நாடி என்பதும், குறிப்பாகத் தமிழ்த் தேசியம் குறித்து: தமிழ்த் தேசியத்தின் அடித்தளம் தமிழ்நாடு விடுதலையே என்பதும் பெ.ம.வின் திட்டவட்டமான சாற்றுரை.

பெ.ம.வின் பார்வையில், தேச விடுதலையைக் கோராத எதுவும் தேசியமாகாது. என் பார்வையில், தேசியம் என்பதன் அடிப்பொருள் நாம் என்கிற மனநிலையை, அது வெளிப்படும் பண்பாட்டைக் குறிக்கும். தேசியம் வளர்ந்து சென்று, தனக்கான அரசியல் குறிக்கோளாகத் தேச விடுதலையை வரித்துக் கொள்ளும் போது முழுமையடைந்து தேசியம் எனும் அரசியல்-கருத்தியலாக மலர்கிறது.

தேசியம் என்பது முதலாவதாக ஓர் உணர்ச்சி, ஒரு மக்கள் கூட்டத்தின் மனவுணர்வு. இப்படித்தான் அது வரலாற்றில் தொடங்குகிறது. பிறகுதான் அது ஒரு சமூக அறிவியலாக வளர்த்தெடுக்கப்படுகிறது. இந்தச் சமூக அறிவியல் தேசிய அரசியலையும் தேசியப் பொருளியலையும் தேசியப் பண்பாட்டையும் தன் உறுப்புகளாகக் கொண்டு வளர்கிறது. தேசியத்தின் வரலாற்று வளர்ச்சியிலான இந்த இருவேறு படிநிலைகளையும் நான் அடிப்பொருள், முழுப்பொருள் என்று வகைப்படுத்துகிறேன்.

இந்த வேறுபாட்டை நான் என் உரையில் முழுமையாகக் வெளிக் கொண்டுவரவில்லைதான். என் உரை நோக்கத்துக்கு அது தேவைப்படவில்லை. ஆனால் அடிப்பொருள் என்பதை ஒரு முறைக்கு இரு முறை வலியுறுத்துகிறேன். பெ.ம. இதைக் கிஞ்சிற்றும் கண்டுகொள்ளாமல் “பார்த்தீர்களா தியாகுவின் தேசியத்தை?” என்று எள்ளி நகையாடுகிறார்.

தேச விடுதலைதான் தேசியத்தின் உயிர்நாடி என்பதற்கு பெ.ம. எவ்விதச் சான்றும் தரக் காணோம். நேர்மாறான சான்றுகளை அடுத்தடுத்த பகுதிகளில் காண்போம். இப்போதைக்கு நான் பெ.ம.விடம் பணிவன்புடன் கேட்க விரும்புவது:

தேச விடுதலைதான் தேசியத்தின் உயிர்நாடி என்பதை எப்போது கண்டுபிடித்தீர்கள்? என்று தமிழ்த் தேச விடுதலை என்ற நிலைப்பாட்டைக் கைக்கொண்டீர்களோ அன்றுதான் உண்மையில் தமிழ்த் தேசியத்தை ஏற்றுக் கொண்டீர்கள் என்று புரிந்து கொள்ளலாமா? அதற்கு முன் நீங்கள் – உங்கள் தலைமையிலான இயக்கம் சரியான தமிழ்த்தேசியத்தை வந்தடையவில்லை என்று நீங்கள் நினைக்கிறீர்களா?

(மறுமொழி தொடரும்)                                                                             -  தியாகு.

தமிழினியக்கா!

ஏறத்தாழ முப்பதாண்டுக் காலம் கட்டுக்கோப்புடன் இயங்கி மக்கள் தந்த செயலூக்கம் மிக்க ஆதரவினாலும், ஆயிரக்கணக்கான மாவீரர்களின் ஈகத்தினாலும், தலைமையின் உறுதிமிக்க திறமான வழிகாட்டுதலாலும் அரும்பெரும் வெற்றிகளை ஈட்டி, வரலாற்றில் அழியா முத்திரை பதித்து, உலகம் வியக்க ஓங்கித் திகழ்ந்த விடுதலைப் புலிகள் இயக்கம் திடீரென மாயமாய் மறைந்து விட்டது போன்ற நிலை ஏற்பட்டிருப்பதை யாராலும் மறுக்க முடியாது. ஏன் இப்படி ஆயிற்று? இதற்கான அகக் காரணிகள் என்ன? என்ற வினாவிற்குத் தெளிவாகவும் திட்டவட்டமாகவும் விடை சொல்வதற்குப் போதிய தரவுகள் நம்மிடமில்லை….

முள்ளிவாய்க்கால் முன்னும் பின்னும் (2010) நூலில் நான் எழுதிய வரிகளே இவை. ஒரு கூர்வாளின் நிழலில் என்ற தமிழினியின் நூலைப் படிக்க முற்பட்ட போது, புலிகளின் பெருந்தோல்விக்கான அகக் காரணிகள் என்ன? என்ற வினாவிற்கு விடை தேடும் முயற்சியாக இது இருக்க வேண்டும் என்று விரும்பினேன். ஏன் தோற்றீர்கள்? என்ற வினாவிற்கு விடை சொல்லும் முயற்சியே இந்நூல் என்பதைத் தமிழினியே சொல்கிறார்.

விடுதலைப் புலிகளின் அரசியல் துறை மகளிரணித் தலைவியாக இருந்து, முள்ளிவாய்க்கால் வரை போராளிகளோடும் மக்களோடும் சேர்ந்து சென்று, இறுதிப் போரின் இறுதி நாளில் மக்களில் ஒருவராகச் சரணடைந்தவர் என்ற முறையில் தோல்விக்குக் காரணம் சொல்லத் தமிழினி தகுதிப் பொருத்தம் உடையவர் என்பதில் ஐயமில்லை.

இந்த நூல் தமிழினி உயிர் வாழ்ந்த போதே வெளிவந்திருந்தால் நன்றாக இருந்திருக்கும் என்பதைச் சொல்லத் தேவையில்லை. இயற்கை அதற்கு வாய்ப்பில்லாமல் செய்து விட்டது என்ற நிலையில் பல சர்ச்சைகளுக்கு வழியமைந்து விட்டது. இவற்றுள் முதன்மையானது: இது தமிழினி எழுதிய நூல்தானா?

ஒரு கூர்வாளின் நிழலில் என்ற இந்த நூலை ஒரு முறைக்கு மேல் கூர்த்த கவனத்துடன் ஆழ்ந்து படித்துள்ளேன். ஓரளவு படிப்புப் பயிற்சியும் எழுத்துப் பயிற்சியும் உடையேன் என்ற முறையில் இந்நூலில் முன்னுரைகள் முடிந்து 15 முதல் 255 முடியவுள்ள பக்கங்களில் தமிழினியின் அழகிய, எளிய நீரோடை போன்ற தடங்கலற்ற தமிழ் நடையையே கண்டுணர்கிறேன். இரண்டாவதாக, அவர் பதிவு செய்துள்ள முக்கியச் செய்திகள் அவர் மட்டுமே அறிந்து சொல்லக் கூடியவை. இந்த இரு கோணத்திலும் பார்க்க, தமிழினியின் பெயரால் வேறொருவர் இப்படி எழுதியிருக்கவோ, அல்லது அவர் எழுத்தில் இடைச் செருகல் செய்திருக்கவோ கூடும் என்பதற்கான அகச் சான்று ஏதும் எனக்குக் கிடைக்கவில்லை.

ஆனால் எனக்குள்ள நியாயமான ஐயப்பாடு தமிழினி எழுதியது முழுமையாக இடம்பெற்றதா என்பதுதான். கூர்வாள் சிங்களச் சிங்கத்தின் கையில் இருப்பது என்பதறிவோம். தமிழ்ப் புலியைத் தலைப்பில் சொல்ல நினைத்திருந்தால் துவக்கின் நிழலில் என்று எழுதியிருக்கக் கூடும். இந்நூல் தாம் சார்ந்த இயக்கம் தொடர்பான ஒரு தன்னாய்வு (ஆத்ம பரிசோதனை) என்றே வைத்துக் கொண்டாலும் சிங்களப் படையினர் நிகழ்த்திய கொடுமைகள், பேரினவாத அரசியல் பற்றியெல்லாம் பேசாமல் இத்தலைப்புக்கு நீதி செய்வதெப்படி? நடந்திருப்பது செருகல் அல்ல, உருவலே எனத் தோன்றுகிறது.

தமிழினி சொல்வதெல்லாம் உண்மையாகத்தான் இருக்க வேண்டும் என்பதில்லை. ஆனால் அவரைப் போலவே இனவழிப்புப் போர்க் காலத்தில் மக்களோடும் போராளிகளோடும் இறுதி வரை உடனிருந்து முள்ளிவாய்க்கால் வரை வந்தவர்களில் முக்கியமான ஒரு சிலராவது இப்போதும் எங்கோ உயிருடனிருப்பார்கள். அவர்களில் முடிந்தவர்கள் தமிழினி செய்தது போல் எழுதட்டும், சொல்லட்டும். நாம் ஒப்பிட்டுப் பார்த்துக் கொள்ள வசதியாக இருக்கும்.

தமிழினியின் பார்வைகள் உங்களுக்கும் எனக்கும் உவப்பானவையா? கசப்பானவையா? என்பதன்று, அவை ஒரு வரலாற்று ஆய்வின் முற்கோள்களாகப் பயன்படுகின்றனவா? இல்லையா? என்பதே மையக் கேள்வி. பெரிதும் பயன்படுகின்றன என்பதே என் விடை. இவை உண்மையில் தமிழினியின் பதிவுகளே அல்ல என்றாலும் கூட என் விடையில் மாற்றமில்லை.

தலைவர் பிரபாகரன் மீது தமிழினியின் மதிப்பார்ந்த நம்பிக்கை இந்நூல் முழுக்க இழையோடி நிற்கிறது. ஆனால் இந்த அறிவார்ந்த நம்பிக்கை தலைவரைக் குற்றாய்வு செய்வதே கூடாது என்ற குருட்டு நம்பிக்கையாக மாறுவதை பிரபாகரனே ஏற்க மாட்டார். பெரியோரை வியத்தல் இலமே என்ற பூங்குன்றன் வழி நம்மை எப்போதும் ஆற்றுப்படுத்தும்.

நோயாளியின் சாவுக்கு நோய்தான் காரணம். ஆனால் மருத்துவர் என்ன பிழை செய்தார், என்ன பிழை விட்டார் என்று ஆராய்வதில் தவறில்லை. அதுதான் அறிவு, அதுதான் அறம்.

நான் நினைவுபடுத்திப் பார்க்கிறேன்: கடந்த 1990 செப்டம்பர் 15ஆம் நாள் சென்னை தேவநேயப் பாவாணர் அரங்கில் நடந்த திலீபன் மன்ற அறிமுகக் கூட்டத்தில், விடுதலைப் புலிகளை ஆதரிக்க வேண்டிய தேவையை வலியுறுத்திப் பேசிய போதே அவர்களின் நடைமுறையில் வெளிப்படும் இராணுவவாதப் போக்குகளையும், அவற்றுக்குரிய வரலாற்றுக் காரணிகளையும் எடுத்துக்காட்டினேன். படைமுதற்கொள்கை (இராணுவவாதம்) புலிகளிடம் மட்டுமல்ல, உலகெங்கும் அநேகமாய் ஒவ்வொரு ஆயுதப் போராட்டத்திலும் கூடக்குறையத் தலையெடுக்கும் படியான போக்குதான். உரிய நேரத்தில் சரிசெய்யா விட்டால், கட்டுப்படுத்தத் தவறினால் பெருந்தீங்காகி விடலாம்.

விடுதலைப் புலிகளின் தலைமை குறித்தும், அது போராட்டத்தை வழிநடத்திய விதம் குறித்தும் தமிழினி காணும் குறைகள் இது வரை யாருமே சொல்லாதவை அல்ல. மற்றவர்கள் வெளியிலிருந்து சொன்னார்கள். அல்லது வெளியேறி வந்து சொன்னார்கள். தமிழினி உள்ளிருந்து சொல்கிறார், செறிவான பட்டறிவுடன் சொல்கிறார். தனிமனித வழிபாடு, உள்ளியக்க சனநாயகமின்மை, படைவலிமை மீது மிகை நம்பிக்கை இவற்றை வெறும் கோட்பாட்டளவில் சொல்லாமல், குறிப்பான நேர்வுகளின் அடிப்படையில் சொல்கிறார். இந்தக் குறைகளை ஆழ்ந்த வருத்தத்துடன் பதிவு செய்கிறார்.

ஏன் இதையெல்லாம் இப்போது சொல்ல வேண்டும்? என்ற கேள்விக்குத் தமிழினியிடமிருந்து கிடைக்கும் விளக்கம் நெஞ்சைத் தொடுகிறது:

நான் உயிராக நேசிக்கும் மக்களிடம் சில உண்மைகளைச் சொல்ல வேண்டும். ஓர் இனத்தின் அரசியல் அபிலாசைகளை மீட்டெடுப்பதற்காகக் கருக்கொண்ட போராட்டம் இலட்சோப இலட்சம் உயிர்களின் மீது கட்டியெழுப்பப்பட்டது. இறுதியில் அதன் போக்கிடம் ஏன் இப்படி பூச்சியமானது? போராட்டத்தை முழுவதுமாகத் தன்னகப்படுத்திக்கொண்ட விடுதலைப் புலிகள் இயக்கத்தில் நானும் ஓர் உறுப்பினராக இருந்துள்ளேன். போராட்டத்தின் இறுதி இருபது வருடங்கள் நானும் ஒரு சாட்சியாகப் போருக்குள் வாழ்ந்திருக்கிறேன். நாங்கள் எமது மக்களைக் காப்பாற்றத் தவறி விட்டோம். ஆயுதங்களைப்பதுகாத்துக்கொள்ள வேண்டும் என்பதற்காக அரசியல் இலட்சியத்தைத் தோற்கடித்து விட்டோம்.

தமிழினி இயக்கத் தலைமைக்கு உண்மையாக இருந்தார், அதை விடவும் மக்களுக்கு உண்மையாக இருந்தார் என்பதை இந்நூலின் ஒவ்வொரு பக்கமும் உணர்த்தி நிற்கிறது. கொள்கைப் பற்று, இயக்கப் பாசம், கட்சிக் கட்டுப்பாடு, தலைமை விசுவாசம் எல்லாவற்றை விடவும் பெரியதொன்று உண்டென்றால் அது மக்கள் மீதான மாறா அன்புதான். நாம் செய்கிற, செய்யத் தவறுகிற ஒவ்வொன்றுக்கும் மக்களிடம் பொறுப்புக் கூறக் கடமைப்பட்டவர்கள் என்ற கவலைதான்!

இந்த ஒரு பாடத்திற்காகவே ஒரு கூர்வாளின் நிழலில் நாம் ஒவ்வொருவரும் படித்து உணர்வேற்றவும் அறிவேற்றவும் வேண்டிய நூல்.

                                                                                                             – தியாகு.

செப்டம்பர் 24 யாழ் பொங்குதமிழ் பேரணிக்குத் தமிழ்த் தேசிய விடுதலை இயக்கம் விடுத்த அழைப்பு ..

ஆண்டவர் காயினிடம் “உன் சகோதரன் ஆபேல் எங்கே? என்று கேட்டார். அதற்கு அவன் “எனக்குத் தெரியாது. நான் என்ன என் சகோதரனுக்குக் காவலாlளியோ?” என்றான். (விவிலியம், தொடக்க நூல் 4: 9)

காயினின் மறுமொழியை ஆண்டவர் ஏற்கவில்லை. எங்கள் உறவுகள் எங்கே? என்று ஈழத் தமிழர்கள் கேட்கிறார்கள். சிறிசேனா-இரணில் அரசாங்கம் சொல்லும் சமாதானத்தை அவர்கள் ஏற்பதாய் இல்லை. ஆபேலின் இரத்தத்தின் குரலைப் போலவே நம் உறவுகளின் இரத்தத்தின் குரலும் மண்ணிலிருந்து நம்மை நோக்கிக் கதறிக் கொண்டிருக்கிறது.

ஆம், உறவுகளே! இளங்குமரன் எங்கே? எழிலன் எங்கே? பாலகுமாரன் எங்கே? யோகி எங்கே? திலகர் எங்கே? பாவலர் இரத்தினதுரை எங்கே? பாலேந்திரன் ஜெயக்குமாரியின் அன்பு மகன் எங்கே? அருட்சகோதரர் பிரான்சிஸ் எங்கே? மாயமாகிப் போன எம் பல்லாயிரம் உறவுகள் எங்கே? என்ற வினாக்களுக்கு விடை கிடைத்தாக வேண்டும்.

“எல்லாரும் மரித்து விட்டார்கள்” என்ற விக்கிரமசிங்க விடைகளை நம்மால் ஏற்க முடியாது. செத்தார்களா? சாகடிக்கப்பட்டார்களா? செத்தவனைப் புதைத்து விட்டாய், அல்லது உயிரின்றியோ உயிருடனோ தகனம் செய்து விட்டாய். சாகடித்தவனை என்ன செய்தாய்? கூண்டிலேற்றினாயா? சிறையில் அடைத்தாயா?

இந்தக் கேள்வியை சிங்கள அரசிடம் கேட்கிறோம். நல்லிணக்கம் நாடும் சிங்கள மக்களிடமும் கேட்கிறோம். ஐநாவை கேட்கிறோம். இந்திய அரசையும் உலக வல்லரசுகளையும் கேட்கிறோம். தந்தையைத் தொலைத்த பிள்ளை, கணவனைத் தொலைத்த மனைவி, அண்ணனைத் தொலைத்த தங்கை, மகனைத் தொலைத்த அன்னை, உறவைத் தொலைத்த தமிழன்… நம் குரல் ஒன்றுகூடி ஓங்கி ஒலித்தால்தான் உலகின் செவியில் நுழைந்து, நீதியின் கதவுகளைத் தட்டித் திறக்க வைக்கும்!

