பிரிவு வாரியான பதிவுகள்: பதிவுகள்

தாயகக் கனவுடன் தமிழழீழ மண்ணில் விதையாகிப் போன தலைவருக்கும் மாவீரர்களுக்கும் செவ்வணக்கம்!

தேசத்தின்குரல்

தாயகக் கனவுடன்
தமிழழீழ மண்ணில் விதையாகிப் போன
தலைவருக்கும் மாவீரர்களுக்கும் செவ்வணக்கம்!

தமிழீழத் தாயகத்திலும் தமிழகத்திலும் புலம்பெயர் நாடுகளிலும் நீதிக்கும் விடுதலைக்குமான நெடும்போராட்டத்தில் ஈடுபட்டுள்ள தமிழ்மக்கள் அனைவருக்கும் மாவீரர்நாள் செவ்வாழ்த்து!

கடந்த1982ஆம் ஆண்டு தமிழீழப் போர்க் களத்தில் காயமுற்று, மதுரைக்குக் கொண்டுவரப்பட்டு, நவம்பர் 27ஆம்நாள் தலைவர் மடியில் தலைசாய்த்து உயிர்துறந்த லெப்டினன்ட் சங்கர் வீரச்சாவடைந்த முதல் விடுதலைப்புலி. அந்த நாளை மாவீரர் நாளாகக் கொண்டாடும் வழக்கம் 1989ஆம் ஆண்டு தொடங்கியது.

கடந்த முப்பத்தைந்து ஆண்டுக் காலத்தில் கிட்டத்தட்ட நாற்பதாயிரம் புலிப்படை வீரர்கள் களத்தில் வீழ்ந்து மடிந்துள்ளார்கள். உயிராயுதம் ஏந்திப் போராட்டத்தின் தடைநீக்கிகளாகச் செயல்பட்டு, ஒற்றை எலும்பு கூட மிஞ்சாமல் தாயகக் காற்றிலும் நீரிலும் கலந்து விட்ட கரும் புலிகளின் ஈடில்லாஈகத்தைகாலம்உள்ளளவும்நெஞ்சில்ஏந்துவோம்.

ஆணுக்குப் பெண் இளைப்பில்லை காண் என்னும்படியாக இந்திய, சிங்களப் படையெடுப்புகளை முறியடித்துப் புலிப் பெண்கள் புது யுகம் படைத்தார்கள். தளபதிகளாகப் பொறுப்பேற்றுப் போரை வழிநடத்தினார்கள். பெண் புலிகளின் ஈகம் என்றென்றும் நினைக்கப்படும்.

முள்ளிவாய்க்கால் முற்றுகைக்குள் நின்று, தப்பிப் போகும் வாய்ப்புகளை மறுதலித்து, வீரர்களோடும், மக்களோடும் சேர்ந்து, இறுதி வரை சமராடி மாண்ட தலைவர் பிரபாகரனுக்கு செவ்வணக்கம்.

குழிக்குள் வாழ்ந்திடும்’கொள்கை மறவர்தம் நினைவுகள் நமக்கு உரமேற்றட்டும். தமிழர்களின் நடுகல் வழிபாட்டு மரபின் தொடர்ச்சிதான் மாவீரர் துயிலும் இல்லங்கள். அவற்றை நீராட்டிப் பூச்சொரிந்து சுடரேற்றி வணங்குவது தமிழ் மக்கள்தம் மரபு.

ஆனால் 2009 முள்ளிவாய்க்கால் அவலத்துக்குப் பின் புனிதமான துயிலும் இல்லங்கள் தகர்க்கப்பட்டுப் புழுதிமேடாக்கப்பட்டன. மாவீரர்தம் சிலைகளும் பிற நினைவுச் சின்னங்களும் நொறுக்கப்பட்டன. வாழ்கிறவர்களின் உரிமைகளை ஒடுக்கியது போலவே சிங்களப் பேரினவாதக் கொலைவெறி மறைந்தவர்களின் நினைவுகளையும் சிதைத்தது.
ஈடுசெய் நீதி கோரும் தாயக மக்கள்தம் போராட்டங்களுக்கு நடுவில் இந்த ஆண்டு மாவீரர் துயிலும் இல்லங்களை இயன்ற வரை சீர்படுத்தும் பணியைச் செய்து வருகின்றனர். இந்த மாவீரர் நாள் தாயகத்திலும் உலகெங்கிலும் புத்துணர்வோடு கொண்டாடப்படும் என்பதில் ஐயமில்லை.

கட்டமைப்பியல் இனவழிப்பு தொடர்ந்து வரும் நிலையில், தானே ஒப்புக்கொண்டவற்றைக் கூட செய்யாமல் காலங்கடத்துவதிலேயே சிங்கள அரசு குறியாக இருந்து வரும் நிலையில், தாயகத்தில் பழைய தலைமை மண்டியிட்டு மற்றொரு சமரசத்துக்கு மன்றாடி வரும் நிலையில், மாவீரர்களின் கனவையும் நினைவையும் சுமந்து போராட்டத்தை முன்னெடுத்துச் செல்லும் கடமை தாயகத்திலும் தமிழகத்திலும் புலம்பெயர் நாடுகளிலும் தமிழர்களாகிய நமக்கு உள்ளது.

தமிழீழத் தாயகத்தில் எத்தனயோ இடர்ப்பாடுகளுக்கு நடுவில் மக்கள் மனந்தளராமல் போராடிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். அரசியல் கைதிகள் எனப்படும் போர்க் கைதிகளை உடனே விடுதலை செய்யக் கோரியும், சிங்களப் படை கைப்பற்றிய காணிகளைத் திரும்பத் தரக் கோரியும், காணாமலடிக்கப்பட்ட சொந்தங்களுக்கு நீதி வேண்டியும் அவர்கள் நடத்தி வரும் நீண்ட போராட்டங்கள் உலகின் கவனத்தை ஈர்த்து வருவதோடு, உலகத் தமிழர் போராட்டங்களுக்கு ஊக்கமும் அளித்து வருகின்றன.

நிலைமாற்ற நீதி என்ற முறையில், இது வரை நடந்த குற்றங்களுக்குப் பொறுப்பானவர்களை நீதியின்முன் நிறுத்த வேண்டும். இது முதல் தேவை. இரண்டாவதாக, இதே குற்றங்கள் மீண்டும் நடக்காத படி நீதிப் பொறிமுறைகளை நிறுவ வேண்டும். மீண்டும் ஓர் இனவழிப்பு நிகழாதவாறு அரசமைப்பு மாற்றியமைக்கப்பட வேண்டும்.

இவற்றில் எதையும் செய்யாமல் சிறிலங்கா காலங்கடத்தி வருவதை மனித உரிமைகளுக்கான உயர் ஆணையரே சுட்டிக்காட்டி எச்சரித்துள்ளார். இந்நிலையில் தீர்க்கமான கோரிக்கைகளோடு தெளிவான கொள்கைவழிப் போராட்டங்களை முன்னெடுப்பது ஒன்றுதான் நமக்குள்ள வழி.

அரசியல் தீர்வு என்ற பெயரில் சிங்கள அரசு முன்மொழிந்திருக்கும் புதிய அரசமைப்பு இனவழிப்புக்குச் சட்டப் பூச்சு கொடுப்பதல்லாமல் வேறன்று என்பதே உண்மை. சிங்களப் பேரினவாத சிறிலங்காவிற்குள் தமிழர்களுக்கான அரசியல் தீர்வுக்கு வாய்ப்பே இல்லை என்ற படிப்பினை — வரலாறு நெடுகிலும் வழிநிறைத்துக் கிடக்கும் இந்தப் படிப்பினை – மீண்டும் ஒரு முறை நமக்குக் கிடைத்துள்ளது. தமிழர்கள் தமது எதிர்காலத்தைத் தாமே உறுதி செய்வதற்குப் பொதுவாக்கெடுப்பு என்ற கோரிக்கை ஓங்கி ஒலிக்க வேண்டும்.

தமிழீழத் தாயகத்திலும் புலம்பெயர் நாடுகளிலும் முன்னெடுக்கப்படும் போராட்டங்களோடு இணைந்து தமிழகத்திலும் உறதியான ஒன்றுபட்ட போராட்டங்களை முன்னெடுக்கும் கடமை நமக்குண்டு. மாவீரர் நினைவு போற்ற நாம் ஏற்றும் செஞ்சுடரின் வெளிச்சம் இவ்வகையில் நமக்கு வழிகாட்ட வேண்டும்.

நடந்த இனவழிப்பு குறித்துப் பன்னாட்டு விசாரணை, அரசியல் தீர்வுக்குப் பொது வாக்கெடுப்பு என்ற உறுதியான கோரிக்கைகளோடு நீதிப் போராட்டத்தை முன்னெடுத்துச் செல்ல…

தலைவர் பிரபாகரன் உள்ளிட்ட மாவீரர்கள் சிந்திய குருதியின் பேரால் உறுதி ஏற்போம்.

தமிழர் தாகம் தமிழீழத் தாயகம்!

“தமிழ்நாட்டைத் தமிழன் ஆள வேண்டும்!”  இனவாதமா? இனவுரிமையா? – தோழர் தியாகு

தமிழ் வாழ்க! தமிழ் ஆள்க! – ஆம், தமிழ் வாழ வேண்டுமானால் தமிழ் ஆள வேண்டும். தமிழை ஆள வைக்காமல் வாழ வைக்க முடியாது. சில ஆண்டு முன்பு தமிழ்ப் பாதுகாப்பு இயக்கத்துக்காக எழுதிக்கொடுத்த அறிக்கையில் இப்படிச் சொல்லியிருந்தேன். தமிழ் ஆள்க! என்றால் தமிழை ஆட்சி மொழியாக்க வேண்டும் என்பது மட்டுமன்று. தமிழ் மீட்புக்கும் தமிழ்க் காப்புக்கும் அரசியல் அதிகாரம், அரசுரிமை, அதாவது தமிழர் இறைமை இன்றியமையாதது என்றும் புரிந்து கொள்ள வேண்டும்.