உங்கள் கோரிக்கைகளை உங்களுக்கே நான் விரித்துரைப்பது கொல்லன் தெருவில் ஊசி விற்பதாகி விடும் என்பதால் தவிர்க்கிறேன். நிலம் மீள வேண்டும்! நீதி நிலை பெற வேண்டும்! நம்மை நாம் ஆள வேண்டும்! இனியொரு நாளும் தமிழர் கண்ணில் கண்ணீர் திரளக் கூடாது, விடியலுக்குப் பின் வரும் ஆனந்தக் கண்ணீர் தவிர!

செப்டம்பர் 24 – உலகத் தமிழர்களின் கண்கள் எல்லாம் யாழ் நோக்கி! தமிழீழத் தாயகத்தின் எல்லாச் சாலைகளும் யாழ்ப்பாணம் நோக்கி! மண்ணதிரத் திரண்டு விண்ணதிர முழங்குங்கள்!

தமிழ் தேசிய விடுதலை இயக்கத்தின் சார்பிலும் தமிழ்த் தேசம் திங்களேட்டின் சார்பிலும் அன்புரிமையுடன் உங்களை அழைக்கிறோம்!

                                                                                                       தோழர் தியாகு

                                                                                        தமிழ்த் தேசிய விடுதலை இயக்கம்

                                                                                                         தமிழ்த் தேசம்

தமிழக சட்டப்பேரவைத் தேர்தல் – 2016 : தமிழ்த் தேசிய விடுதலை இயக்கம் தேர்தல் நிலைப்பாடு.

தமிழ்நாடு சட்டப்பேரவைக்கான தேர்தல் களத்தைப் போர்க்களம் என்று சில தலைவர்கள் முழங்கி வருகின்றார்கள். இது என்ன போர் என்று பார்த்தால் வைக்கோல் போர் போல் சில இடங்களில் கரன்சி நோட்டுக் கற்றைகளை போர் போட்டு வைத்திருப்பது வெளிப்பட்டுள்ளது. அரிசிக் கிடங்கி, சரக்குக் கிடங்கி போல் கரூர் அருகே ரூபாய்க் கிடங்கி இருந்து கண்டுபிடிக்கப்பட்டுள்ளது. கிடங்கிக்காரர் சில முக்கியமான அஇஅதிமுக அமைச்சர்களின் பினாமி என்று ஏடுகள் வெளிப்படையாகவே எழுதிய போதிலும் மறுப்பாரும் இல்லை, அவதூறு வழக்குத் தொடுப்பாருமில்லை.

தேர்தல் பொதுக்கூட்டங்களில் தமிழக முதல்வர் செயலலிதா தம் கட்சிக்காரர்களைப் பார்த்து “வோட்டுக்குப் பணம் கொடுக்காதீர்கள்” என்றோ மக்களைப் பார்த்து “வாக்குரிமையைக் காசுக்கு விற்காதீர்கள்” என்றோ பேசியதாகச் செய்தி இல்லை. ஆக பச்சை நோட்டுகளை வாரியிறைத்துத் தேர்தலில் வென்று விட முடியும் என்பதுதான் ஆளுங்கட்சியின் திட்டம். காசு கொடுத்து வாக்குத் திரட்டுவதில் திமுக ஒன்றும் சளைத்ததில்லை என்பதற்குக் கடந்த காலச் சான்றுகள் பலவுண்டு. இந்த வகையில் அஇஅதிமுக திமுகவுக்கு முன்னோடியும் பின்னோடியுமாக இருப்பவை காங்கிரசும் பாரதிய சனதா கட்சியும். ஒரே வேறுபாடு பணப் பட்டுவாடாவுக்கான ஆள்மாகாணம் குறைவாக இருப்பதுதான்.

தேர்தல் நடைபெறும் ஐந்து மாநிலங்களில் பணப் புழக்கம் 60,000 கோடி ரூபாய் கூடுதலாகியுள்ளது என்று இந்தியச் சேம (ரிசர்வ்) வங்கி ஆளுநரே கூறியிருப்பது இந்திய சனநாயகம் என்பது இழிவான பணநாயகமே என்பதற்குப் போதிய சான்று.

முடை நாற்றம் வீசும் இந்தச் சாய்க்கடையைத்தான் தேர்தல் ஆணையம் சந்தன ஓடை என்று காட்டி, அனைவரையும் அள்ளிப் பூசிக் கொள்ள அழைக்கிறது. நூறு விழுக்காடு வாக்குப் பதிவு செய்யச் சொல்கிறது. இத்தனைத் தேர்தல்களிலும் நூறு விழுக்காடு வாக்குப் பதியாமல் போனதுதான் நம் துன்ப துயரங்களுக்கெல்லாம் காரணம் போலும்!

தமிழீழம், ஏதிலியர் (அகதிகள்) வாழ்வு, எழுவர் விடுதலை, காவிரி, முல்லைப் பெரியாறு, கச்சத் தீவு, கூடங்குளம், மீத்தேன், கெயில் எரிவாயுக் குழாய் பதிப்பு, மின் பற்றாக்குறை, கனிம வளக் கொள்ளை, உழவர் துயர், தொழில் நெருக்கடி, விலை உயர்வு, ஆங்கில-இந்தித் திணிப்பு, கல்வி வணிகம் இப்படி வரிசை கட்டி நிற்கும் தமிழ்நாட்டின் தீராச் சிக்கல்களின் தீர்வுக்கான புதிய திட்டம் எதையும் எந்தக் கட்சியும் எந்தக் கூட்டணியும் முன் வைக்கவில்லை. அரைத்த மாவையே வலியுறுத்தி வலியுறுத்தி அரைத்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள் என்பதற்கு மேல் ஒன்றுமில்லை.

இதில் திமுக, அதிமுக மட்டுமல்ல, இவற்றுக்கு மாற்று என்று மார்தட்டி வரும் கட்சிகளும் ஒரே நிலையில்தான் உள்ளன. மக்கள் நலம், தமிழர் ஆட்சி என்ற கவர்ச்சி முழக்கங்களுக்குப் பின்னால் தமிழினத்தின் அடிமை நிலையை மூடி மறைத்து, இந்திய அரசமைப்புக்குப் பொன்முலாம் பூசவே முயல்கின்றனர். ஆளும் கட்சியையும் முதல்வர் நாற்காலியில் அமரும் ஆளையும் மாற்றினால் போதும், இந்த அரசமைப்புக்கு உட்பட்டே தமிழின உரிமைகளை மீட்டு விட முடியும் என்ற மயக்கம் அறிந்தோ அறியாமலோ வளர்க்கப்படுகிறது.

இந்திய அரசமைப்பு என்பது தேசிய இனங்களுக்கும் ஒடுக்குண்ட மக்களுக்கும் அடிமை முறியே. தமிழக அரசு என்பது அரசே அன்று. தமிழக சட்டப் பேரவை என்பது சட்டமியற்றும் இறைமை இல்லாத அரட்டை மடமே. அங்கு போய் ஆசை தீர மேசை தட்டலாம். அல்லது வெளிநடப்புச் செய்து வீரம் பேசலாம். தமிழக சட்டப் பேரவை கடந்த 63 ஆண்டுகளில் தன்னுரிமையோடு – தில்லி வல்லாதிக்கத்தின் ஒப்புதலின்றி – எத்தனைச் சட்டங்கள் இயற்றியுள்ளது? அது நிறைவேற்றிய தீர்மானங்கள் எப்போதாவது
இந்திய அரசால் மதிக்கப்பட்டுள்ளனவா?
இந்திய அரசுதான் நம்மை ஆள்கிறது, தமிழக அரசு என்பது அதன் முகவாண்மைதான், முதல்வர் பதவி என்பது தில்லியின் கங்காணிப் பதவிதான் என்ற உண்மையை மறைக்கத்தான் கட்சிகளின் தேர்தல் அறிக்கைகளும், தலைவர்களின் சூறாவளிப் பயணங்களும், மேடைப் பேச்சாளர்களின் வாய்வீச்சுகளும் பயன்படுகின்றன.

அதிமுகவுக்கு மாற்று, திமுக-அதிமுகவுக்கு மாற்று, திராவிடக் கட்சிகளுக்கு மாற்று என்ற பேச்செல்லாம் இந்தியாவுக்கு மாற்று என்ன என்ற தேடலைத் திசை திருப்பத்தான் உதவுகின்றன. இந்திய அரசமைப்புக்குள் எதுவும் எதற்கும் மாற்று இல்லை, எல்லாமே ஏமாற்றுதான்.

நாம் என்ன செய்யலாம்? மக்கள்திரள் போராட்டங்களைக் கட்டி வளர்ப்பது ஒன்றே நம் உரிமைகளை வென்றெடுக்கவும், விடுதலைப் பாதையில் முன்னேறிச் செல்லவும் பயன்படும் என்று தமிழ்த் தேசிய விடுதலை இயக்கம் நம்புகிறது. இதற்குப் பொருத்தமானது பொதுவாகத் தேர்தல் புறக்கணிப்பே!

எந்த அமைப்பிலும் வாக்குரிமையின் தேவையை நாம் மறுக்கவில்லை. வாக்களிக்கும் உரிமை என்பதில் வாக்களிக்க மறுக்கும் உரிமையும் அடக்கம். இந்த உரிமையை வாக்குச் சீட்டிலேயே இடம்பெறச் செய்ய வேண்டும் என்பது ஒரு சனநாயகக் கோரிக்கை. இந்தக் கோரிக்கையை ஓரளவு நிறைவு செய்வதாக “மேற்கண்ட எவர்க்கும் வாக்கில்லை” (நோட்டா) என்ற பதிவு அமைந்துள்ளது.

எந்த வேட்பாளருக்கும் வாக்கில்லை என்பதை இந்த அமைப்புக்கு எதிரான வாக்கு என்று பொருள் கொள்ளலாம். ‘நோட்டா’ என்பது தேர்தல் புறக்கணிப்புக்குச் சட்ட வடிவம் தரும் என நம்புகிறோம்.
எல்லாக் கட்சிகளையும் எல்லா வேட்பாளர்களையும் தோற்கடிப்போம்! நோட்டாவில் முத்திரையிடுவோம்.

மார்ச்சு 2014 : தற்சார்புள்ள பன்னாட்டுப் புலனாய்வே இலக்கு !

 

  மார்ச்சு 2014 : தற்சார்புள்ள பன்னாட்டுப் புலனாய்வே இலக்கு

திராவிடர் விடுதலைக் கழகம், தமிழ்த் தேசிய விடுதலை இயக்கம், தமிழ்நாடு மக்கள் கட்சி,

                              சேவ் தமிழ்சு இயக்கம் ஆகியவற்றின் கூட்டறிக்கை

 

03 மார்ச் 2014 அன்று தொடங்கி ஐ.நா மனித உரிமை மன்றத்தின் 25வது கூட்டத் தொடர் நடந்து வருகின்றது. இதை முன்னிட்டு, இலங்கையில் நடந்ததாக சொல்லப்படும் சர்வதேச மனித உரிமைச் சட்டமீறல்கள் மற்றும் மனிதாபிமான சட்டமீறல்கள் குறித்த தற்சார்புள்ள பன்னாட்டுப் புலனாய்வை மேற்கொள்ள புலனாய்வு பொறியமைவு ஒன்றை ஐ.நா.மனித உரிமை மன்றம் அமைக்க வேண்டும் என்று ஐ.நா. மனித உரிமை மன்ற ஆணையர் நவி பிள்ளை அவர்கள் பிப்ரவரி 26 ஆம் தேதி முன் வைத்த அறிக்கையில்  குறிப்பிட்டிருப்பதை வரவேற்கின்றோம்.

 

இலங்கை தொடர்பான தீர்மானத்தின் முதல் வரைவு அமெரிக்கா,  இங்கிலாந்து, மொரிசீயசு, மான்டீநிக்ரோ, மாசிடோனியா ஆகிய  நாடுகளால் விவாதத்திற்கு முன்வைக்கப்பட்டுள்ளது. அத்தீர்மான வரைவு  இலங்கை அரசு நம்பகமான தேசிய செயல்முறை ஒன்றை நிறுவத் தவறிய நிலையில் தற்சார்புள்ள பன்னாட்டுப் புலனாய்வு நடத்தப்பட வேண்டியது அவசியம் என்ற ஐ.நா. மனித உரிமை மன்ற ஆணையர் நவிபிள்ளையின் பரிந்துரைகளையும் முடிவுகளையும் வரவேற்றுவிட்டு அத்தகையதோர் பொறியமைவை ஏற்படுத்துவது குறித்து வெளிப்படையாகப் பேசவில்லை. மாறாக ஐ.நா. மனித உரிமை ஆணையர் அலுவலகம் இலங்கையில் இரு தரப்பினரும் புரிந்த மனித உரிமை மீறல்கள் மற்றும்  அவ்வாறானகுற்றங்கள் தொடர்பாகப் புலனாய்வு செய்ய வேண்டும் என்று வேண்டுகோள் விடுக்கின்றது. இன்னொரு புறம், நம்பகமான உள்நாட்டுப் பொறியமைவை ஏற்படுத்தச் சொல்லி இலங்கை அரசை வலியுறுத்துகின்றது. ஐ.நா. மனித உரிமை ஆணையர் அலுவலகம் இவற்றைக் கண்காணிக்க வேண்டும் என்று கோருகின்றது.  இன்னும் ஒன்றரை ஆண்டுகளுக்கு பிறகு இந்த முயற்சிகளின்  முன்னேற்றங்கள் குறித்து அறிக்கை சமரிப்பிக்குமாறு ஐ.நா. மனித உரிமை மன்ற ஆணையர் அலுவலகத்தை வேண்டுகின்றது. மேலும்இத்தீர்மான வரைவு  13 ஆவது சட்டத் திருத்தத்தின்படி மாகாண சபைக்கு அதிகாரம் வழங்கக் கோருகின்றது.

 

இப்படியாக, ஒருபுறம் இலங்கையில் நடைபெற்ற மனித உரிமை மீறல்கள் குறித்து விசாரணை என்று சீன சார்பு கொண்ட இராசபக்சே தலைமையிலான சிங்கள அரசை ஒரு கயிற்றிலும்,  மறுபுறம் ஈழத் தமிழர்கரின் விடுதலை அரசியலை மாகாணசபைக்குக் கூடுதல் அதிகாரம் என்ற வகையில் முடக்கி ஈழத் தமிழரை இன்னொரு கயிற்றிலும் கட்டிப் போட முயல்கின்றது. இதன் மூலம், சிங்கள அரசு, தமிழர் ஆகிய இரண்டு தரப்பையும் அமெரிக்கத் தலைமையிலான மேற்குலக அரசுகளும் இந்திய அரசும் இணைந்த கூட்டணியின் பிடிக்குள் வைக்கும் நோக்கம் கொண்டதாய் இருக்கின்றது. இனப்படுகொலைக்கு ஆளாகிவரும் தமிழர்களுக்கான நீதியை மறுக்கும் இத்தீர்மான வரைவு ஏற்கத்தக்கதன்று..

 

இம்முறையும் உள்நாட்டு விசாரணையா?  அல்லது தற்சார்புள்ள பன்னாட்டுப் புலனாய்வா? என்ற புள்ளியிலேயே சிங்கள அரசுக்கும் தமிழர்களுக்கும் இடையேயான சர்வதேசப் போராட்டம் நடந்து வருகின்றது. 13 ஆவது சட்டத்திருத்தத்தின்படி மாகாண சபைக்கு அதிகாரம் வழங்கப்பட வேண்டும் என்ற பரிந்துரை தீர்மானத்தின்  வரைவில் வருவதன் மூலம் இந்தியாவின் கோரக்கரங்கள் இருப்பது அம்பலமாகின்றது.  13 ஆவது சட்டத்திருத்தை சர்வதேச அரங்கிற்கு இந்தியா கொண்டு சென்றுவிட்டது. இதன் மூலம்,  தற்சார்புள்ள பன்னாட்டுப் புலனாய்வைத் தடுக்க அதிகாரப்பகிர்வை பேரப் பொருளாக இலங்கை அரசு பயன்படுத்தி இருப்பதும் புலப்படுகின்றது.  ஆயினும், 13 ஆவது சட்டத்திருத்ததைச் சிங்களப் பேரினவாதமும் தமிழீழ மக்களின் விடுதலை வேட்கையும் முறியடித்த வரலாறு இருப்பதால் நாம் தற்சார்புள்ள பன்னாட்டுப் புலனாய்வையே குறிவைக்க வேண்டியுள்ளது.  தமிழர் தாயகப் பகுதியில் சிங்கள இராணுவத்தைக் குவித்து வைத்திருக்கும் இலங்கை அரசுக்கு சர்வதேச அழுத்தம் கொடுப்பதற்கும் வடக்கில் நடந்துவரும் சிங்கள மயமாக்கலுக்கு எதிராகத் தமிழீழ மக்கள் போராடுவதற்கும் தேவையான புற அழுத்தத்தை ஏற்படுத்துவதற்கும் தற்சார்புள்ள பன்னாட்டுப் புலனாய்வு துணை செய்யும்.