தமிழ்நாட்டில் தமிழுக்காக நடக்கும் போராட்டங்கள் தமிழர் இறைமைக்கான போராட்டங்களாக வளராமல் தம் நோக்கங்களை அடைய முடியாது. தமிழர் இறைமையை மறுக்கும் இந்திய அரசமைப்புக்குள் தமிழ்க் காப்பும் தமிழ் மீட்பும் முழுமை பெற இயலாது என்பதைக் கோட்பாட்டு வழியில் மட்டுமின்றி, பட்டறிவின் பாற்பட்டும் சொல்ல இயலும். தமிழ்நாட்டில் இத்தனை மொழிப் போராட்டங்களுக்குப் பிறகும் தொலைந்து போனவர்கள் பட்டியலில் தமிழன்னை முதலிடம் பிடிக்கிறாள். மாந்தோப்பில் நிழலுண்டு, மணக்க வரும் தென்றலிலே குளிருண்டு, தமிழ்நாட்டில் தமிழ்தான் இல்லை எனும் அவல நிலை!

அண்மைக் காலமாகத் தமிழ்நாட்டில் உரக்கப் பேசப்படும் ஒரு முழக்கம்: “தமிழ்நாட்டைத் தமிழன் ஆள வேண்டும்!” உண்மைதான், தமிழ்நாட்டை அயலான் ஆளக் கூடாது, தமிழன்தான் ஆள வேண்டும்! தமிழர் இறைமையை வலியுறுத்தும் முழக்கமாக இது அமையுமானால் தமிழ்நாடு தமிழருக்கே என்ற முழக்கத்தின் தொடர்ச்சியாக இதனைப் புரிந்து கொள்ளளலாம். ஆனால் இந்த முழக்கத்தை எழுப்புவோர் இதன் உள்ளடக்கத்தைச் சரியாகப் புரிந்து வைத்துள்ளனரா?

தமிழன் ஆள வேண்டும்! தமிழன் என்பதைத் தமிழச்சிகள் உள்ளிட்ட தமிழர்கள் அனைவருக்குமான குறியீட்டுச் சொல்லாக ஏற்றுக்கொள்ளலாம். சல்லிக்கட்டுப் போராட்டத்தின் போது தமிழன்டா என்ற முழக்கத்தை அப்படித்தான் புரிந்து கொண்டோம். ஆனால் தமிழ்நாட்டைத் தமிழன் ஆள வேண்டும் என்று இப்போது முழங்குகிறவர்கள் இப்படித்தான் பொருள் கொள்கின்றார்களா? அவர்கள் தமிழன் என்பதை ஒருமைப் பொருளிலேயே பயன்படுத்துவதாகத் தெரிகிறது. அவர்கள் கோருவது தமிழ் மக்களின் அரசை அல்ல, தமிழன் அரசையே! நேராகச் சொன்னால் முதலமைச்சர் தமிழனாக இருக்க வேண்டும் என்பதே அவர்கள் கோரிக்கை.

முதலமைச்சர் மட்டும் தமிழராக இருந்தால் போதுமா? அமைச்சர்கள் தமிழர்களாக இருக்க வேண்டாமா? சட்டப் பேரவை உறுப்பினர்கள் தமிழர்களாக இருக்க வேண்டாமா? அரசு என்பதை முழுமையாக எடுத்துக் கொண்டால் அதிகாரவர்க்கத்தினர், காவல்துறையினர், சிறைத்துறையினர், நீதித்துறையினர் ஆகிய அனைவரும் தமிழர்களாக இருக்க வேண்டாமா? என்று கேட்கலாம்தான். இப்போதைக்கு அரசாங்கம் அல்லது ஆட்சியை மட்டும் கருத்தில் கொள்வோம். அதிலும் அரசியல் தலைமையை மட்டும் எடுத்துக் கொள்வோம். அதாவது ஆட்சிப் பொறுப்பு வகிக்கும் முதலமைச்சர், அமைச்சர்களையும், முதலைமைச்சரைத் தேர்ந்தெடுக்கும் உரிமையும், அமைச்சர்களாகும் வாய்ப்பும் உள்ள சட்டப்பேரவை உறுப்பினர்களையும் எடுத்துக் கொள்வோம். இவர்கள் அத்தனை பேரும் தமிழர்களாக இருக்க வேண்டும், இருந்தால்தான் அது ஓரளவுக்கேனும் தமிழ் மக்கள் ஆட்சியாக அமையும் அல்லவா?

தமிழர்கள் மட்டுமே சட்டப் பேரவை உறுப்பினர்களாக வேண்டுமென்றால் போட்டியிடும் வேட்பாளர்கள் அனைவரும் தமிழர்களாக இருக்க வேண்டும். குறைந்தது ‘தமிழன் ஆள வேண்டும்’ முழக்கத்தார் மட்டுமாவது தமிழர் அல்லாதவர்களைத் தேர்தலில் நிறுத்தக் கூடாது. அவர்கள் உண்மையிலேயே இப்படித்தான் வேட்பாளர்களைப் பொறுக்கியெடுத்து நிறுத்துகின்றார்களா? எந்தக் கட்சி வெற்றி பெற்றாலும் தமிழன் ஆள வேண்டும் என்பதை உறுதி செய்ய வேண்டுமானால் தமிழர் அல்லாதார் தேர்தலில் நிற்க அனுமதிக்கக் கூடாது. அதற்குத் தேவையான சட்டமியற்ற வேண்டும். அல்லது இப்போதுள்ள சட்டங்களில் திருத்தம் செய்ய வேண்டும். ‘தமிழன் ஆள வேண்டும்’ முழக்கத்தார் இப்படிப்பட்ட கோரிக்கை ஏதும் வைத்துள்ளார்களா?

வாக்குரிமை என்பதில் தேர்ந்தெடுக்கும் உரிமை மட்டுமல்லாமல், தேர்ந்தெடுக்கப்படும் உரிமையும் அடங்கும். ஒவ்வொரு வாக்காளருக்கும் வேட்பாளராக உரிமை உண்டு. தமிழர் அல்லாதாருக்கு வாக்குரிமை இருக்கும் வரை.வேட்பாளராகும் உரிமையும் இருக்கும். ‘தமிழன் ஆள வேண்டும்’ முழக்கத்தார் தமிழர் அல்லாதாரின் வாக்குரிமையைப் பறிக்க வேண்டும், அதற்கான சட்ட வழிவகைகள் செய்ய வேண்டும் எனக் கோருகின்றார்களா? குடியுரிமை இருந்தால் வாக்குரிமையும் இருக்கும் என்பதால் தமிழர் அல்லாதாரின் குடியுரிமையை நீக்க வேண்டும் என கேட்கின்றார்களா? தமிழ்நாட்டுக்குத் தனிக் குடியுரிமைச் சட்டம் இல்லாமல் இந்த நோக்கம் நிறைவேறாது. தமிழ்நாட்டுக்குத் தனிக் குடியுரிமைச் சட்டம் வேண்டுமென்றால் இந்திய அரசமைப்புச் சட்டத்தில் திருத்தும் செய்ய வேண்டியிருக்கும். அப்படியே திருத்தினாலும் நீதி மன்றத்தில் நிற்குமா? இப்படி நிறைய கேள்விகளுக்கு ‘தமிழன் ஆள வேண்டும்’ முழக்கத்தார் விடை சொல்ல வேண்டியிருக்கும்.

ஆகவே தமிழன் ஆள வேண்டும் என்ற முழக்கத்தின் ஈடேற்றத்துக்கு முதலமைச்சர் பதவிக்கு ஒரு நல்ல தமிழரைக் கண்டுபிடிப்பதோடு வேலை முடிந்து விடுவதில்லை.
சட்டம் ஒருபுறமிருக்க, தமிழ்நாட்டில் தமிழர் அல்லாதாரின் குடியுரிமையைப் பறிப்பது குடியாண்மை (சனநாயக) நெறிகளுக்குப் பொருந்துமா? இப்படிச் செய்வதை முதலில் தமிழ் மக்கள் ஏற்றுக் கொள்வார்களா? என்ற வினாக்களை எழுகின்றன. தமிழ்நாட்டைத் தமிழன் ஆள வேண்டும் என்பது எளிய குடியாண்மைக் கோரிக்கைதான் என்கிறார்கள். சரியாகப் புரிந்து கொண்டால் குடியாண்மைக் கோரிக்கைதான். ‘தமிழன் ஆள வேண்டும்’ முழக்கத்தார் புரிந்து கொண்டுள்ள படி இது முதலமைச்சர் பதவி தொடர்பான கோரிக்கைதான் என்றால், அதன் ஏரணத் தொடர்ச்சி குடியாண்மைக்கு எதிராகப் போய் முடியக் காண்கிறோம்.