கடந்த இரண்டு முறையும் தீர்மானத்தை ஆதரிப்பது போல் ஆதரித்து அதை நீர்த்து போகச் செய்தது இந்தியா என்பதை நாம் அனைவரும் அறிவோம். இம்முறையும் தீர்மானத்தின் வரைவில் இந்தியாவின் பங்கு மறைமுகமாக இருப்பது அம்பலமாகியுள்ளது.  இந்நிலையில், காங்கிரசுத் தலைமயிலான இந்திய அரசு கடந்த முறை போலவே இம்முறையும் தன்னுடைய நிலைப்பாட்டை இன்னும் வெளிப்படையாக அறிவிக்கவில்லை. காங்கிரசுக்காரர்கள் ஐ.நா. தீர்மானத்தை நாங்கள் ஆதரிப்போம் என்று தொலைக்காட்சிப் பேட்டிகளில் பொத்தாம் பொதுவாக பேசத் தொடங்கியுள்ளனர். பா.ஜ.க.வினரோ தங்கள் நிலைப்பாட்டைத் தெரிவிக்காமல் பொத்தாம் பொதுவாக இலங்கைத் தமிழர்களுக்காகக்கண்ணீர் விடுவது போல் நடித்து காங்கிரசு எதிர்ப்பு வாக்குகளைக் குறிவைக்கின்றனர். இந்நிலையில் நமது கோரிக்கை என்ன என்பதையும் தீர்மானத்தின் உள்ளடக்கத்தில் என்ன இருக்க வேண்டும் எனபதையும் நாம் தெளிவாக முன்வைக்க வேண்டியுள்ளது.

 

எட்டாவது பரிந்துரையில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ள ஐ.நர மனித உரிமை ஆணையர் அலுவலகம் புலனாய்வு செய்ய வேண்டும் என்ற வரிகள் நீக்கப்பட்டுவிடாமல் தடுக்க வேண்டும். அத்துடன், இலங்கை அரசு புரிந்த போர்க்குற்றங்கள், மனித குலத்திற்கு எதிரான குற்றங்கள் மற்றும் இனப்படுகொலை குற்றங்கள் மீதான தற்சார்புள்ள பன்னாட்டு புலனாய்வு நடத்த புலனாய்வு ஆணையம் அமைக்கப்பட வேண்டும் என்ற திருத்தம் இத்தீர்மானத்தில் மேற்கொள்ளப்பட வேண்டும். கடுமையான தீர்மானம் ஒன்றை நிறைவேறவிடாமல் தடுத்துக் கொண்டிருப்பது இந்தியஅரசு தான். இந்திய அரசின் துணையுடன் தான் இலங்கை அரசு மேற்குலக அரசுகளை எதிர்கொண்டு வருகின்றது. எனவே, இந்திய அரசை நம் மக்களிடம் அம்பலப்படுத்தி தீர்மானத்தில் திருத்தம் கொண்டு வர வலியுறுத்த வேண்டியதே நமது உடனடிக் கடமை.

 

அமெரிக்கத் தீர்மானம் குறித்து ஏமாற்றம் தெரிவிப்பது, எதிர்ப்புத் தெரிவிப்பது  என்ற அளவோடு  நிறுத்திக் கொள்ளாமல், நாம் கோருவது போன்ற தீர்மானத்தை இந்தியாவே கொண்டுவர வேண்டும், அல்லது அமெரிக்கத் தீர்மானத்தில் உரிய திருத்தம் கொண்டுவர வேண்டும் என்ற நோக்கில் இந்திய அரசுக்கு அழுத்தம் கொடுக்க வேண்டும். இவ்வாறு நமது போராட்டத்தை இந்திய அரசை நோக்கிக் குவிமையப்படுத்த வேண்டும். இத்தனைக்குப் பிறகும் இந்திய அரசு இருப்பதையும் கெடுத்து நீர்த்துப் போகச் செய்யுமானால் தமிழ்நாட்டு மக்களிடம் இருந்து மேலும் அயன்மைப்பட நேரிடும்  என்று எச்சரிக்கின்றோம்.

 

 

 

 

தா.செ மணி,

தலைவர், திராவிடர் விடுதலைக் கழகம்                                                             

 

 

தியாகு,

பொதுச் செயலாளர், தமிழ்த் தேசிய விடுதலை இயக்கம்

 

 

செல்வி

 

பொதுச் செயலாளர், தமிழ்நாடு மக்கள் கட்சி

 

 

 

தி. செந்தில்

 

 

ஒருங்கிணைப்பாளர், சேவ் தமிழ்சு இயக்கம்

 

 

 

ஈழம் தமிழக மாணவர் போராட்டமும் குழப்பமடைந்துள்ள புதிய சனநாயகமும் -தோழர் பாரி

முன்னுரை:

புதிய ஜனநாயகம் ஏப்ரல் 2013இல் ஈழம் : மாணவர் எழுச்சியில் ஒளிந்து கொள்ளும் துரோகிகள், பிழைப்புவாதிகள்! என்று ஒரு கட்டுரையை வெளியிட்டுள்ளது. ஒன்று : தமிழீழ விடுதலைப் புலிகளின் ஆதரவாளர்களின் மீதான விமர்சனம், இரண்டு : தனித் தமிழீழத்துக்கான மாணவர்களின் மீதான விமர்சனம், மூன்று : இலங்கை ஈழப் பிரச்சினைக்கு புதிய ஜனநாயகம் முன் வைக்கும் தீர்வுகள், நான்கு : புலிகள் மீதான விமர்சனம் ஆகியவற்றை ஆய்விற்கு எடுத்துக் கொள்வோம். மேலும் மாணவர் போராட்டத்தின் திசைவழி குறித்து தமிழ்த் தேசிய விடுதலை இயக்கம் முன்வைக்கும் தீர்வுகளையும் எடுத்துக் காட்டியுள்ளேன்.

தன் தீர்வு உரிமை (சுய நிர்ணய உரிமை) என்பது கோட்பாட்டுச் சிக்கல் என்பதால் புதிய ஜனநாயகம் விமர்சனங்களையும் தாண்டி அரசியல் களத்தில் புதிதாக அடியெடுத்து வைத்துள்ள மாணவர்கள் புரிந்து கொள்ளும் வகையில் தன் தீர்வு உரிமைக்குத் தொடர்புடைய சில வரலாற்று விவரங்களைக் கொடுத்துள்ளேன். பல்வேறு முழக்கங்களுடன் செயல்படும் மாணவர்களை ஒரே முழக்கத்தின் கீழ் அணிதிரட்ட வேண்டும் என்ற ஆர்வத்தில் இதனை எழுதியுள்ளேன். மாணவர்கள் அனைவரும் ஒரே அணியாக நின்று போராடினால் வெற்றி நமக்கே!

உலகின் இன்றைய நிலைமை :

19 மற்றும் 20 ஆம் நூற்றாண்டு என்பது அறிவியல் பாய்ச்சலில் முன்னேறியதைக் குறிப்பதாகும். உயிரியலில் ஒரு செல் உயிர் கண்டுப்பிடிப்பும், டார்வினின் பரிணாம வளர்ச்சிக் கோட்பாடும், இயற்பியலில் ஆற்றல் மாறாக் கோட்பாடும், ஐன்ஸ்டீன் கோட்பாடும், அணுப்பற்றிய கொள்கைகளும், முக்கிய பங்காற்றின. இதே காலத்தில்தான் சமூகவியலில் மார்க்ஸ், ஏங்கென்ஸ் இருவரும் முதலாளித்துவ சமுதாயத்தில் நின்று அதன் கடந்த காலத்தையும் நிகழ்காலத்தையும் எதிர் காலத்தையும் ஆய்வு செய்து சமூகத்தின் இயக்க விதிகளைக் கண்டறிந்தனர். முதலாளித்துவம் ஏகாதிபத்தியமாக மாறிய நிலையில் மார்க்சியத்தை லெனின் வளர்த்தெடுத்தார்.

இரண்டாவது உலகப்போருக்குப் பின் ஏகாதிபத்தியங்கள் எந்த ஒரு நாட்டையும், தேசத்தையும் நேரடிக் காலனிகளாகக் கொண்டு ஆதிக்கம் செலுத்த இயலவில்லை. ஏனெனில் மக்கள் எளிதில் அடையாளம் கண்டு விரட்டி அடிக்கின்றனர். ஆகையினால் இன்று தந்திரமாக ஏகாதிபத்தியங்கள் அமெரிக்காவின் தலைமையில் தாராளமயம், தனியார் மயம், உலகமயம் என்ற போர்வையில் காலனி (மறுகாலனி) ஆதிக்கம் செலுத்துகின்றன. எனவே பழைய காலனி ஆதிக்கமானாலும் மறுகாலனி ஆதிக்கமானாலும் வடிவம் மாறியுள்ளதே தவிர அதன் உள்ளடக்கம் என்பது ஏகாதிபத்தியச் சுரண்டல்தான். எனவே உலக நிலைமை என்பது லெனின் வாழ்ந்த போதும் இன்றும் ஏகாதிபத்திய நிலைமையே. எனவே தேசிய இனப் பிரச்சனையில் லெனின் ஆய்வுரைகள் இன்றும் முக்கியத்துவமுடையவையே.

அரசியல், இராணுவ மூலயுத்திகள் வகுப்பது குறித்து புதிய ஜனநாயகத்தின்குழப்பம் :

புதிய ஜனநாயகம் தன்னை ஒரு மார்க்சிய லெனினிய அரசியல் ஏடு எனக் கூறிக் கொள்கிறது. அது தனது கட்சியின் பெயரை இன்றும் CPI(ML) SOC அதாவது இந்திய கம்யூனிஸ்ட் கட்சி (மாலெ) மாநில அமைப்புக் கமிட்டி தமிழ்நாடு எனத்தான் வைத்துள்ளது. இந்திய ஆளும் வர்க்கம் தேசிய இனங்களின் தேசியத் தகுதியை மறுத்து மாநிலம் அல்லது பிராந்தியம் என கொச்சைப்படுத்துகிறது என்கிறோம். இந்த ஆய்வு புதிய ஜனநாயகத்திற்கும் பொருந்தும். தமிழ்த் தேசியத்தை மாநிலம் எனக் குறுக்கிக் காட்டும் ஆளும் வர்க்கத்திற்கும் புதிய ஜனநாயகத்திற்கும் என்ன வேறுபாடு. புதிய ஜனநாயகம் தைரியமாகச் சொல்லட்டும். தனது கட்சிப் பெயரிலே மாநில அமைப்புக் கமிட்டி என்றுதான் பெயர் வைத்துள்ளது.

தனித் தமிழ்த் தேசிய விடுதலைக் குறித்து புதிய ஜனநாயகம் ஆதரவு தோழர்களிடம் பேசினால் தனித் தமிழ்நாடு சாத்தியமில்லை, இந்திய இராணுவம் வலிமை மிக்கது என்பார்கள். ஒரு கட்சியின் அரசியல் மூலஉத்தி (அரசியல் யுத்த தந்திரம்) அல்லது அரசியல் வழி என்பது அந்த நாட்டின் அரசியல் நிலைமைகளை ஆய்வு செய்து பெறப்படுகிறது. இராணுவ நிலைமைகளை ஆய்வு செய்து அரசியல் முடிவு பெறப்படுவதில்லை என்கிற அற்ப அறிவுகூட புதிய ஜனநாயகத்திற்கு இல்லை. ஏனெனில் தனித்தமிழ்நாடு என்ற அரசியல் தமிழக மக்களை கவ்வி உலக நிலைமைகளில் இந்திய நிலைமைகளில் மாற்றம் வந்து ஆயுதப் போராட்டம் இல்லாமலே தனித்தமிழ்நாடு அடைவதற்கான வழிகூட ஒரு வேளை ஏற்படலாம். அதனால் ஆயுதப் போராட்டம் தேவை இல்லை என நான் வாதிடவில்லை. அரசியல் மூலயுத்தி வகுக்க இராணுவ நிலைமைகளைக் கணக்கிடக் கூடாது என்பதற்காக அந்த வாதத்தினை முன் வைக்கிறேன். ஒரு அரசியல் மூலயுத்தி (தனித்தமிழ்நாடு) வகுத்தப் பின் அதனை அடைவதற்கான வழிவகைகளை நாம் கண்டறிய வேண்டும். அப்போதுதான் எதிரியின் இராணுவ நிலைமைகளை ஆய்வு செய்து இராணுவ மூலயுத்தி (இராணுவ யுத்த தந்திரம்) வகுக்க வேண்டும். புதிய ஜனநாயகம் அதன் வழிகாட்டுதலிலுள்ள அதன் அமைப்புகள் திட்டமிட்டே தனது அணிகளின் கேள்விகளுக்கு கோட்பாட்டுத் தளத்திலிருந்து பதில் சொல்லாமல் அரசியல் மூலவுத்தியையும், இராணுவ மூலவுத்தியையும் போட்டு குழப்பி அவர்களை காயடிக்கிறது. ஒரு தேசிய இனத்தின் பிரிவினை மூன்று நிலைமைகளில் மட்டுமே மார்க்ஸ், ஏங்கெல்ஸ், லெனினால் எதிர்க்கப்பட்டன.

1.            ஒரு தேசிய இனம் பிரிந்து போய் அது ஒரு பிற்போக்கு பெரும் வல்லரசுக்கு உதவும் பட்சத்தில்

2.            ஒரு தேசிய இனம் பிரிவதை முன்னிட்டு உலகப்போர் தோன்றினால்

3.            பல்தேசிய இனநாட்டில் ஒடுக்கும் தேசிய இனத்தில் பலம் வாய்ந்த தொழிலாளர் வர்க்க கட்சி புரட்சியை முன்னெடுக்கும் நிலையில் அது ஒடுக்கப்படும் தேசிய இனங்களின் தன் தீர்வு உரிமையை அங்கீகரித்துப் போராடும் நிலையில்.

மேற்கண்ட நிலைமைகள்தான் ஒரு தேசிய இனம் பிரிந்து போவதை ஆதரிப்பதா எதிர்ப்பதா என்பதற்கான மார்க்சியக் கோட்பாடு. இதைப்பற்றி புதிய ஜனநாயகத்திற்கு ஆனா, ஆவன்னா கூட தெரியாது. தெரிந்தால் சொல்லட்டும்.

கட்சியின் அணிகளுக்கு இந்திய இராணுவ பூச்சாண்டிக் காட்டி தனித் தமிழ்நாட்டை மறுக்கும் புதிய ஜனநாயகம் அறிந்து கொள்ள வரலாற்றிலிருந்து பார்ப்போம். ரஷியா ஒரு இராணுவ ஏகாதிபத்தியமாக இருந்த போதுதான் போலாந்து பிரிந்து போவதை மார்க்ஸ் ஆதரித்தார். வல்லமை பொருந்திய இங்கிலாந்திலிருந்து (இன்றுவரை சாத்தியமில்லாத) அயர்லாந்து பிரிந்து போவதை மார்க்ஸ் ஆதரித்தார். ஸ்வீடனிலிருந்து நார்வே பிரிந்து போவதை லெனின் ஆதரித்தார். இந்தோ சைனா என்பது வியட்நாம், லாவோஸ், கம்போடியா ஆகிய தேசிய இனங்களைக் கொண்டதாகும். அதனை உலகின் மிகப் பெரும் ஏகாதிபத்தியங்களான அமெரிக்கா, இங்கிலாந்து, ஜப்பான் மேலும் பல ஏகாதிபத்தியங்கள் ஆக்கிரமித்திருந்தபோதுதான் தனி வியட்நாம் விடுதலைப் போராட்டத்தை கோ.சி.மின் துணிச்சலுடன் முன்னெடுத்தார். அப்படி தேசிய இனங்கள் தனி அரசுக்காக விடுதலைக் கேட்டுப் போராடியதை இராணுவ பூச்சாண்டி காட்டி மார்க்சிய அறிஞர்கள் பயமுறுத்தவில்லை.

புதிய ஜனநாயகம் மட்டும்தான் அரசியல் மூலவுத்தி வகுக்க இராணுவ நிலைமைகளை கணக்கிட வேண்டுமென மார்க்சியத்திற்கு புதிய விளக்கத்தை கண்டுபிடித்து கட்சி அணிகளுக்கு போதித்து வருகிறது.

ஒடுக்கும் தேசிய இனத்தில் புரட்சி நடைபெற வேண்டுமானால் ஒடுக்கப்படும் தேசிய இனம் விடுதலை பெற வேண்டும் என்று மார்க்ஸ் பிற்காலத்தில் முடிவுக்கு வந்தார். இங்கிலாந்து அயர்லாந்தை அடிமைப்படுத்தி இருப்பது குறித்து மார்க்ஸ் தொடக்கத்தில் என்ன கருத்து கொண்டிருந்தார். பிறகு எப்படி அதனை மறு ஆய்வு செய்தார் என ரோசாலுக்சம் பர்க்குக்கு லெனின் கீழ்கண்டவாறு தலைப்பிட்டு எழுதுவார். “கற்பனாவாதி கார்ல்மார்சும் காரியவாதி ரோசாலுக்சம்பர்கும்”! இப்படி ஏன் தலைப்பிட்டார் என புதிய ஜனநாயகத்திற்கோ அதன் இந்தியப் புரட்சி கூட்டாளிகளுக்கோ உறுதியாக தெரியாது. மார்க்சிய ஆய்வு முறை என்பது பகுப்பதும் தொகுப்பதும் அதன் தனித் தன்மைகளையும், பொதுத் தன்மைகளையும் கண்டறிவதும் தர்க்கம் செய்வதும் எதார்த்தத்துடன் ஒப்பிடுவதும் போன்ற முறைகளை அடிப்படையாகக் கொண்டதாகும். அப்படித்தான் கம்யூனிச சமுதாயம் என்ற இலட்சியத்துக்கு மார்க்ஸ் வந்தடைந்தார். அப்படித்தான் அயர்லாந்து பிரச்சனைக்கு அக நிலையாகத் தொடக்கத்தில் முடிவுக்கு வந்தார்.