இவ்வளவு சிக்கல் எதற்கு? தமிழர் ஒருவர் முதலமைச்சர் ஆனாலே போதும் என்றால், இது உங்கள் முதல்வர்-வேட்பாளரின் தகுதிகளில் ஒன்று, அவ்வளவுதான். இதே தகுதியோடு கடந்த காலத்தில் ஒருசிலராவது இருந்துள்ளனர். நிகழ்காலத்திலும் இருக்கின்றனர். ஆகவே இதில் புதுமையும் இல்லை, தமிழ்த் தேசியப் பெருமையும் இல்லை.
தடைகளையெல்லாம் உடைத்தோ தாண்டியோ வந்து மெய்த் தமிழர் முதலமைச்சர் ஆகி விடுவதாக வைத்துக் கொள்வோம். அவர் முதலமைச்சர்தானே தவிர முடியரசர் அல்லர். இறுதியாகப் பார்த்தால் குடியாண்மையில் ஆள்வது சட்டமே தவிர ஆட்கள் அல்ல. சட்டத்தின் ஆட்சி மக்களாட்சியாக இருக்க வேண்டுமானால் அது மக்கள்-சட்டமாக இருக்க வேண்டும். மக்களுக்காக மக்களால் இயற்றப்பட்ட சட்டமாக இருக்க வேண்டும். இந்திய அரசமைப்புச் சட்டம் ஒருசில குடியாண்மைக் கூறுகளைக் கொண்டதாயினும் அது மக்களால் இயற்றப்பட்டதும் அன்று, மக்களுக்கானதும் அன்று. குறிப்பாகச் சொன்னால் அது தேசிய இனங்களின் அடிமை முறி என்பதுதான் நமது பார்வை. “தமிழன் ஆள வேண்டும்” முழக்கத்தாரும் இதே பார்வை கொண்டவர்களாகத்தான் இருக்க வேண்டும் எனக் கருதுகிறேன்.

தமிழ்நாட்டைத் தமிழன் ஆள வேண்டும் என்பதற்கு முதலமைச்சர் பதவி மட்டும் போதுமா? ஏனென்றால் தமிழ்நாடு இந்தியாவில் இந்திய அரசின் கனத்த காலடியில் மிதிபட்டுக் கிடக்கும் போது, நம்மை இந்திய அரசும் ஆள்கிறது, பார்க்கப் போனால் இந்திய அரசுதான் ஆள்கிறது, அரசமைப்பின் படி தமிழக அரசும் பிற மாநில அரகளும் அரசுகளே அல்ல என்பதுதானே உண்மை? தமிழன் முதலமைச்சர் ஆவது போல் இந்தியத் தலைமையமைச்சரும் ஆகி விட்டால் போதும் தமிழன் நாடாள்வதை உறுதி செய்து விடலாமா?

இதே ஏரணப்படி பிற தேசிய இனங்களும் கோரிக்கை வைத்தால் எந்த இனத்தவரைத் தலைமையமைச்சர் ஆக்குவது? தில்லிக்குப் போவதெல்லாம் தேவையில்லை என்றால் இந்திய அரசை என்ன செய்வது? அரசமைப்பை என்ன செய்வது? இந்திய அரசும் அரசமைப்பும் தமிழன் ஆட்சியில் குறுக்கிடக் கூடாதென்றால். அதற்கு ஒரே வழி வெளியேற்றம் அல்லது வெளிடப்புதான். தமிழ்நாட்டை விட்டு இந்தியாவை வெளியேற்ற வேண்டும், அல்லது இந்தியாவை விட்டு நாம் வெளியேற வேண்டும். தமிழ்த் தேச இறைமையை நிறுவ வேண்டும். அப்போதுதான் தமிழ்நாட்டைத் தமிழன் ஆள வேண்டும் என்பது குடியாண்மையின் பாற்பட்ட இனவுரிமை முழக்கமாக வெற்றி பெறும். அது வரை குடியாண்மைக்கு ஒவ்வாத இனவாத முழக்கமாகவே இருக்கும்.

பிற்குறிப்பு: தமிழகத்தில் தமிழர் யார்? தமிழர் அல்லாதார் யார்? என்ற வினாகளை இந்தக் கட்டுரையில் எடுத்துக் கொள்ளவில்லை. “தமிழ்நாட்டைத் தமிழன் ஆள வேண்டும்” முழக்கத்தார் இது குறித்துச் சொல்வதை ஏற்றுக் கொள்கிறோம் என்று இதற்குப் பொருளில்லை. இந்தச் சிக்கலைப் பிறகு தனியாக அலசுவோம்.

“வர்ணப் பிரமிடு = இந்தியப் பிரமிடு = ஊழல் பிரமிடு” – நலங்கிள்ளி

ஒரு புத்தகம் படித்து முடித்தேன். The Pyramid of Corruption – ஊழல் பிரமிடு. கன்னடர் கிரண் பட்னி எழுதியது. ஐஐடி தில்லியில் முதுநிலைப் பொறியியல் முடித்தவர். ஐஐடி முடித்தோமா, வெளிநாட்டில் நாலு காசு பார்த்தோமா என்றில்லாமல் ஊழல் ஊற்றுக்கண் எது? என ஆய்ந்து புத்தகம் எழுதியுள்ளார். குறிப்பாக இந்திய ஊழலின் அடிப்படைகளைப் பிட்டுப் பிட்டு வைக்கிறார்.