இங்கிலாந்து முதலாளித்துவப் புரட்சி (ஜனநாயகப் புரட்சி) நடைபெற்று முழுமுதலாளித்துவமாக வளர்ச்சி அடைந்திருந்தது. அது அயர்லாந்தை அடிமைப் படுத்தியிருந்தது. அயர்லாந்து தனது அடிமைத் தனத்திற்கு எதிராகப் போராடியது. மார்க்ஸ் தொடக்கத்தில் கருதினார். இங்கிலாந்து முதலாளித்துவமாக வளர்ச்சி அடைந்து உள்ளது. அதில் தொழிலாளி வர்க்கம் தோன்றி வளர்ந்து வருகிறது. தொழிலாளி வர்க்கம் சோசலிசப் புரட்சி நடத்தும். அப்படி இங்கிலாந்துப் புரட்சியின் மூலமாக அயர்லாந்துக்கு விடுதலை கிடைக்கும் எனக் கருதினார். ஆனால் அவர் எண்ணியவாறு நடக்கவில்லை. அயர்லாந்து விடுதலைப் போராட்டம் முன்னிலைக்கு வந்தது. எனவே மார்க்ஸ் தனது ஆய்வை மறுபரிசீலனைக்கு உட்படுத்தினார். இங்கிலாந்தில் உள்ள முதலாளி வர்க்கம் அயர்லாந்தை அடிமைப்படுத்திச் சுரண்டி தனது தொழிலாளி வர்க்கத்தை பிரபுகுலத் தொழிலாளி வரக்கமாக மாற்றி உள்ளதையும் அத்தொழிலாளி வர்க்கம் ஊட்டம் பெற்று போராட்ட குணமின்றி இருப்பதையும் பார்த்தார். எனவே இங்கிலாந்தில் தொழிலாளி வர்க்கம் புரட்சி நடத்த வேண்டுமானால் தனது சொந்த நலனுக்காக அயர்லாந்தை விட்டுத் தொலைய வேண்டும் என்றார். அந்த ஆய்வில்தான் மார்க்சும், ஏஙகெல்சும் புகழ்பெற்ற வாசகத்தை நமக்கு தந்தனர். “பிற தேசிய இனங்களை ஒடுக்குகின்ற எந்த ஒரு தேசிய இனமும் சுதந்திரமாயிருக்க முடியாது” இதுதான் மார்க்சியம் நமக்கு கற்றுத் தந்தது.

காரியவாதி ரோசாலுக்சம்பர்க் என்று ஏன் தலைப்பிட்டார். (இது நமது வாதத்திற்கு தேவை இல்லை என்ற போதிலும் வரலாற்றை தெரிந்துக் கொள்ள வேண்டும் என்பதற்காக எழுதுகிறேன்) ரோசாலுக்சம்பர்க் ஒரு போலந்து பெண்மணி. அனைத்து தேசத் தொழிலாளர் இயக்கத்தின் முன்னணி தலைவி. இரண்டாவது அகிலத்தின் இடதுசாரித் தலைவர்களில் ஒருவர். போலந்தில் கம்யூனிஸ்ட் கட்சியை நிறுவியவர். போலந்து தொழிலாளர் வர்க்கத்தில் நிலவிய முதலாளித்துவ தேசியவாதத்தை எதிர்த்து போராடி வந்தவர். மார்க்ஸ் காலத்திலிருந்தே ரஷ்யாவிலிருந்து போலந்து பிரிந்து போவதற்கு போராடி வந்துள்ளது. லெனின் காலத்தில் ரஷிய கம்யூனிஸ்ட் கட்சி பலமாகவும் அது புரட்சியை முன்னெடுக்கும் நிலையிலும் இருந்தது. இந்நிலையிலும் போலந்து முதலாளிகளின் தலைமையில் பிரிந்து போவதற்காகப் போராடியது. போலந்தில் புரட்சி நடந்து அது ரஷியாவுடன் சேர்ந்து சோசலிசம், கம்யூனிசம் நோக்கி போக வேண்டுமென ரோசாலுக்சம்பர்க் உந்தப்பட்டு தேசிய இனங்களின் தன் தீர்வு உரிமையை அங்கீகரித்தால் போலந்து பிரிந்து போய்விடும் என்ற அச்சத்தில் தேசிய இனங்களின் தன் தீர்வு உரிமையை எதிர்த்து லெனினுடன் வாதிடுவார். அதனால்தான் காரியவாதி ரோசாலுக்சம்பர்க் என்று தலைப்பிட்டார். ரோசாலுக்சம்பர்க் அஞ்சியபடியே லெனின் இருந்தபோதே ரஷியாவிலிருந்து போலந்து முதலாளிகளின் தலைமையில் பிரிந்து போனது. இந்த வரலாற்றுப் பின்புலத்திலிருந்து புதிய ஜனநாயகம் முன்வைக்கும் வாதங்களைப் பார்ப்போம்.

புலி ஆதரவாளர்கள் மீதான புதிய ஜனநாயகம் முன்வைக்கும் விமர்சனங்களும்அதற்கான பதிலும் :

தமிழீழ விடுதலைப் போராட்டத்தையும் அதனை முன்னெடுத்து வந்த புலிகளையும் ஆதரிப்பதில் தமிழகத்தில் இரு பிரிவினர் உள்ளனர். ஒன்று. தனித் தமிழ்த் தேசிய விடுதலைப் பணியை முன்வைத்து அதனூடாக புலிகளையும் உலகம் முழுவதும் நடைபெறும் தேசிய இன விடுதலைப் போராட்டங்களையும், சமத்துவத்திற்கான போராட்டங்களையும் ஆதரிப்பவர்கள். இரண்டு. இந்திய தேசியத்தை ஏற்றுக் கொண்டு அப்பணியினூடாக புலிகளை ஆதரிப்பவர்கள். இப்படி தமிழகத்தில் இருபிரிவினர் இருப்பது புதிய ஜனநாயகத்திற்குத் தெரியும். பின் எதற்கு ஒரே பிரிவினராக புலி ஆதரவாளர்கள் என எல்லோரையும் ஒரு வளையத்திற்குள் கொண்டு வருகிறது? இந்தியத் தேசியத்தை ஏற்றுக் கொண்டு புலிகளை ஆதரிப்பவர்கள் செய்யும் சந்தர்ப்பவாத தவறுகளை தனித் தமிழ்த் தேசிய விடுதலையை முன்வைத்தவர்கள் மீது ஏற்றிக் கூறுவதற்கு ஒரு வாய்ப்பாக புதிய ஜனநாயகம் பயன்படுத்தி கொள்கிறது.

தனித் தமிழ்த் தேசிய விடுதலைப் போராட்டத்தை முன்வைத்துள்ள பல்வேறு அமைப்புகள் எப்போவதாவது இந்தியாவையோ, தமிழக அரசையோ அல்லது காங்கிரஸ், பி.ஜே.பி, கருணாநிதி, ஜெயலலிதாவையோ நம்பச் சொன்னதுண்டா? புதிய ஜனநாயகம் பட்டியலிடும். விமர்சனங்களைப் பொதுவாக வைக்க கூடாது, குறிப்பாக வைக்க வேண்டும். தமிழ்த் தேசிய விடுதலையை முன்வைக்காத சில தமிழ் அமைப்புகள் தனி மனிதர்களுக்கு வேண்டுமானால் புதிய ஜனநாயகம் கூறும் விமர்சனங்கள் பொருந்தும். இந்த வேறுபாட்டை அவர்கள் அணிகள் தெரிந்துக் கொள்ளக் கூடாது என புதிய ஜனநாயகம் பயப்படுகிறது. தான் மட்டும் சரியாக இருப்பதாக தம்பட்டம் அடிக்கிறது. காமாலை பிடித்தவனுக்கு பார்ப்பதெல்லாம் மஞ்சளாகத் தெரியுமாம், அதுபோல.

தனித் தமிழீழத்துக்கான மாணவர் போராட்டத்தைக் கண்டு பீதியடையும் புதியஜனநாயகம் :

தமிழீழ விடுதலைக்கான மாணவர் கூட்டமைப்பு என்ற பெயரில் மாணவர்கள் புதிய ஜனநாயகத்தைவிடத் தெளிவான கோரிக்கைகளை முன்வைத்துப் போராடி வந்தனர். இலங்கையில் நடந்தது வெறும் மனித உரிமை மீறல் அல்ல. இனப்படுகொலை என அமெரிக்கத் தீர்மானத்தை எதிர்த்தும், சர்வதேச விசாரணையும் பொது வாக்கெடுப்புமே தனித் தமிழ் ஈழத்துக்கான தீர்வு என்றும் அதற்குத் துணை செய்யும் வகையில் இந்திய அரசு, தமிழக அரசு செய்ய வேண்டியது குறித்தும் மாணவர் அமைப்பு கோரிக்கையை முன்வைத்துள்ளன.

புதிய ஜனநாயகம் கூறுகிறது “சில மாணவர் குழுக்களின் தலைமை புலிகளும் புலி ஆதரவாளர்களும் செய்த அதே வகையிலான தவறுகளைச் செய்கின்றன. இப்போது முன்வைக்கப்படும் இரண்டு கோரிக்கைகளை (இராசபட்சே போர்க்குற்றவாளி, பொது வாக்கெடுப்பு) எவ்வாறு எந்த வழிகளில் நிறைவேற்ற முடியும் என்பதை ஆழமாக பார்க்க மறுக்கின்றனர். இரண்டு கோரிக்கைகளில் ஒன்றான “பொதுவாக்கெடுப்பு” என்பதைத் தமது குறுங்குழுவாத அகநிலைப் பார்வையைத் திணித்தும் திரித்தும் வியாக்கியானம் செய்து மாற்றி அமைத்துக் கொண்டு ஈழ ஆதரவு சக்திகளைப் பிளவுபடுத்தும் முயற்சிகளைச் செய்கிறார்கள். அவர்களும் புலி விசுவாசிகளைப் போலவே “பொது வாக்கெடுப்பு” என்ற முழக்கத்தை “தனித் தமிழீழத்துக்கான வாக்கெடுப்பு” என்பதாக மாற்றி அமைத்து ஈழ ஆதரவாளர்களைப் பிளவுபடுத்தவும் செய்கிறார்கள்”….

“பொதுவாக்கெடுப்பு” என்ற முழக்கத்தை இவ்வாறு திரிப்பது, “பொது வாக்கெடுப்பு”க்கான உரிமையை பெறுவதற்கு முன்பே மாற்றுக் கருத்துக்கான உரிமையை மறுக்கும் சர்வாதிகரமாகும்”….

“தனித் தமிழீழத்தை ஏற்கிறீர்களா, இல்லையா? இப்போதே சொல்லுங்கள், சொல்லாவிட்டால் ஈழத்துத் துரோகளாவீர்கள் என்று கையை முறுக்கிக் கருத்துத் திணிப்பு செய்வதன் பொருள் என்ன? தனித் தமிழீழந்தான் ஒரே முடிவு என்றால் அப்புறம் எதற்குப் பொது வாக்கெடுப்பு?” இவை புதிய ஜனநாயகம் முன்வைத்தவை.

தேசிய இனப் பிரச்சனையில் மார்க்ஸ், லெனின் என்ன நிலைபாடு கொண்டிருந்தார்கள் என மார்க்சிய – லெனினிய அரசியல் ஏடான புதிய ஜனநாயகத்திற்கு தெரியாமல் இருக்க வேண்டும் அல்லது தெரிந்தே குழப்ப வேண்டும். இதில் எது உண்மை எனப் பார்ப்போம்.

தன் தீர்வு உரிமை என்பது ஒரு தேசிய இனம் தனது அரசியல், பொருளியல், பண்பாட்டைத் தானே தீர்மானித்துக் கொள்ளும் உரிமையாகும். வேறொரு வகையில் கூறினால் ஒரு தேசிய இனம் தனது தலைவிதியைத் தானே தீர்மானித்துக் கொள்ளும் உரிமை ஆகும். இது ஒரு தேசிய இனத்தின் மிகப்பெரும் ஜனநாயக உரிமை ஆகும். இதன் பொருள் ஒரு தேசிய இனம் பிற தேசிய இனங்களுடன் அவ்வுரிமையுடன் சேர்ந்தோ தனித்தோ வாழலாம். தனது அரசியல், பொருளியல், பண்பாட்டை முற்போக்காவோ பிற்போக்காவோ அமைத்துக் கொள்ள முழு உரிமை படைத்தாகும். இது தேசிய இனங்களின் வளர்ச்சி விதிகளை கணக்கில் கொண்டும், ஏகாதிபத்திய ஆக்கிரமிப்புக்கு எதிராகவும் மார்க்சால் 1896 இல் முன்வைக்கப்பட்டது. இதற்கு விரிவான ஆய்வுக் கட்டுரைகளை லெனின் வெளியிட்டார். பெண்களுக்கு விவாகரத்து உரிமை இருப்பது போல உலகிலுள்ள அனைத்து தேசிய இனங்களுக்கு தன் தீர்வு உரிமை உண்டு.

தேசிய இனத் தன்தீர்வு உரிமை என்பது பொதுவான கோட்பாடாகும். குறிப்பான நிலைமைகளில் தேசிய இனங்கள் பிரிவது தொடர்பாக பிரச்சினை எழும்போது சேர்ந்து வாழுங்கள் அல்லது பிரிந்து செல்லுங்கள் என முழுநேரப் புரட்சியாளர்களாகிய நாம் கூற வேண்டும். நமக்குத்தான் தேசிய, சர்வதேசிய நிலைமைகள் தெரியும் என்ற அர்த்தத்தில் கருத்து ரீதியாக நாம் கூறுவதற்கு முழு ஜனநாயக உரிமை படைத்தவர்களாவோம். அதே நேரத்தில் பிரிந்து போவதா அல்லது சேர்ந்து வாழ்வதா என செயல்படுத்தும் உரிமை அந்தந்த தேசிய இன மக்களுக்கு மட்டுமேதான் உண்டு. அந்த அடிப்படையில்தான் இங்கிலாந்திலிருந்து அயர்லாந்து பிரிந்து போவதையும், ரஷ்யாவிலிருந்து போலந்து பிரிந்து போவதையும் மார்க்ஸ் ஆதரித்தார். அதே நேரத்தில் செக்மக்கள், தென் ஸ்லாவியர்களின் பிரிவினையை எதிர்த்தார். இதே அடிப்படையில்தான் போலந்து பிரிந்து போவதை எதிர்த்த லெனின் நார்வே பிரிந்து போவதை ஆதரித்தார். ஆனால் செயல்படுத்தியவர்கள் அந்தந்த தேசிய இன மக்களே. ஆக தேசிய இனம் பிரிந்து போவதா அல்லது சேர்ந்து வாழ்வதா என்பது குறித்து நாம் முன்கூட்டியே முடிவு செய்துதான் கூற வேண்டும்.

“தனி ஈழத்துக்கான பொது வாக்கெடுப்பு” என மாணவர்கள் முடிவு செய்து கூறுவதை சர்வாதிகாரம் என புதிய ஜனநாயகம்தான் கூறுகிறதே தவிர மார்க்சோ, லெனினோ கூறவில்லை. தேசிய இனப்பிரச்சனையில் சேர்ந்து வாழ்வதா பிரிந்து போவதா என்பதில் ஏதேனும் ஒரு முடிவில்தான் மார்க்சும், லெனினும் செயல்பட்டார்கள். அப்படி இல்லை என்று புதிய ஜனநாயகம் தைரியமாக எழுதட்டும். அதே நேரத்தில் எங்கள் முடிவைத்தான் நீங்கள் செயல்படுத்த வேண்டும் என அந்தந்த தேசிய இன மக்களின் செயலைத் தடுப்பதுதான் சர்வாதிகாரமாகும். புதிய ஜனநாயகப் புரட்சி என்ற முடிவை புதிய ஜனநாயகம் ஏடு மக்களிடம் திணிக்கிறது என யாரேனும் கூற முடியுமா? இது சர்வாதிகாரமன்று. புதிய ஜனநாயகத்தின் ஜனநாயகம். பாட்டாளி வர்க்கம் குறித்து லெனின் கூறுவார், பாட்டாளி வர்க்கம் மக்களுக்கு தலைவனாகவும் போதகனாகவும் இருக்க வேண்டும், மேலும் வரலாற்றில் உணர்வு பூர்வமான பாத்திரமாற்ற வேண்டுமே தவிர தன்னியல்பாக செயல்படக் கூடாது என்பார். இதன் பொருள் எல்லாவற்றிலும் அறிவியல் பூர்வமான முடிவுகளுடன் செயல்பட வேண்டும். மக்களுக்கு வால்பிடிக்க கூடாது என்பதே. அறிவியல் பூர்வமாக என்பது உணர்வு பூர்வமானதையும், மக்களே முடிவு செய்வார்கள் என்பது தன்னியல்பானதையும் குறிக்கும். ஆக தேசிய இனம் பிரிவது அல்லது சேர்ந்து இருப்பது குறித்து புதிய ஜனநாயம் தன்னியல்பை முன்வைக்கிறது.

அடுத்து “பொது வாக்கெடுப்பு” என்ற பொது முழக்கத்தை மாணவர்கள் “தனித் தமிழீழத்துக்கான வாக்கெடுப்பு” என குறிப்பானதாக மாற்றியுள்ளார்கள். இதன் மூலம் மாணவர்களும், புலி ஆதரவாளர்களும் ஒன்றிணைகின்றனர். இதில் எங்கே ஈழ ஆதரவாளர்களை மாணவர்கள் பிளவு படுத்துகிறார்கள்? மாணவர்களின் முழக்கம் சரி. ஈழ ஆதரவாளர்கள் அனைவரும் தனி ஈழம்தான் சரி என்கிறோம். ஈழ மக்களின் துரோகிகள்தான் ஒன்றுபட்ட இலங்கைக்குள் தீர்வு, ஈழம் சாத்தியமில்லை என்கின்றனர். புதிய ஜனநாயகத்தின் கவலை மாணவர்கள் தனி ஈழம் தேவை என்ற அரசியலை முன்னெடுத்து செல்வதுதான். அதனால்தான் ஒன்றுபட்ட இலங்கைக்குள் வாழவிரும்பும் மக்களின் கருத்தைப் பறிப்பதாகப் பதறுகிறது, சர்வாதிகாரம் என்கிறது.