அதென்ன ஊழல் பிரமிடு? வர்ணப் பிரமிடு எப்படி எப்படி எல்லாம் ஊழல் பிரமிடை உருவாக்குகிறது என்பதே புத்தகத்தின் அடிப்படை ஆய்வு.

அன்றாடம் அரசுப் பணியாளர்களின் ஊழல்களை மட்டும் காணும் நாம் அது ஒன்றையே பெரிதாக எண்ணுகிறோம். அதைத்தான் அன்னா அசாரே போன்றோர் மாபெரும் ஊழல் எனக் காட்டுகின்றனர். கமலும் ரஜினியும் சிஸ்டம் கெட்டுப் போச்சு என்கின்றனர். இதுவும் ஊழல்தான்! ஆனால் ஊழலின் ஊற்றுக்கண்ணைக் கண்டுபிடித்தால் இது வெறும் கொசுறு எனக் காணலாம். கிரண் ஊழலுக்குத் தரும் வரையறை மிக எளிதானது, ஆனால் மிக மிக ஆழமானது, அடிப்படையானது.

அவர் சொல்கிறார், மனிதர்களுக்குள் உள்ள பிரிவினைகளால் ஏற்படும் இடைவெளிகள் எந்தளவுக்கு விலகி உள்ளனவோ அந்தளவுக்கு ஊழல் அளவும் மிகும். அதாவது மனிதர்களுக்கு இடையிலான பிளவும் ஊழல் அளவும் நேர்த் தகவுடையவை (directly proportional).
அவர் சொல்கிறார், ஆள்வோர் தாம் ஆளும் சமூகத்தில் நிலவும் பிரிவினைகளைக் கண்டுகொள்ளாது அவற்றை எந்தளவுக்குச் செயற்கையாக ஓர்மையாக்குகிறார்களோ அந்தளவுக்கு ஊழல் மிகுந்து செல்லும்.

அவர் சொல்கிறார், மனிதச் சமுதாயத்தில் பிரிவினை மிகும் போது உச்சியில் ஆள்பவருக்குத் தம்மால் ஆளப்படுவோரைச் சுரண்டுகிறோமே என்ற உணர்வே இல்லாது போகிறது. அப்படியானால், ஆள்வோர் ஆளப்படுவோருக்கு நெருக்கமாக வர வர, அந்த ஆள்வோரைப் பொறுத்த வரை, நமக்கு மிக நெருக்கமானவர்களைச் சுரண்டுகிறோமே என மனச்சான்று உறுத்தும். இதற்கு நேர்மாறாகப் பார்த்தால், ஆளப்படுவோரைப் பொறுத்த வரையும், தம்மை ஆள்வோர் தம்மிடமிருந்து எந்தளவுக்கு விலகி இருக்கிறார்களோ அவர்களுக்கும் அந்தளவுக்கு ஆள்வோர் தம்மைச் சுரண்டுவதே உரைக்காமல் போகிறது. அப்படியானால் இவர்களைப் பொறுத்த வரை, இவர்களுக்கு நெருக்கமாக இருப்போர் சுரண்டினால் உடனே உரைக்கும்.

அவர் சொல்கிறார், எடுத்துக்காட்டாக, ஆங்கிலேயர் இந்தியா என இன்று அழைக்கப்படும் பகுதிக்குள் வந்தபோது, ஐந்நூறுக்கு மேற்பட்ட சிற்றரசுகள் இருந்தன. அந்த ஆட்சிப் பரப்புகள் அனைத்தையும் படிப்படியாகக் கைப்பற்றியவர்கள் இந்தியா என்னும் கட்டமைப்பை உருவாக்கினார்கள் (இங்கு தெளிவாக கிரண் இந்தியாவை நாடு, தேசம் என்றெல்லாம் குறிக்காமல் கட்டமைப்பு எனக் குறிப்பிடுகிறார்.) அந்த வகையில் இந்தியாவின் மொழி, பண்பாட்டு வேறுபாடுகள் பற்றி எல்லாம் கவலைப்படாமல் இந்தியா என்னும் பெயரில் ஓர்மையாக்கினர். இந்த இடத்தில்தான் கிரண் கூறுகிறார், இந்த ஓர்மையாக்கல் என்பதுதான் ஊழல், எனவே இந்தியா என்பதே ஊழல்தான்! இந்தியா என்னும் இந்தப் பெரிய ஊழல் குறித்துப் பேசாமல் குட்டி குட்டி ஊழல் குறித்தெல்லாம் பேசுவது பெரும் அபத்தம்.