தமிழீழத்துக்கான மாணவர்கள் போராட்டத்தைக் கண்டு ஆத்திரப்படும் புதிய ஜனநாயம் வாசகர்களை முட்டாள்களாக மனதில் கொண்டு எழுதுகிறது “பொது வாக்கெடுப்பு” உரிமையைப் பெற்ற பிறகு நடைமுறைக்கு வரக்கூடியதே தன்னுரிமை. வாக்கெடுப்புக்கு முன்னே முடிவைச் சொல்ல வேண்டுமென்றால், அப்புறம் எதற்கு அக்கோரிக்கை, போராட்டம் எல்லாம்? அதுவும் இந்த உரிமை உலகத் தமிழர் அனைவருக்குமான உரிமை அல்ல. ஒடுக்கப்படும் ஈழத் தமிழ் இனத்துக்குள்ள இந்த உரிமையை, புலம் பெயர்த்து பல்வேறு நாடுகளிலும் அகதிகளாகவோ, குடியுரிமை பெற்றவர்களாகவோ வாழ்கின்ற மக்கள், தம் எதிர்காலம் குறித்து முடிவு செய்வதற்கான உரிமையை இங்குள்ள தமிழர்கள் எப்படித் தம் கையில் எடுத்துக் கொள்ள முடியும்? அந்த உரிமையை யார் கொடுத்தது? இதற்கும் இந்திய பெரியண்ணன் தனத்துக்கும் என்ன வேறுபாடு?” என்று.

புதிய ஜனநாயகம் எப்படி அலறுகிறது, துடிக்கிறது எனப் படிப்பவர் புரிந்துக் கொள்ள முடியும். ஈழத்தமிழர்கள் சேர்ந்து வாழுங்கள் அல்லது பிரிந்து போங்கள் என்று கூற இவ்வுரிமை உலகத் தமிழர்களுக்கு மட்டும் இல்லை. உலகிலுள்ள மனிதர்கள் அனைவருக்கும் இவ்வுரிமை உண்டு. சேர்ந்து வாழலாமா? கூடாதா? என முடிவு செய்யும் உரிமை மட்டுமே ஈழத் தமிழர்களுக்கு, புலம் பெயர்ந்து வாழும் தமிழர்களுக்கு உண்டு. போலந்து, அயர்லாந்து பிரிந்து போக வேண்டும் எனக் கூறும் ஜெர்மானிய மார்க்சுக்கும் ஏங்கெல்சுக்கும் இவ்வுரிமையை யார் கொடுத்தது? நார்வே பிரிந்து போனதை தொழிலாளி வர்க்கம் ஆதரிக்க வேண்டும் எனக் கூறும் ரஷியரான லெனினுக்கும், ஜார்ஜியரான ஸ்டாலினுக்கும் இப்படிக் கூறும் உரிமையை யார் கொடுத்தது? இப்படி கருத்து கூற எல்லோருக்கும் உரிமை உண்டு. அதனைக் கேட்கும் அயர்லாந்துக்காரர்கள், போலந்துக்காரர்கள், நார்வேக்காரர்கள் செயல்படுத்தலாம், செயல்படுத்தாமலும் போகலாம். இதனைத்தான் நாம் இதுவரையிலும் ஜனநாயகம் எனக் கடைபிடித்து வருகிறோம். அதே போல ஈழம் தனியாக மலர வேண்டும் என உலகத் தமிழர்களுக்கு கருத்து கூற முழு உரிமை உண்டு. உலகத் தமிழர்கள் கூறுவதை சீர்தூக்கி பார்த்து சேர்ந்து வாழ்வதா? பிரிந்து போவதா? என செயல்படுத்தும் உரிமை (வாக்களிக்கும் உரிமை) ஈழத்தமிழர்களுக்கு, புலம் பெயர்ந்து பல்வேறு நாடுகளில் அகதிகளாகவோ, குடியுரிமை பெற்றவர்களாகவோ வாழ்கின்ற ஈழத் தமிழர்களுக்கு உண்டு. ஈழத் தமிழர்கள் எப்படி வாழவேண்டும் எனக் கருத்துக் கூற உலகத் தமிழர்களுக்கு உரிமை இல்லை எனக் கூறும் புதிய ஜனநாயகம்தான் தமிழர்களிடம் சர்வாதிகரமாக நடந்து கொள்கிறது.

எங்களுக்கும் இந்தியப் பெரியண்ணன்தனத்துக்கும் என்ன வேறுபாடு என்றால்? நாங்கள் ஈழமக்கள் எப்படி வாழ வேண்டும் என்று மட்டும் கூறுகிறோம். ஈழமக்கள் செயல்படுத்தும் உரிமையில் தலையிடவில்லை. இந்தியா தலையிடுகிறது. சிங்களப் பேரினவாதிகளுடன் சேர்ந்து தொப்புள்குடி உறவுகளைக் கொன்றொழித்தது, ஆயுதம் கொடுத்தது, ரேடார் கொடுத்தது, பயிற்சி கொடுத்தது, ஆள் கொடுத்தது, இவ்வாறெல்லாம் தலையிட்டது, தலையிடுகிறது. இந்தியா கருத்து கூற முழு உரிமை உண்டு. இந்தியாவின் கருத்து சரியா? தவறா? எனக் கருத்து கூற எந்த ஒரு மனிதனுக்கும் உரிமை உண்டு. சொர்க்கத்திற்கு வழிகாட்ட ஒவ்வொரு மனிதனுக்கும் உரிமை உண்டு. ஆனால் உள்ளே அடித்து விரட்டிச் செல்ல யாருக்கும் உரிமை இல்லை. முடிவு செய்து கருத்துக் கூறும் உரிமையையே சர்வாதிகாரம் என்றால் யாருமே முன்கூட்டியே முடிவு செய்து கருத்து கூற இயலாது, முடிவெடுக்க இயலாது.

தேசிய இனங்களுக்குத தன்தீர்வு உரிமை உண்டு என்பதால்தான் ஈழத்தில் பொது வாக்கெடுப்பு நடத்து என்கிறோம். பொது வாக்கெடுப்புக்கு பிறகுதான் தன்தீர்வு உரிமை வருவதாக புதிய ஜனநாயகம் குழப்புகிறது அல்லது குழம்பிப்போய் உள்ளது. ரஷ்ய ஒன்றியத்தில் தேசிய இனங்களுக்குத் தன்தீர்வு உரிமை இருந்ததால்தான் அவை பிரிந்து போயின. புதிய ஜனநாயகம் குழப்புவதற்கு காரணம் உண்டு. அதற்கு தன்தீர்வு, தன்தீர்வு உரிமைக்கு பொருள் தெரியாமல் தானும் குழம்புவதுடன் மற்றவர்களையும் குழப்பமடையச் செய்கிறது. தன்தீர்வு செயல்படுத்துவது, தன்தீர்வு உரிமை என்பது செயல்படுத்துவதற்கான உரிமையாகும். இக்குழப்பம் தன்தீர்வு உரிமையை புதிய ஜனநாயகம் தன்னுரிமை என தவறாக அழைப்பதால் வருவதாகும்.

தன்தீர்வு உரிமையை ஆதரிக்க வேண்டும் என லெனின் வாதிட்ட போது ரஷ்யாவிலும் புதிய ஜனநாயகம் போன்ற முட்டாள் பேர்வழிகள் இருக்கத்தான் செய்தார்கள். ரஷ்யாவிலிருந்து போலந்து தோழர்கள் பிரிந்துப் போகக் கூடாது என்பதற்காக அவ்வுரிமையை எதிர்த்து வாக்களிப்பதா? தோழர் லெனின் கூறுகின்றார் என்பதற்காக ஆதரித்து வாக்களிப்பதா? என்று லெனினிடம் கேட்டார்கள். லெனினுக்கே உரிய கிண்டல் பாணியில் கூறினார் தேசிய இனங்களுக்குத் தன்தீர்வு உரிமை வேண்டுமா? வேண்டாமா? என்பதற்குத்தான் வாக்கே ஒழிய பிரிந்து போவதா? வேண்டாமா? என்பதற்கு இல்லை. பிரிந்து போவதா? வேண்டாமா? என்பதை போலந்துக்காரர்கள் அவர்களுடைய பாராளுமன்றத்தில் முடிவு செய்து கொள்வார்கள் என்பார். தன்தீர்வு உரிமைக்கு பொருள் தெரியாமல் புதிய ஜனநாயகம் தன்னைத்தானே குழப்பிக் கொள்கிறது.

தமிழகத்தில் இன்று எழுந்துள்ள மாணவர் போராட்டத்தைத் தமிழ்ஈழ ஆதரவாளர்கள் அனைவரும் வரவேற்று எழுதினர் “இனம் காக்க மாணவர் போராட்டம்” என தமிழ்த் தேசிய தமிழர் கண்ணோட்டம் வரவேற்றது. “தமிழக மாணவர்கள் பார்வைக்கு ஈழத்துக்காக இனி நாம் செய்ய வேண்டியது என்ன?” என்று தமிழ்த் தேசிய விடுதலை இயக்கத்தின் பொதுச் செயலாளர் தோழர் தியாகு, மாணவர்களின் போராட்டத் திசை வழியைகாட்டி, இலங்கையைப் புறக்கணிக்க வேண்டும் என்றார். புதிய ஜனநாயகம் மட்டும்தான் “ஈழம் : மாணவர் எழுச்சியில் ஒளிந்துக் கொள்ளும் துரோகிகள், பிழைப்புவாதிகள்” எனத் தலைப்பிட்டு எழுதியது. இப்படித் தலைப்பிட்டு புதிய ஜனநாயகம் எழுதுவதன் நோக்கம் மாணவர் போராட்டம் ஈழ ஆதரவாளர்களுடனும், புலி ஆதரவாளர்களுடனும் இணைந்து விடக்கூடாது என்பதே.

இலங்கை - ஈழம் புதிய ஜனநாயகத்தின் தீர்வு குறித்து

புதிய ஜனநாயகம் எழுதுகிறது “இராசபக்சே மீது போரக் குற்ற விசாரணை ஈழத்தில் பொது வாக்கெடுப்பு ஆகிய இரண்டையும் நிறைவேற்றுவதில் பாரிய அக்கறை கொண்டவர்கள் பின்வரும் உண்மைகளில் கவனம் செலுத்த வேண்டும், இவ்விரண்டு கோரிக்கைகளும் நிறைவேற்ற வேண்டுமானால், ஒன்று. சர்வதேச சமூகம் எனப்படும் உலக நாடுகள் இலங்கைக்கு வெளியிலிருந்து சிங்கள இனவெறி, கொலைவெறி பாசிச ராஜபக்சே கும்பலின் அதிகாரக் கோரப் பிடியிலிருந்து இலங்கையையும் ஈழத் தமிழர்களையும் மீட்க வேண்டும். ஈழத்தில் ஒரு பொது வாக்கெடுப்பை ஏற்கும் ஜனநாயக அரசை இலங்கையில் நிறுவி இதைச் செய்ய வேண்டும் அல்லது உள்நாட்டிலேயே சிங்கள இனவெறி, கொலைவெறி பாசிச ராஜபக்சே கும்பலைக் கொன்றொழிக்க வேண்டும். ஒருவேளை இது நிறைவேறினாலும் ஈழத் தமிழினத்தின் தன்னுரிமையையும் ஏற்கும் ஜனநாயக அரசு இலங்கையில் அமைய வேண்டும் இல்லையென்றால் அவ்வாறான அரசு அமைவதற்கான புரட்சி இலங்கையில் நடைபெற வேண்டும்”…

“ஆக இராசபட்சே மீது போர்க் குற்றவாளி ஈழத்தில் பொது வாக்கெடுப்பு ஆகிய இரண்டையும் நிறைவேற்ற வேண்டுமானால் இலங்கையில் ஒரு மாபெரும் அரசியல் மாற்றம் ஏற்பட வேண்டும் என்பது தவிர்க்கவியலாத அவசியம்”

மேலே கூறிய தீர்வுகள் அனைத்தும் சத்தியமாக புதிய ஜனநாயகம் கூறிய ஜோதிடமே. ஜோதிடத்தின் மீது நம்பிக்கையுள்ள நம் மக்கள் கணவன் மனைவிக்கு அல்லது குடும்பத்தில் ஏதேனும் சிக்கல் என்றால் ஜோதிடனை நாடிச் செல்வார்கள். தட்சிணையை வாங்கிக் கொண்டு பெயர், வயது கேட்பான் ஜோதிடன். இதிலிருந்து சில யூகங்களுக்கு வந்து விடுவான். ஜோதிடனும் சிலவற்றை உளறிக் கொண்டே இருப்பான். ஜோதிடனை பார்க்கச் சென்றவர்களுக்கு ஒன்றுமே விளங்காது. இவர்களது முகத்தைப் பார்த்த ஜோதிடன் சிலவற்றைப் போட்டு வாங்கி நோக்கத்தைப் பிடித்து விடுவான். ஒருவேளை போனவர்கள் மகளுக்கும் மருமகனுக்கும் நேரம் சரியாக இருக்கா என்று ஒரு வார்த்தை கேட்டுவிட்டாலும் சரி. இல்லை! இல்லை! ஏழரை நாட்டு சனியன் பிடித்துள்ளது. எனவே அதுவரைக்கும் பிரிந்து வாழ வேண்டும் இல்லாவிட்டால் பரிகாரம் தேட வேண்டும் என்பான். கிராமத்தில் ஒரு சொலவடை உண்டு. விடிய விடிய கதை கேட்டு சீதைக்கு ராமன் சித்தப்பனா என்றானாம். இலங்கையில் ஈழத்தில் இதுவரையிலும் என்ன நடந்தது என்று புதிய ஜனநாயகம் உட்பட எல்லோருக்கும் தெரியும். அங்கே போர்க்குற்றம் மட்டுமல்ல, இனப்படுகொலையும் நடந்தேறியுள்ளது. ஆக உடனடியாக அங்கே செய்ய வேண்டியது என்ன என்பதுதான் நம்முடன் உள்ள ஒரே கேள்வி! அதற்கு புதிய ஜனநாயகம் நேரடியாக பதில் சொல்லி உள்ளதா?

அத்தைக்கு மீசை முளைத்தால் சித்தப்பா என்பது போலத் தீர்வுகளை முன் வைக்கிறது. இதில்வேறு சில மாணவ அமைப்புகளின் தலைமை குறுங்குழுவாக அகநிலைப் பார்வையுடன் இருப்பதாகக் குறைபட்டுக் கொள்கிறது. இலங்கை ஈழப்பிரச்சனை தீர புதிய ஜனநாயகம் முன் வைத்துள்ள இரண்டு முன்மொழிவுகளையும் பரிசீலிப்போம். முதலாவதாக உலகநாடுகள் ராசபட்சேவிடமிருந்து இலங்கையையும் ஈழத்தமிழர்களையும் மீட்க வேண்டும். இலங்கையில் ஈழத்தில் பொது வாக்கெடுப்பை ஏற்கும் சனநாயக அரசு அமைய வேண்டும் என்றது புதிய ஜனநாயகம்.

அப்படி ஒரு நிலைமை உண்டா இல்லையா என புதிய ஜனநாயகமே ஆராய்ந்து சொல்ல வேண்டும். அதுதான் பொறுப்பான செயல். அப்படி எந்த முயற்சியும் புதிய ஜனநாயகம் செய்யவில்லை. ஜோதிடம் போல யூகமாகச் சொல்கிறது. புதிய ஜனநாயகமே தனது யூகத்தை தானே மறுக்கும் வகையில் கீழ்கண்டவாறு எழுதி முரண்படுகிறது.

“ஆனால் போர்க்குற்றங்களில் பங்காளியான இந்தியா எத்தகைய நிலைமையிலும் இவ்விரண்டு கோரிக்கைகளையும் ஏற்கப் போவதில்லை. புலிகளை ஒழித்துக் கட்டுவதென்று 2006ல் கூடிப்பேசி முடிவெடுத்து ஈழப்போரில் ராசபட்சேவுக்குத் துணை நின்ற அமெரிக்கத் தலைமையிலான 20 உலக நாடுகளும் இவற்றை ஏற்கப்போவதில்லை.” ஆக முதலாவதாக புதிய ஜனநாயகம் கூறிய முன்மொழிவுகள் நடைபெறப் போவதில்லை என புதிய ஜனநாயகமே கூறுகிறது.

புதிய ஜனநாயகத்தின் இரண்டாவது முன்மொழிவுகளைப் பரிசீலிப்போம். உள்நாட்டிலேயே ராசபட்சே கும்பல் கொன்றொழிக்கப்பட வேண்டும். பொது வாக்கெடுப்பை அங்கீகரிக்கக் கூடிய ஜனநாயக அரசு இலங்கையில் அமைய வேண்டும். இல்லை என்றால் அவ்வாறான அரசு அமைவதற்கான புரட்சி இலங்கையில் ஏற்பட வேண்டும் என்கிறது புதிய ஜனநாயகம்.