அவர் சொல்கிறார், ஆங்கிலேயர் அன்னியர் என்பதால்தான், அவர்களால் எந்த உறுத்தலுமின்றி இந்தியாவின் பன்மைத்துவம் பற்றி எல்லாம் கவலைப்படாமல் அனைவரையும் இந்தியத்துக்குள் அடைக்க முடிந்தது, அதனை மூலதனமாகக் கொண்டு ஈவிரக்கமின்றி அயலவர்களைச் சுரண்ட முடிந்தது. அதாவது பிரித்தானியர்களுக்குப் பணத்தைக் கொள்ளையடிக்கையில், அதனைச் சொந்த ஆங்கிலேயர்களிடம் செய்யும் போது ஏற்படும் குற்ற உணர்வு, காலனி நாட்டு மக்களிடம் செய்யும் போது இருப்பதில்லை. இங்கிலாந்து மக்களுக்குமே கூட இந்தியாவில் கொள்ளையடிக்கப்பட்ட பணத்தை நாம் அனுபவிக்கிறோமே என்ற கவலையில்லை. உலகின் காலனிய ஆட்சிகளிலேயே மிகக் கொடூரமான ஊழல் சுரண்டல் ஆட்சி பிரித்தானியர் ஆட்சியே!

பிரித்தானியர்கள் இந்தியாவில் தொடர்வண்டிப் பாதைகள் கட்டமைக்கும் போது கூட, இங்கிருக்கும் வெள்ளை அதிகாரிகளுக்கு லண்டன் தலைமையிடத்திலிருந்து குறிப்புகள் வந்தன. அதன்படி, இங்கிருக்கும் ஆங்கிலேயே அதிகாரிகளுக்குக் கிடைத்த அறிவுரை என்னவென்றால், தொடர்வண்டித் தடம் அமைக்கும் பணி என்பது இந்தியர்களுக்கு வசதி செய்து கொடுப்பதற்கு என்று நினைத்து விட வேண்டாம். அந்தப் பணி முழுக்க இந்தியச் சரக்குகளை விரைவாக நம்மிடம் கொண்டு வந்து சேர்ப்பதற்கானதாய் இருக்க வேண்டும். எனவே பார்த்து பார்த்துச் செலவழியுங்கள். பிரித்தானியர்கள் கல்வி கொடுத்ததும் கூட இதே அடிப்படையில்தான். அதாவது ஆங்கிலேயர்கள் கல்வி கொடுத்தது இந்தியர்களின் அறிவைப் பெருக்குவதற்கல்ல, அவர்களிடம் வேலை செய்வதற்கேற்ற கூலிகளை உருவாக்கிக் கொள்வதற்கே!

அவர் சொல்கிறார், ஆரியர்கள் கட்டமைத்த வர்ணப் பிரமிடு என்பதே ஊழல் பிரமிடுதான்! இந்த பிரமிடில் உச்சாணிக் கொம்பில் இருக்கும் பார்ப்பனர்கள் தங்களுக்குக் கீழே உள்ளோரை வேற்று மனிதர்களாகப் பார்க்கிறார்கள். இப்படித்தான் சத்ரியர்கள் வைசியர்களை, வைசியர்கள் சூத்திரர்களை, சூத்திரர்கள் பஞ்சமர்களைப் பார்க்கிறார்கள். வர்ணங்களுக்குள் அடங்கியுள்ள ஆயிரமாயிரம் சாதிகள் ஒவ்வொன்றும் மற்றொன்றைப் பிளவுபடுத்திப் பார்க்கிறது. எனவே ஒருவர் மற்றொருவரைச் சுரண்டுவதற்கு உறுத்தல் ஏதும் இல்லை.

அவர் சொல்கிறார், வடவர்களாகிய ஆரிய பார்ப்பன-பனியாக்களுக்குத் தென்னிந்தியர்களைச் சுரண்டிக் கொழுப்பதில் எந்த உறுத்தலோ குற்ற உணர்ச்சியோ இருப்பதில்லை. தென்னிந்தியர்களுக்கும் தில்லியில் எங்கோ அயலவன் வடவன் செய்யும் சுரண்டல் கண்ணில் படாமல் போய், பக்கத்து ஊரில் சாதாரண பியூன் வேலை பார்ப்பவன் வாங்கும் கையூட்டு பெரும் ஊழலாகத் தெரிகிறது. தென்னிந்தியர்களாகிய நாம் இந்தியாவின் முதல் 25 பணக்காரர்களில் 22 பேர் வடஇந்திய ஆரிய வைசியர்கள் என்பதைக் கண்டுகொள்வதே இல்லை.