அப்படிப்பட்ட வாய்ப்பு உண்டு என்றோ இல்லை என்றோ புதிய ஜனநாயகம் ஆய்வுக்கு உட்படுத்தவில்லை. நாம் உட்படுத்துவோம். இன்றைய நிலையில் இலங்கையில் தமிழீழ மக்களின் தன்தீர்வு உரிமையை அங்கீகரித்துள்ள எந்த கட்சியும் இல்லை. இடதுசாரிக் கட்சி என்று சொல்லிக்கொள்ளும் ஜெ.வி.பி கூட பேரினவாதக் கட்சியே. வேண்டுமானால் புதிய ஜனநாயகம் இதை மறுக்கட்டும். ஆளும் வர்கக் கட்சிகளுக்கிடையிலான போட்டியில் ஒருவேளை ராசபட்சே கும்பல் கொன்றொழிக்கப் பட்டாலும் அல்லது அக்கும்பல் சிறைபிடிக்கப்பட்டாலும் ஈழ மக்களின் தன்தீர்வு உரிமையை சிங்களப் பேரினவாதிகளும் புத்த பிட்சுகளும் ஏற்கப் போவதில்லை. ஈழத்தின் தன்தீர்வு உரிமையை அங்கீகரித்து இலங்கையில் உடனடியாகப் புரட்சி நடத்தும் நிலையில் தொழிலாளி வர்க்கக் கட்சி இல்லை. இந்நிலையில் உடனடியாக இலங்கையில் புரட்சிக்கான நிலைமைகள் இல்லை. இதே உலக அரசியல் சூழலில் தமிழீழம் விடுதலை பெறாமல் இலங்கையில் புரட்சி நடைபெறப் போவதில்லை. தனது சொந்த வர்க்க நலனுக்காக வேண்டி இங்கிலாந்து தொழிலாளி வர்க்கம் வெற்றி பெறவேண்டுமானால் அயர்லாந்து விடுதலை பெறுவதை மார்க்ஸ் முன் நிபந்தனையாக வைத்தது இலங்கைக்கும் பொருந்தும். எனவே புதிய ஜனநாயகம் கூறும் இரண்டாவது யோசனையும் நடைபெறப் போவதில்லை. ஏனெனில் புதிய ஜனநாயகத்தின் இரண்டு முடிவுகளும் உலக, இலங்கை, ஈழ நிலைமைகளிலிருந்து பெறப்பட்டவை அல்ல. அது விரும்பித் தன் அகநிலை நோக்கில் முன் வைத்தனவாகும்.

பின் எதற்கு இப்படிப்பட்ட யோசனைகளை புதிய ஜனநாயகம் முன் வைக்கிறது? அது மார்க்சிய வேடம் தரித்து வலம் வருகிறது அல்லவா? தனது கடையைக் காப்பாற்ற வேண்டுமல்லவா? தனது வாடிக்கையாளர்களை வைத்துக் கொள்ள வேண்டுமல்லவா? தனது அணிகளும், வாடிக்கையாளர்களும் போய்விட்டால் இந்தியப் புரட்சி என்ற சரக்கை யாரிடம் விற்பது? அதுதான் இப்படிப்பட்ட யோசனைகள் அதனைப் பிடித்து ஆட்டுகின்றன.

ஈழ வரைபடத்தைக் காட்டி ஈழ மக்களின் வாழ்வுரிமையை சிங்களப் பேரினவாதத்தின் தயவில் நிறுத்துகிறது புதிய ஜனநாயகம். உலகில் ஈழ மக்களை விட மக்கள் தொகை குறைவாகக் கொண்ட தேசங்கள் பல தனி தேசங்களாக உள்ளன. அவற்றினை ஏகாதிபத்தியங்கள் விழுங்கி விட்டன அல்லது தனக்கு கீழ் மறுகாலனியாக்கியுள்ளன. இந்தியாவில் ஒளிக்கீற்றாய் எழுந்து வரும் தேசிய இன விடுதலைப் போராட்டங்களும் தமிழ்த் தேசிய விடுதலைப் போராட்டமும் இந்திய ஆளும் வர்க்கத்தை வீழ்த்தி ஒடுக்கப்பட்ட தேசமான ஈழத்திற்குக் கரம் நீட்டும். அப்போது இந்திய தேசியமும் சிங்கள பேரினவாதிகளும் வீழ்வர்.

மேலும் சில

புதிய ஜனநாயகம் கடைசியாக “ஆகவே எல்லா காலத்திலும் எல்லா நிலையிலும் ஒரே தீர்வு என்பது பகுத்தறிவுக்குப் பொருந்தாது” எனக் கூறுகிறது. இந்த வாய்ப்பாடு ஒப்பிப்பதற்கு அல்ல. திறமையாக குறிப்பான நிலைமையில் கையாளுவதற்கே. தேசிய இனப் பிரச்சனையில் எந்த நிலையில் என்ன முடிவு எடுக்க வேண்டும் என்பது புதிய ஜனநாயகத்திற்கே தெரியாது. ஏனெனில் அதைப் பற்றிய குறிப்புகள் இதுவரையிலும் புதிய ஜனநாயகத்தின் கட்டுரைகளிலோ அல்லது கட்சி ஆவணங்களிலோ நான் பார்த்ததில்லை. ஆனால் கிளிப்பிள்ளைப்போல் எல்லா நிலையிலும் எல்லா காலத்திலும் ஒரே தீர்வு என்பது பொருந்தாது எனப் பேசும் இது குழந்தைக்குக் கூட தெரியும். புதிய ஜனநாயகம் சொல்லித் தெரிய வேண்டியதில்லை. தேசிய இனப் பிரச்சனை தொடர்பாக லெனின் பேசும் போது குறிப்பிடுவார், ஒரு தேசிய இனம் பிரிந்து போவதை ஆதரிப்பதா? எதிர்ப்பதா? என்கிற போது எந்த முடிவு வர்க்கப் போராட்டத்திற்கான சிறந்த நிலைமைகளை உருவாக்கும் எனப் பார்க்க வேண்டும் என்பார். ஒரு தேசிய இனம் பிரிந்து போவதின் மூலமாக வர்க்கப் போராட்டத்திற்கான சிறந்த நிலைமைகள் தோன்றும் என்றால், பிரிந்து போவதை ஆதரிக்க வேண்டும். சேர்ந்து இருப்பதன் மூலம் வர்க்கப் போராட்டத்திற்கான நிலைமைகள் தோன்றும் என்றால், பிரிந்து போவதை எதிர்க்க வேண்டும். இதைதத்தான் கீழ்கண்டவாறு தொகுத்து முன்பகுதியில் காட்டினேன். ஒரு தேசிய இனம் பிரிந்து போவதை மூன்று நிலைமைகளில் எதிர்க்க வேண்டும் என்று.

1.            ஒரு தேசிய இனம் பிரிந்து போய் அது ஒரு பிற்போக்கு பெரும் வல்லரசுக்கு உதவும் பட்சத்தில்

2.            ஒரு தேசிய இனம் பிரிவதை முன்னிட்டு உலகப்போர் தோன்றினால்

3.            பல்தேசிய இனநாட்டில் ஒடுக்கும் தேசிய இனத்தில் பலம் வாய்ந்த தொழிலாளர் வர்க்க கட்சி புரட்சியை முன்னெடுக்கும் நிலையில் அது ஒடுக்கப்படும் தேசிய இனங்களின் தன் தீர்வு உரிமையை அங்கீகரித்துப் போராடும் நிலையில்.

மற்ற எல்லா நிலைமையிலும் பிரிவினைக்கு ஆதரவு தரவேண்டும் அல்லது தலைமை தாங்க வேண்டும். இப்படி நிலைமைகளை பிரித்தறிகிற அறிவு, ஆற்றல், துணிச்சல் புதிய ஜனநாயகத்திற்கு உண்டா? இருந்தால் கூறட்டும். இல்லாவிட்டால் மேற்கண்ட முடிவுகள் தவறு எனக் காட்டட்டும்.

புலி ஆதரவாளர்கள் அனைவரையும் ஒரு வளையத்திற்குள் வைத்து புதிய ஜனநாயகம் எழுதுகிறது “ஈழப் பிரச்சனைக்காக இந்திய அரசை எதிர்த்துப் போராடுவதும், அதன் பொருட்டு பிறவிடுதலை இயக்கங்கள் மற்றும் மக்களின் ஆதரவை திரட்டுவதும் ஈழ விடுதலைப் போர் வெற்றி பெற அவசியமானது என்பதை எப்போதும் புலி ஆதரவாளர்கள் ஏற்றதில்லை”…

… “இந்திரா – இராஜிவ், எம்.ஜி.ஆர் – ஜெயலலிதா, வாஜ்பாய் – அத்வானியையும் இந்திய அரசையும், இராணுவத்தையும் புலி ஆதரவாளர்கள் நம்பினார்கள். புலி பிரபாகரனே இம்மாதிரியான அணுகுமுறையைத்தான் கொண்டிருந்தார்”

இவையிரண்டும் புலி ஆதரவாளர்கள் மீதும், புலிகள் மீதும் வைக்கப்பட்டுள்ள முதன்மையான குற்றச்சாட்டுகள்.

2006 பிப்ரவரியில் தோழர் தியாகு தென்கீழ் வானத்தில் தமிழீழ செம்மீன் என்று சிறு வெளியீடு கொண்டுவந்தார்;. ஆதிக்க முக்கூட்டு அல்லது அச்சு என்ற சிறுதலைப்பிட்டு அவர் எழுதினார்: “கொழும்பிலும் தில்லியிலும் அமெரிக்க தூதர்கள் விடுத்த எச்சரிக்கைகளும், பன்னாட்டு அணுவாற்றல் முகமையில் இந்திய அரசு அமெரிக்க வல்லாதிக்கத்திற்கு ஆதரவாக கை தூக்கி இருப்பதும் – முன்னிகழ்ந்த பலவற்றோடும் சேர்த்து – தெற்காசியாவில் ஒரு ஆதிக்க முக்கூட்டு அல்லது அச்சினை வெளிப்படுத்தியுள்ளன. இந்த அச்சில்

1. அமெரிக்க வல்லாதிக்க அரசு, 2. இந்தியப் பார்ப்பனிய அரசு, 3. சிங்களப் பேரினவாத அரசு ஆகியவை கைகோர்த்துள்ளது. இந்த மூன்று அரசுகளும் தமிழீழ மக்களின் விடுதலைப் போரை ஒழித்துக்கட்ட முனைந்துள்ளன என்ற வரலாற்று உண்மையை உள்வாங்காமல், தமிழீழ விடுதலைக்கு துணை நிற்கவோ, தமிழீழ மக்களைப் பாதுகாக்கவோ முடியாது”

இந்த மூன்று அரசுகளைப் பற்றியும் தமிழத் தேசிய விடுதலை இயக்கத்தின் நிலைபாடு என்ன என்று படிப்பவர்கள் புரிந்து கொள்ள முடியும்.

பிரபாகரனுக்கும் பழைய புலிப் போராளிக்கும் இந்தியாவைப் பற்றியோ, கருணாநிதி, எம்.ஜி.ஆர் பற்றியோ அல்லது ஜெயலலிதாவைப் பற்றியோ புதிய ஜனநாயகம் கூறுவது போல எந்த மயக்கமும் இல்லை. யாழ்ப்பானத்தில் ஒரு செய்தியாளர் சந்திப்பின் போது கருணாநிதி, எம்.ஜி.ஆர் குறித்துக் கேட்கப்பட்ட கேள்விகளுக்கு விடையளிக்கையில் பிரபாகரன், இப்படிச் சொன்னார் : “தமிழக அரசுக்கு இறைமை கிடையாது என்பதை அறிவோம். முதலமைச்சர் தாமாக எங்களுக்குத் துணை செய்ய அதிகாரம் இல்லை என்பதையும் நன்கு உணர்ந்துள்ளோம் என்றாலும், தமிழக மக்களின் உணர்வுகளை பிரதிபலிக்கும் பொறுப்பு அவர்களுக்கு இருப்பதாகவே நம்புகிறோம்.”

ஐயா, பழ.நெடுமாறன், 1985 அக்டோபரில் தமிழீழம் எங்கும் பயணம் செய்து “போர் முனையில் புலிளுடன்” என்ற நூலை எழுதியுள்ளார். இந்நூலில் புலிப்படையில் இளம் வீரர்களுடன் உரையாடியதுப் பற்றி நெடுமாறன் எழுதுகிறார் “தமிழீழத்தில் விடுதலைக்கான போராட்டம் என்று மட்டும் அவர்கள் தங்கள் போராட்டத்தைக் கருதவில்லை. தென்னாசியாப் பகுதியில் ஏகாதிபத்தியங்களின் காலடிச் சுவடே இல்லாமல் அழிக்கும் போராட்டமாகவும், இந்தப் பகுதிக்கான சோசலிசப் புரட்சிக்கு வித்திடும் போராட்டமாகவும் அவர்கள் தங்கள் போராட்டத்தைக் கருதுவதுக் கண்டு பெருமிதம் அடைந்தேன்.”

தென்கீழ் வானத்தில் தமிழீழச் செம்மீன் என்ற சிறு வெளியிட்டில் தோழர் தியாகு எழுதினார் “இலத்தின் அமெரிக்காவில் ஏற்பட்டு வரும் மாற்றங்களைத் தமிழீழ விடுதலைப் புலிகளும் கவனிக்கத் தவறவில்லை. விடுதலைப் புலிகளின் தலைவர்களில் ஒருவரான கா.வே.பாலகுமாரன் சொல்கிறார் “கியூபா புரட்சி நடந்தது 1959 ஆம் ஆண்டு தொடக்கத்திலேயே அந்தப் புரட்சியை நசுக்குவதற்கு இராணுவ ரீதியாக பல்வேறு முயற்சிகள் எடுக்கப்பட்டன… அந்த படையெடுப்பு தோற்றது. பிறகு பொருளாதாரத் தடை விதிக்கப்பட்டு பல்வேறு வகையிலே சொல்லப்பட முடியாத தாக்குதல்களை மேற்கொண்டு 40 வருட காலமாக உலகத்திலேயே மிக நீண்ட பொருளாதார தடையில் சிக்கிய கியூபா நாடு, இன்று மெல்ல மெல்ல தலை நிமிர்ந்து வருகிறது…”

“கியூபா எங்களுக்கு ஒரு பாடமாக இருக்கிறது. நாளை நாங்கள் விடுதலை பெற்றாலும் கூட தொடக்கத்திலேயே எங்களுக்கு இப்படிப்பட்ட தடைகள் வரக்கூடும் இவற்றைத் தாண்டுவதற்காக வெறும் ஆர்வம் மாத்திரம் அல்லாமல், ஆக்கப் பூர்வமாகச் செயல்படக் கூடிய அணியே உலகத்தில் இருப்பதை நாங்கள் பார்க்கிறோம். இது எங்களுக்கு மகிழ்ச்சி தரக் கூடிய செய்தியாக இருக்கிறது…”

ஆக புலித் தலைவர்கள் உலக, இந்திய, தமிழக நிலைமைகளையும் அதன் தன்மைகளையும் அறிந்தே வைத்திருந்தனர். இந்திய தமிழக அரசுகளைப் பற்றியும், மக்களைப் பற்றியும் உலகத்தில் இருந்து வரும் நட்பு சக்திகளைப் பற்றியும் அறிந்தே இருந்தனர். அதே நேரத்தில் இந்தியாவைப் பற்றி கூறும் போது இராஜ தந்திர ரீதியாக நட்பாக பேசி வந்தாலும், நடைமுறையில் இந்தியாவை அவர்கள் நம்பவில்லை. புலித் தலைவர்களின் புரிதலுக்கும், ஈழ மக்களின் புரிதலுக்கும் இன்று வரையிலும் பெரிய வேறுபாடு நிலவுவது உண்மைதான்.

எனவே புதிய ஜனநாயகம், புலி ஆதரவாளர்களைப் பற்றியும், புலிகளைப் பற்றியும் போகிற போக்கில் பொதுவாக விமர்சனம் செய்யாமல், குறிப்பாக பொறுப்புணர்வுடன் விமர்சனம் செய்ய வேண்டும். அதுதான் மற்றவர்கள் கற்றுக் கொள்வதற்கு உதவும்.

தனித் தமிழீழ விடுதலைக்கான மாணவர் போராட்டம் வெல்க!

மாணவர் போராட்டத்தின் திசைவழிக் குறித்து தமிழ்த் தேசிய விடுதலை இயக்கத்தின் பொதுச் செயலர் தோழர் தியாகு காட்டிய வழியை நான் எடுத்துக் காட்ட விரும்புகிறேன்.

“தமிழகத்தில் வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க ஒரு போராட்டத்தை நடத்தி வருகின்றீர்கள். போராட்டத்தின் முதற்கட்டம் முடிந்து அடுத்த கட்டம் குறித்து சிந்தித்து கலந்தாய்வு செய்து வரும் உங்கள் பார்வைக்கு சில முன் மொழிவுகளை அன்புரிமையோடு படைக்கிறோம்.

ஜெனிவாவில் ஐ.நா மனித உரிமை மன்றத்தில் சென்ற 2012 மார்ச்சில் அமெரிக்கா ஒரு தீர்மானம் கொண்டு வந்த போதே, இது தமிழர்களுக்கு எதிரான தீர்மானம்?, இனக் கொலைக் குற்றவாளியான சிங்கள ராசபட்சே கும்பல் தப்பித்துக் கொள்ள வழி ஏற்படுத்திக் கொடுக்கும் தீர்மானம் என்று எமது இயக்கத்தின் சார்பில் எச்சரித்தோம். எங்கள் எச்சரிக்கையைப் பொருட்படுத்தாமல், தமிழகத்தின் அரசியல் கட்சிகளும், சில பல ஈழ ஆதரவு அமைப்புகளும் கூட அமெரிக்கத் தீர்மானத்தை ஆதரிக்க வேண்டும் என்று சேர்ந்திசைப் பாடின.

இந்த முறை மாணவர்களாகிய நீங்கள் சில அரசியல் தலைவர்களின் பசப்பு வார்த்தைகளுக்கு மயங்காமல், உள்ளது உள்ளபடி அமெரிக்கத் தீர்மானத்தின் உள்ளடகத்தையும், உண்மை நோக்கத்தையும், சரியாக எடுத்துக்காட்டிப் போராடியதால், தமிழினம் விழித்துக் கொண்டது.

இனக்கொலையை இனக்கொலை என்றுதான் சொல்ல வேண்டும். அதை மறைக்க மனித உரிமை மீறல் போன்ற சொற்களை யார் பயன்படுத்தினாலும் ஏற்க மாட்டோம், ஏமாற மாட்டோம் டப்ளின் தீர்பாயம், ஐ.ந மூவல்லுநர் குழு அறிக்கை, லண்டன் சேனல் – 4 வெளியிட்ட ஆவணப்படங்கள்… இவற்றையெல்லாம் மூடி மறைத்துவிட்டு இராசபட்சேயின் செல்லப்பிள்ளையான படிப்பினைகள் மற்றும் நல்லிணக்கன ஆணையத்தின் (டுடுசுஊ) அறிக்கையை வலியுறுத்துவதும், ஆதரவு, எதிர்ப்பு என்று சினுங்குவதும், உலகின் கண்ணில் மண்ணைத்தூவும் வேலை என்பதை உரக்கச் சொல்லுவோம்.

உலகத் தமிழர்களின் கோரிக்கைகளும், நம் கோரிக்கைகளும் ஒன்றே.

1.            இராசபட்சேயின் சிங்கள அரசு ஈழத் தமிழ் மக்களுக்கு இழைத்த இனக்கொலைக் குறித்து தற்சார்புள்ள பன்னாட்டு புலனாய்வு (Independent International Investigation) தேவை

2.            ஈழ மக்கள் மீது தொடரந்து இழைக்கப்பட்டு வரும் இனக்கொலையை தடுத்து நிறுத்த பன்னாட்டு பாதுகாப்பு பொறியமைவு (International Protective Mechanism) தேவை.

3.            தமிழீழத்தின் இறைமையை (Sovereignty) மீட்டெடுக்கும் வகையில் தாயகத்திலும், புலம்பெயர் நாடுகளிலும் வாழந்து வரும் ஈழத் தமிழ் மக்களிடையே பொது வாக்கெடுப்புத் தேவை.

இந்த கோரிக்கைகளுக்கானப் போராட்டத்தை ஐ.ந. மனித உரிமை மன்றத்தை மையப்படுத்தி நடத்தினோம். இனி என்ன செய்வது? மனித உரிமை மன்றம் அடுத்த முறை கூடட்டும் என்று நாம் காத்திருக்க முடியாது. இராசபட்சே கும்பலை மென்மேலும் தனிமைப் படுத்துவதன் மூலம் தமிழீழ மக்கள் போராடுவதற்கான வெளியை உருவாக்கி விரிவாக்குவததான் நம் போராட்டத்தின் நோக்கமும், விளைவும் என்பதை மறந்து விடக் கூடாது. உலக அரங்கில் என்றாலும், உள்நாட்டில் என்றாலும், இந்த விளைவை நோக்கியே நம் போராட்டங்கள் அமைய வேண்டும்.

இனக்கொலைக் குற்றம் புரிந்த சிங்கள அரசை அனைத்து நாடுகளும் அனைத்து மக்களும் புறக்கணிக்கும் படி செய்வோம். பொருளியல், அரசியல், பண்பாடு, கலைத்துறை, விளையாட்டு , சுற்றுலா… என்று எந்த துறையையும் விட்டு வைக்காமல், சிங்களத்தைப் புறக்கணிக்கும் இயக்கத்தை வீரியத்துடன் முன்னெடுத்துச் செல்வோம்.

             காமன் வெல்த் மாநாட்டை கொழும்பில் நடத்தக் கூடாது. நடந்தால் இந்தியா கலந்துக் கொள்ளக் கூடாது.

             இந்தியாவில், குறிப்பாக தமிழகத்தில் ஐ.பி.எல். கிரிக்கெட் போட்டிகளில் சிங்களர் எவரும் விளையாடக் கூடாது.

             தமிழகத் திரைத்துறையினர் இலங்கையில் படப்பிடிப்பு நடத்தக் கூடாது.

             கலைஞர்கள், எழுத்தாளர்கள் இலங்கையில் நடைபெறும் எந்த நிகழ்விலும் கலந்துக் கொள்ளக் கூடாது.

             இலங்கைக்கு எதிராக பொருளாதார தடை விதிக்க வேண்டும் என்று தமிழக சட்டப் பேரவையில் இயற்றிய தீர்மானத்திற்கு தமிழக அரசும், இந்திய அரசும் செயல்வடிவம் கொடுக்க வேண்டும்.

             தமிழகத்தில் இருந்து இலங்கைக்கு கடலடி கம்பி வழியாக மின்சாரம் அனுப்பும் இந்தியா – இலங்கை மின் ஒத்துழைப்பு ஒப்பந்தத்தை நீக்கம் செய்ய வேண்டும்.

             இலங்கையில் நடந்தது தமிழின படுகொலையே என்று இந்திய நாடாளுமன்றத்திலும், தமிழக சட்ட மன்றத்திலும் தீர்மானம் இயற்ற வேண்டும்.

இந்த கோரிக்கைகளுக்கு ஆதரவாக அனைத்து மாணவர்களையும், பொது மக்களையும், அனைத்து இயக்கங்களையும், அனைத்து ஆதரவாளர்களையும் திரட்டுவதற்குப் பொருத்தமான போராட்ட வடிவங்களை நீங்களே முடிவு செய்யுங்கள்.

அதேபோது நம் கோரிக்கைகள் அனைத்திற்கும் மையமாக இருக்க வேண்டிய முழக்கம்.இலங்கையைப் புறக்கணிப்போம்!

உலகெங்கும் ஒலிக்கும் இந்த முழக்கம் தமிழகத்திலும் ஓங்கி ஒலிக்கட்டும்.இது இனக் கொலைகாரர்களின் இந்தியக் கூட்டாளிகளை அம்பலப்படுத்தும்.இன்னமும் குலம்பிக்கிடக்கும் தமிழர்களின் தடுமாற்றத்தையும் போக்கத் துணை செய்யும்.”

இதுவே தமிழ்த் தேசிய விடுதலை இயக்கத்தின் உடனடி நீண்ட காலக் கோரிக்கைகள்.

இறுதியாக

புதிய ஜனநாயகம் புரட்சிகர முகாமில் உள்ளதா? அல்லது எதிர் புரட்சிக்கர முகாமில் உள்ளதா? எனப் பார்ப்போம். புதிய ஜனநாயகம், தன்னை ஈழ ஆதரவு அமைப்பு போல் காட்டி பாசாங்கு செய்கிறது. தமிழக மாணவர்களுக்கு உடனடி, நீண்ட கால கோரிக்கைகள் எதுவும் புதிய ஜனநாயகம் முன்வைக்கவில்லை. அது தனது காலை ஆகாயத்தில் வைத்து நடந்துக் கொண்டு கற்பனாவாதத் திட்டங்களை மாணவர்களுக்கு முன் மொழிகிறது. அத்திட்டத்தைக் கூட அதனால் தன் முரண்பாடு இல்லாமல், முன்வைக்க முடியவில்லை. கருணாநிதி தமிழ் ஈழம் மலந்தால் மகிழ்வார். ஆனால் அதற்காக போராடி மடியும் புலிகiளை ஏற்றுக் கொள்ள மாட்டார். அதேபோல புதிய ஜனநாயகம் தமிழ் ஈழத்தை அங்கீகரிக்கும். அற்காகப் போராடும் புலிகளை பாசிஸ்டுகள் என அவதூறு கூறும். சரி, தவறை பிரித்து அறிவதற்கான சக்தியற்ற குழப்பவாதிகளின் கூடாரமே புதிய ஜனநாயகம். மார்க்சியம் என்பது சமுதாயத்திற்கான மருத்துவச்சி. ஆனால் புதிய ஜனநாயகம் போலி மருத்துவச்சி. தனி ஈழத்தை குறுகிய இனவாதமாக இராசபட்சே கும்பலும், பிரிவினைவாதமாக காங்கிரஸ், பி.ஜே.பி, சி.பி.ஐ.(எம்) கும்பலும், பயங்கரவாதமாக அமெரிக்க தலைமையிலான ஏகாதிபத்தியவாதிகளும் ஓலமிடுகின்றனர். இக்கும்பலுடன் சேர்ந்து புதிய ஜனநாயகமும் தனி ஈழம் என்ற தீர்வு சர்வாதிகாரம், குறுங்குழுவாதம், அகநிலைக் கண்ணோட்டம் என ஓலமிடுகிறது. இவர்கள் அனைவரும் மூண்டெலும் தமிழக மாணவர்களாலும், மக்களாலும் இருக்கும் இடம் தெரியாமல், துடைத்தெரியப்படுவார்கள்.

-    பாரி, அமைப்புக்குழு உறுப்பினர், தமிழ்த் தேசிய விடுதலை இயக்கம் (தொடர்புக்கு : 9715417170, paari1962@gmail.com)

பாரதம் தாயல்ல,பேய்!-தோழர் தியாகு

 

தமிழ்நாட்டிலே அடக்குமுறைகளுக்குப் பஞ்சமில்லை. எத்தனையோ அடக்குமுறைகளை நாம் தொடர்ந்து பார்த்துக் கொண்டுதான் இருக்கிறோம். இந்தக் கூட்டத்தை நடத்துவதற்கு அரங்கம் தேடுவது கூட எவ்வளவு பெரும்பாடாக இருந்தது என்பதைச் சொன்னால் அது தனிக் கதையாக விரியும்.

 

கருத்துரிமை என்பது அரசமைப்பு உறுதி செய்கிற அடிப்படை உரிமை என்பதைக் காட்டிலும் அவ்வப்போதைய முதலமைச்சர்கள், காவல்துறை அதிகாரிகள் பார்த்து வழங்குகிற பிச்சை என்கிற பரிதாப நிலைதான் இந்தத் தமிழ்நாட்டிலே உள்ளது.

 

இன்றைக்கும் தமிழ்நாட்டினுடைய சிறைகளிலே அரசியல் காரணங்களுக்காக அடை பட்டிருப்பவர்கள் பலர் இருக்கிறார்கள். எல்லா வற்றிலும் குறிப்பாகச் செங்கல்பட்டு, பூந்தமல்லி சிறப்பு முகாம்களில் தண்டனை கழிந்த பிறகும் சிறையிலே இருப்பவர்கள், விசாரணை இலலாமல் சிறையிலே இருப்பவர்கள் என 39 பேர் இன்றும் அங்கே அடைபட்டுக் கிடக்கிறார்கள். மீண்டும் மீண்டும் அவர்கள் பட்டினிப் போராட்டங்கள் நடத்துகிறார்கள். எதற்கும் அவர்களின் விடுதலை கிடைத்தபாடில்லை.

 

தமிழ்நாட்டுச் சிறைகளிலே இசுலாமியக் கைதிகள் அவர்கள் இசுலாமியர்கள் என்கிற ஒரே காரணத்திற்காகவே விடுதலை மறுக்கப்பட்டு அடைபட்டிருக்கிறார்கள். மேலும் பல வழக்குகள், தமிழ்த் தேசியம் சார்ந்து தமிழீழ ஆதரவு என்ற நிலைப்பாட்டிற்காகப் பலர் சிறைகளிலே அடை பட்டிருக்கிறார்கள். இந்த அடக்குமுறைகளை யெல்லாம் நாம் எதிர்க்கிறோம். அடக்குமுறைக்கு எது காரணமாயினும் அதை நாம் எதிர்க்கிறோம்.

 

ஜெர்மானியக் கவிதை ஒன்று நமக்குத் தெரியும். நமது சூழலுக்கு ஏற்ப அதை மாற்றிச் சொல்லலாம். என்னைக் காவல்துறை தேடி வந்தது நான் தமிழ்த்தேசியன் என்பதால் மற்றவர்கள் துணைக்கு வரவில்லை. வேலுச்சாமியைக் காவல்துறை தேடி வந்தது. அவர் ஏகாதிபத்திய எதிர்ப்பு இயக்கம் என்பதால் யாரும் தட்டிக் கேட்கவில்லை. ரஜினிகாந்த்தைக் காவல்துறை தேடி வந்தது. அவர் சாதி ஒழிப்பு விடுதலை முன்னணியைச் சார்ந்தவர் என்பதால் சாதிக்காரர்கள் ஏன் என்று கேட்கவில்லை. முடிவிலே இங்கே நம்மைக் காவல்துறை தேடி வருகிற போது தட்டிக்கேட்பதற்கு யாருமே மிச்சமில்லை எனலாம். அடக்குமுறை என்பது எக்காரணத்தோடு வந்தாலும் சட்டப்படி வந்தாலும், சட்ட விரோதமாக வந்தாலும், எந்த முனை யிலே இருந்து வந்தாலும், எந்த நியாயத்தோடு வந்தாலும் அந்த அடக்கு முறையை எதிர்ப்பது என்ற முறை யிலே அந்தக் குறைந் தபட்ச வேலைத் திட்டத் தின் அடிப்படை யிலே நாம் இந்தக் கூட்டமைப்பை உருவாக்கியிருக்கிறோம். கூட்டமைப்பை உருவாக்குதவற்கானத் தூண்டுதல் பழங்குடி மக்கள் மீது இந்திய அரசு தொடுத்திருக்கிற பச்சை வேட்டை.

 

அடக்குமுறையின் புதியதொரு வடிவம் இது. அடக்குமுறைச் சட்டங்களைக் கொண்டு வருகிற அடக்குமுறை அல்ல. தனிப்பட்டப் போராளிகளுக்கு எதிராக மோதல் கொலைகள் நடத்துகிறார்களே அப்படிப்பட்டச் சட்டவிரோதக் கொலைகார அடக்குமுறையும் அல்ல. இது நேரடியாகப் போர் என்ற முறையிலே வந்திருக்கிற அடக்குமுறை.

 

இது நமக்கு ஓரளவுக்கு ஈழத்திலே இருந்து தெரிந்த செய்தி. மக்கள் மீது பேரினவாத அரசு, கொடுங்கோலன் இராசபட்சேவின் அரசு ஒரு போரைத் தொடுத்தது. இந்தப் போருக்கு அது உலகளவிலே சொன்ன நியாயம் – அது பயங்கரவாதத்துக்கு எதிராக விடுதலைப் புலிகளு க்கு எதிராக நடத் தப்படுகிறபோர் என்ப துதான். ஒர் அடிப் படை உண் மையை நாம் நினைவிலே வைத் துக் கொள்வோம். விடுதலைப் புலிகள் துப்பாக்கிகளை மவு னித்ததாக அறி வித்த பிறகு வந்த மே 16,17,18 நாட்களி லேதான் போரிடுவதற்கு யாரு மில்லாத போது தான் போரிலிருந்து ஒதுங்கி அரசால் பாதுகாப்பு வளையம் என்றும் போர் நிறுத்த வளையம் என்றும் அறிவிக்கப்பட்ட பகுதிகளிலே இருந்த 40,000 மக்கள் மூன்றே நாட்களில் படுகொலை செய்யப்பட்டார்கள். பெரும் கனரக ஆயுதங்களைக் கொண்டும் வான் குண்டு வீச்சு கொண்டும் அவர்கள் அழிக்கப் பட்டார்கள். போர் என்ற வடிவிலான அடக்கு முறையைத் தமிழினம் ஈழத்திலே சந்தித்தது. அதையே வழிகாட்டுதலாகக் கொண்டுதான் இந்திய அரசு பழங்குடி மக்கள் மீது போர் தொடுத்திருக்கிறது.

 

இங்கே அமித் பாதுரி அவர்கள் விளக்கமாக எடுத்துச் சொன்னார்கள் – இந்தப் போர் எதற்காகத் தொடுக்கப்பட்டிருக்கிறது என்று. ஒன்றை நாம் நினைவில் கொள்வோம்: இந்தப் போராட்டத்தில் அல்லது இந்தப் போராட்டத்தினுடைய ஒரு பகுதிக்கு மாவோயிஸ்டுகள் தலைமை வகிக்கிறார்கள். வசந்தத்தின் இடிமுழக்கமாய் எழுந்த நக்சல்பாரி இயக்கத்தினுடைய அந்தப் புதிய வடிவம் அந்தப் போரை வழிநடத்துகிறது. ஆனால் அவர்கள் மட்டும் இல்லை. காந்தியவாதிகள் இந்தப் போராட்டத்திலே இருக்கிறார்கள். வன்முறையை ஏற்காதவர்கள் இந்தப் போராட்டத்திலே இருக்கிறார்கள். இன்னும் பல்வேறு பிரிவினர் இருக்கிறார்கள். பலரும் சேர்ந்து அரசின் இந்த அடக்குமுறைக்கு எதிராக அணிவகுத் திருக்கிறார்கள்.

 

இந்தவகை அடக்குமுறை குறித்து இந்தியத் துணைக்கண்டத்திலே மட்டுமல்ல, உலகெங்கிலும் நாம் கேள்விப் பட்டிருக்கிறோம். பழங்குடி மக்க ளிடமிருந்து இயற்கையை, நிலத்தை, வளத்தைப் பிடுங்குவதற்காக நடத்தப் படுகிற போர்.

 

அமெரிக்கக் கண்டத்தில் செவ் விந்தியர் கள் என அறியப்பட்ட அந்தப் பழங்குடி மக்கள் மீது பழைய உலகம் என்று சொல்லிக்கொண்டு நாகரிகத்தைக் கற்றுத்தருவதற் குப் புறப்பட்ட அய்ரோப்பிய வெள் ளையர்கள் நடத் திய கொடுமைகள் கொஞ்சமா நஞ்ச மா! ஆஸ்திரேலி யாவிலும் நிய+சிலாந்திலும் தொல்குடி மக்கள் மீது வெள்ளையர்கள் நடத்திய போர்கள் ஏராளம். கூட்டம் கூட்டமாக அந்த மக்கள் அழிக்கப்பட்டார்கள். ஆனால் அவர்கள் யாரும் எதிர்ப்பின்றி அழிந்து போகவில்லை. ஒரு புழுவை நசுக்க முற்படுகிற போது அது நெளிந்து தன் எதிர்ப்பைக் காட்டுவது போல, ஒரு பூனையைக் கூட விரட்டி விரட்டி மூலைக்குத் துரத்துகிற போது புலியாக மாறி எதிர்த்துப் பாய்வதைப் போல அந்தப் பழங்குடி மக்கள் ஆயுத, ஆள் வலிமைகளில் மிகக் குறைவாக இருந்தும் கூட ஆதிக்கர்களை எதிர்த்துப் போராடினார்கள் என்பது புகழ்மிக்க வரலாறு. போராடினார்கள் என்பது மட்டுமல்ல, இன்றைக்கும் போராடிக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.

 

தென்னாப்பிரிக்காவில் வெள்ளையர்கள் படையெடுத்துச் சென்ற போது பிரித்தானிய வெள்ளையர்களின் பீரங்கிப் படையை எதிர்த்து இசாந்திலவானா போர்க்களத்தில் சூலுப் பழங்குடி இன மக்கள் வெறும் வில்லும் வேலும் தாங்கி எதிர்த்து நடத்திய போர். அந்தப் போரிலே அவர்கள் தோற்கவில்லை. பீரங்கிகளையும் சுடுகருவிகளையும் வெடிமருந்துகளையும் வைத்திருந்த வெள்ளை இராணுவத்தை, மலையின் அடிவாரத்திலிருந்து புறப்பட்டவர்களை மலையின் மேட்டிலிருந்து ஓடிவந்து தாக்கி வரிசை வரிசையாக வீரர்கள் வீழ்ந்தபோதும் கடைசிவரை நெருங்கிவந்து பீரங்கிகள் மீது ஏறி நின்று தங்கள் நிலத்தை, தங்கள் பண்பாட்டை, இயற்கையை, நீரூற்றுகளை, மலைக் குன்றுகளை, தங்கள் மண்ணிலே உறங்கிக் கிடந்த செல்வங்களைப் பறிக்க வந்த வெள்ளையர்களை நெஞ்சிலே வேல் பாய்ச்சிய அந்த வீரத்தை அய்ரோப்பாவிலிருந்து படித்துவிட்டு ஏங்கெல்ஸ் போற்றி எழுதினார். கேள்விப்பட்டவுடன் ஏங்கெல்ஸ் இசாந்திலானாவில் கிடைத்த வெற்றி என்று எழுதினார். அந்த இசாந்திலானாவின் தொடர்ச்சியைத்தான் நான் தந்தேவாடாவில் பார்க்கிறேன். (கைதட்டல்)

 

அதனுடைய தொடர்ச்சிதான் நிலத்தை, நீரை வளத்தைப் பறிப்பதற்கு படையெடுத்து வந்தவர்களுக்கு எதிரான போர். – அது சிறப்புக் காவல்படையாக இருந்தால் என்ன! அவர்களே என்ன பெயர் வைத்திருக்கிறார்கள் பாருங்கள் – நாம் யாராவது கோபத்திலே போலீஸ் நாய் என்று சொன்னால் வருத்தப்படுவார்கள் அல்லவா! ஆனால் அங்கே ஒரு படைக்குப் பெயரே வேட்டை நாய்கள்தான். ஹவுஸ் என்று பெயர் வைத்துக் கொண்டு ஒரு படை. தேள் என்றொரு படை. பாம்பு என்றொரு படை. இவையெல்லாம் இந்திய அரசின் படைகள். பாம்பு அவர்களைக் கொத்தப் பார்க்கிறது. தேள் அவர்களைக் கொட்டப் பார்க்கிறது. நாய்கள் அவர்களை விரட்டிக் கடிக்கின்றன. மனிதர்கள் எதிர்க்காமல் இருந்தால் மனிதத் தன்மை இருக்க முடியுமா! (கைதட்டல்) அவர்கள் எதிர்க்கிறார்கள், எதிர்த்துப் போராடுகிறார்கள். அவர்கள் மட்டும் போராடவில்லை. பலதரப்பட்டவர்கள் பல வடிவங்களில் போராடுகிறார்கள்.

 

உலகமயத்தையும் தாராளமயத்தையும் தனியார்மயத்தையும் இந்திய நாட்டின் தேசிய இனங்கள் மீதும் பழங்குடிகள் மீதும் சுமத்துவதற்கு மன்மோகன் சிங்கும் சிதம்பரமும் படையெடுத்து வருகிற போது எதிர்க்காமல் விட்டால் அவர்கள் மனிதர்கள் இல்லை. எதிர்ப்பது மனிதக் குணம். அதைத்தான் அவர்கள் வெளிப்படுத்தி இருக்கிறார்கள். அடக்குமுறை எதிர்ப்பு என்பது அந்த மக்களுக்கு ஆதரவான ஒரு குரல்! ஒரு போர் அவர்கள் மீது சுமத்தப்படுகிற போது அந்தப் போரிலிருந்து தங்களைத் தற்காத்துக் கொள்வதற்காக அவர்கள் நடத்துகிற போராட்டத்திற்கு ஆதரவாக எழுப்பப்படுகிற குரல். இதை மாவோயிஸ்டுகளுக்கு எதிரான போர் எனக் காட்ட முற்படுகிறார்கள்.

 

அருந்ததி ராய் அழகாக எழுதினார் : 99 சதவீதப் பழங்குடி மக்கள் மாவோயிஸ்டுகள் அல்ல. ஆனால் 99 சதவீத மாவோயிஸ்டுகள் பழங்குடிகளே! (கைதட்டல்). வேறு யார் அவர்களுக்காகப் பரிந்து பேசுவார்கள். புத்ததேவ் பட்டாச்சார்யா பேசுவாரா? சிங்கூரையும் நந்திகிராமத்தையும் டாடாவிற்கும் பன்னாட்டுக் குழுமத்திற்கும் விற்றுவிட்டு அவர் எப்படி வந்து பேசுவார்? பழங்குடி மக்கள் மீது வான்படையைப் பயன்படுத்த வேண்டும் என்று யோசனை சொல்கிற சீதாராம் எச்சூரிக்கு மக்களைப் பற்றி, சனநாயகத்தைப் பற்றி, புரட்சியைப் பற்றி பேசுவதற்கு இனி அருகதை உண்டா? (கைதட்டல்)

 

டாடாவை சிங்கூரிலிருந்து விரட்டியடித் தார்கள் வங்காள மக்கள். புத்ததேவ் பட்டாச்சார்யாவின் புளுகு நடவடிக்கைகள் தோற்றன. அவர் எங்கே போய் அடைக்கலம் தேடுகிறார் என்று பாருங்கள் – செங்கொடி ஆட்சி தனக்கு செய்த உதவியைப் பெற முடியாமல் மக்கள் முறியடித்த போது அவர் காவி ஆளுகிற குசராத்திலே போய் அடைக்கலம் தேடுகிறார். டாடாவுக்கு நிலத்தை இலவசமாக வழங்குவதில்… உழுபவனுக்கே நிலம் சொந்தம் என்ற முழக்கத்தை வைத்திருந்த இயக்கமும் இந்துத்துவம் பேசுகிற இசுலாமியர் களைப் படுகொலை செய்த பயங்கரவாதி நரேந்திரமோடியின் அரசாங்கமும் ஒரே மாதிரியாகத் தான் இருக்கிறது.

 

தமிழ்நாட்டில் தேரிக்காட்டை டாடாவுக்கு வாரிக்கொடுக்கத் துடித்த கருணாநிதி அரசாங்கமும் ஒரே மாதிரியாகத்தான் இருக்கிறது. (கைதட்டல்) நமக்கெல்லாம் மழை நீர் சேகரிப்பைப் போதித்துவிட்டு தாமிரபரணித் தண்ணீரைக் கோக்குக்கும் பெப்சிக்கும் விற்ற செயலலிதாவும் ஒரே மாதிரியாகத்தான் இருக்கிறார். (கைதட்டல்) இதில் எங்கே வேறுபாடு பார்ப்பது? எனவேதான் பதவி வேட்டை அரசியல் நடத்துகிற இந்தக் கட்சிகள், நிலவுகிற அமைப்பைப் பாதுகாக்கத் துடிக்கிறவர்கள், நாட்டைப் பாத்தி கட்டிப் பன்னாட்டுக் குழுமங்களுக்கு விற்கத் துடிக்கிறவர்கள். கோதாவரித் தீரத்திலே கிடைக்கிற எண்ணெய் எனக்கா உனக்கா என இரண்டு அண்ணன் தம்பிகள் சண்டை போடுகிறார்கள். பஞ்சாயத்துப் பண்ணுகிறது உச்சநீதிமன்றம். இந்த மண்ணை, நிலத்தை, வளத்தை யாரை நம்பிக் காப்பது. நாம் யாரையும் நம்ப வேண்டாம் – நாம் நம்மை நம்புவோம். நம் கைகளை நம்புவோம் என்று முடிவெடுத்திருக்கிறோம்.

 

அந்த மக்கள் மீது தொடுக்கப்படுகிற அடக்குமுறை நேற்று ஈழத்தில் போராக மாறியது. இன்று இந்தியாவின் நடுப்பகுதியிலே போராக மாறிக் கொண்டிருக்கிறது. நாம் இதை எதிர்க்கத் தவறுவோமானால் இதே நிலை நாளை நமக்கும் வரும். சில நண்பர்கள் நினைக்கிறார்கள,; நாம் ஏதோ அவர்கள் மீது அனுதாபப்பட்டோ பரிவு காட்டி அவர்களுக்காகக் குரல் கொடுக்கிறோம் என்று. இல்லை நண்பர்களே… நாம் நமக்காகப் போராடுகிறோம் என்பதை மறந்து விடாதீர்கள். இன்று அவர்கள்; நாளை நாம் என்ற உணர்வோடு போராடுவோம்.

 

ஒரு காலத்தில் லெனின் சொன்னார்: அய்ரோப்பியப் புரட்சிக்கும் உலகப் புரட்சிக்கும் பெரும் தடையாகப் பிற்போக்கின் அரணாக இருப்பது எது என்றால் அது ஜார் ஆட்சி. ஜார் ஆட்சி ஒழிய வேண்டும் என்பது ருஷ்ய மக்களின் விருப்பம் மட்டுமல்ல் அது உலக மக்களின் விருப்பம்; குறிப்பாக அய்ரோப்பிய உழைக்கும் மக்களின் விருப்பம் என்று சொன்னார்.

 

இன்று அதே நிலையிலேதான் இந்தியக் கட்டமைப்பு, அரசமைப்பு இருக்கிறது என்பதை நீங்கள் புரிந்து கொள்ளுங்கள். இந்தக் கட்டமைப்பை, அரசமைப்பை உடைத்து நொறுக்காமல் அடக்குமுறை எந்திரத்தின் கால்களை வெட்டி எறியாமல் இந்தியாவில் மட்டுமல்ல, தென் ஆசியத் துணைக் கண்டத்திலேயே எந்தத் தேசிய இனத்திற்கும் விடுதலை இல்லை; எந்தப் பழங்குடி மக்களுக்கும் பாதுகாப்பு இல்லை. (கைதட்டல்)

 

மேலெழுந்த வாரியாகப் புரிந்து கொள்கிற நண்பர்கள்; தவறாகப் புரிந்து கொள்கிற தேசபக்தியின் அடிப்படையில் பாரதத் தாய் என்பார்கள்; தாய் அல்ல, பேய் என்பதை ஈழ மக்கள் தெரிந்து கொண்டார்கள். (கைதட்டல்) தாய் என்றா உன்னைச் சொன்னார்கள் – பிள்ளை அழுதால் பால் கொடுக்கிறவள்; தாய்; பிள்ளைக்குப் பசித்தால் தன் வயிறு பசிக்கிறதே என்று துடிக்கிறவள் தாய்; நீ தாயல்ல பேய்; எம் மக்களைக் காலால் மிதித்தழித்த பேய்! ஓ பேயே! உன்னை அழிப்பதற்கு இன்றைக்கு இந்தியத் துணைக் கண்டத்தின் நான்கு திசைகளிலும் புறப்பட்டு வருகிறார்கள் எங்களுடைய மக்கள். (கைதட்டல்)

 

பாரதப் பேயின் தலையைக் காசுமீரிகள் துண்டாடுவார்கள்; பாரதப் பேயினுடைய கரங்களை நாகாலாந்து, மணிப்பூர் பழங்குடி மக்கள் வெட்டி எறிவார்கள்; எம் ஈழத்து மக்களை முள்ளிவாய்க் காலில் அழுத்தி அழுத்தி உயிரோடு புதைத்த உன் கால்களை இந்தத் தமிழகம் வெட்டி வீழ்த்தும்.(கைதட்டல்) எம் தண்ட காரண்யப் பழங் குடி மக்கள் ஆறு தேசிய இனங் களுக்கு நடுவிலே தொடர்ச்சியாகப் பரந்துகிடக்கிற மக்கள் நிலத் திற்காகவும் இயற்கை வளத் திற்காகவும் மட்டு மல்ல் தமக்கான ஆட்சி உரிமைக் காகப் போராடுகிற அந்த மக்கள உன்னுடைய குடலை உறுவுவார்கள். இதயத்திலே வேல் பாய்ச்சுவார்கள் எங்கள் தண்டகாரண்ய மக்கள். (கை தட்டல்)

 

இந்தப் பேயை அழித்து இந்தத் துணைக் கண்டம் புதிய தேசங்களின் இருப்பிடமாக, விடுதலை பெற்ற தேசிய இனங் களின் புதிய ஆட்சிப்புலமாக மலருகிற போது மலைகளிலே இருக்கிற கனி வளத்தை யார் எடுத்துக் கொள் வது, எப்படிப் பயன்படுத்துவது என்பதைத் தீர்மானிப்போம். எந்தச் சட்ட உரிமையின் அடிப்படையிலே தண்டகாரண்யத்துக் காடுகளிலும் மலைகளிலும் இருக்கிற இயற்கை வளங்களுக்கு, இந்தியாவே நீ உரிமம் கொண்டாடுகிறாய். இந்திய அரசமைப்பின் அடிப்படையிலா? இந்த அரசமைப்பை அந்த மக்களைக் கேட்டுக் கொண்டு வகுத்தாயா? எப்போது அந்த மக்கள் இந்த அரசமைப்பை ஏற்றுக் கொண்டார்கள். நாகாலாந்து மக்கள் சொல்கிறார்கள,; 47 ஆகஸ்ட் 15 இந்தியா விடுதலை பெற்ற நாள்! நாங்கள் 47 ஆகஸ்ட் 14ஆம் நாள் விடுதலை பெற்றோம். முன்கூட்டி விடுதலை பெற்ற எங்களை அடிமைப்படுத்த நீ யார் என்று இந்திய அரசைப் பார்த்துக் கேட்கிறார்கள்.

 

இந்தக் கேள்வியை மறைப்பதற்கான பட்டுத்திரைகளே தேர்தல், சனநாயகம், அரசமைப்பு, நீதிமன்றம் – இந்தத் திரைகள் ஒவ்வொன்றாகக் கிழிந்து தொங்குவதைத்தான் அருந்ததிராய் தண்டகாரண்ய மக்களை நேரில் பார்த்து நமக்குச் சொன்னார்கள். உளப்பூர்வமான ஒரு படப்பிடிப்பு: walking with comrades படித்தீர்களா இல்லையா? தமிழில் போட்டி ருக்கிறோம். எங்கே அருந்ததிராயைத் தங்க வைக்கலாம் – ஐந்து நட்சத்திர விடுதியிலா மூன்று நட்சத்திர விடுதியிலா கவலையே பட வேண்டாம். நீங்களும் நானும் ஒருபோதும் அனுபவித்திராத ஆயி ரம் நட்சத்திர விடுதியி லே தண்டகாரண்ய மக்களோடு வாழ்ந்து விட்டு வந்திருக்கிறார் (கை தட்டல்) A Thousand Star Hotel கற்பனையிலே நினைத்துப் பாருங்கள்.

 

மக்களின் வாழ்க்கையை நமக்குப் படம் பிடித்துக் காட்டியிருக்கிறார். எனவே நண்பர்களே! இந்த அடக்குமுறை எதிர்ப்புக் கூட்டமைப்பினை நாம் வலுப்படுத்துவோம். என்ன அரசியல், பொருளியல், பண்பாடு வேண்டும் என்பதை உறுதி செய்கிற உரிமை எம் மக்களுக்கே உண்டு எந்த அரசுக்கும் கிடையாது. எம் மக்களிடம் அந்தத் தீர்ப்பை நாம் விடுவோம். ஆனால் அதற்கான சனநாயக உரிமை வெளியை நாம் பாதுகாப்போம். அடக்குமுறை வென்றதாக வரலாறு இல்லை உரிமைப் போர் தோற்றதாக வரலாறு இல்லை; வெல்க உள்நாட்டு அடக்குமுறை எதிர்ப்புக் கூட்டமைப்பு!

 

வணக்கம்!

 

தொகுப்பு : அரிகரன்

 

(சென்னையில் 2010 சூன் 4ஆம் நாள் உள்நாட்டு அடக்குமுறை எதிர்ப்புக் கூட்டமைப்பு நடத்திய அரங்கக் கூட்டத்தில் தோழர் தியாகு ஆற்றிய உரை)