அவர் சொல்கிறார், ஆனால் இப்படி மையப்படுத்தப்பட்ட ஓர் ஆரியக் கட்டமைப்பை எழுப்புவதற்கு அம்பேத்கர் காரணமாகிப் போனது கெடுவாய்ப்பே!
எனவே இந்தியாவின் தலையாய ஊழல் வர்ணந்தான்! பார்ப்பனர் ஒருவர் தன்னை எத்தகைய நேர்மையாளனாகவும் காட்டிக் கொள்ளலாம், ஆனால் அவர் பார்ப்பனராய் இருப்பதே பெரும் ஊழல்தான்!
எனவேதான் பிரித்தானிய ஊழலும் பார்ப்பன ஊழலும் இந்தியம் என்ற போலி ஓர்மையில் கைகோத்துக் கொண்டன! எனவேதான் பிரித்தானியர் வெளியேறிய பின்னும் வெள்ளையரின் அரசமைப்பைச் சிந்தாமல் சிதறாமல் அப்படியே வைத்துக் கொண்டனர் வர்ணப் பிரமிடின் உச்சியில் இருப்போர்.

அவர் சொல்கிறார், பிரித்து ஆள்வது பிரித்தானிய ஊழல் என்றால், ஒன்றாக்கி ஆள்வது ஆரிய இந்திய ஊழல்!
ஆக, அதிகாரத்தை மையத்தில் குவிப்பது ஊழலைப் பெருக்குவது, அதிகாரத்தைக் கடைசி ஊராட்சி வரை படிப்படியாகப் பரவலாக்குவது ஊழலைக் குறைப்பது.
கிரண் சாரமாகக் கூறுவது என்னவென்றால், ஊழல் ஒழிப்பு என்பது கடைமட்ட ஊழியர் வாங்கும் கையூட்டை ஒழிப்பதன்று, ஊழலின் ஊற்றுக்கண்ணை அடைப்பது ஆகும். அப்படியானால், பார்ப்பன-பனியா ஆதிக்கத்தின் கீழ் மையப்படுத்தப்பட்ட தில்லி ஒற்றையாட்சியை உடைத்து, மொழிவாரி மாநிலங்களின் கையில் முழு அதிகாரத்தை ஒப்படைப்பதன் வாயிலாகவே ஊழல் கோட்டையை இழுத்து மூட முடியும்.

அவர் சொல்கிறார், ஒரு பெருநிலப் பரப்பின் பன்மைத்துவத்தை ஒழித்துக் கட்டுவதில் பிரான்சுதான் கில்லாடி. அவர்கள் ஆப்பிரிக்க நிலப்பரப்பை வசமாக்கிய போது அவர்களைக் காட்டுமிராண்டிகள் என்றார்கள். ஆனால் அது அம்மக்களிடத்துப் பெரும் பாதிப்பு எதையும் ஏற்படுத்தவில்லை. ஏனென்றால் ஆப்பிரிக்காவின் வெவ்வேறு மொழி, பண்பாட்டைச் சேர்ந்த மக்களும் காட்டுமிராண்டி என யாரையோ சொல்கிறார்கள், இது நமக்கில்லை எனக் கண்டுகொள்ளாமல் விட்டார்கள். ஆனால் நைஜீரியர்கள் காட்டுமிராண்டிகள், அல்ஜீரியர்கள் காட்டுமிராண்டிகள் எனத் தனித் தனி ஆப்பிரிக்க இனங்களாகக் கூறியிருந்தால் அவரவர்களுக்குச் சற்றேனும் உரைத்து கோபம் வந்திருக்கும். ஓர்மையாக்கலின் மூலம் மொத்த இனத்தையும் சிறுமைப்படுத்தும் வழிமுறையைச் செய்து காட்டியவர்கள் பிரெஞ்சுக்காரர்கள்.

அவர்களிடம் இந்த ஆதிக்க நுட்பங்களைக் கற்றுக் கொண்ட பிரித்தானியர்கள் இறுதியில் அவர்களையும் விஞ்சினர். பிரித்தானியர்கள் இந்தியர்களைப் பத்தாம்பசலிகள் என்றார்கள். இது எவருக்கும் உரைக்கவில்லை. ஆனால் தமிழர்களையும் கன்னடர்களையும் பஞ்சாபிகளையும் வங்காளிகளையும் தனித் தனியாகப் பத்தாம் பசலிகள் எனக் கூறியிருந்தால் அந்த மொழி இனத்தவர்களுக்குக் கோபம் வந்திருக்கும். இந்த வகையில் இந்திய ஓர்மை ஓர் இனத்தின் அறச் சீற்றத்தைக் காணாதடித்தது.

இந்திய மைய மறுப்பில் தாகூருக்குள்ள பங்கைப் புத்தகம் முழுக்க தருகிற கிரண் இந்திய-பார்ப்பனிய உறவைத் தெளிவாய் எடுத்துரைத்த அன்றைய இந்தியாவின் ஒரே தலைவராகிய பெரியார் பற்றி சரியாகப் பதிவு செய்யாதது குறையே. இதற்கு அவர் திராவிட அரசியலை முழுமையாக உள்வாங்கிக் கொள்ளாததே காரணம். ஆனால் பெரியாரின் இந்திய ஒழிப்புக் கருத்துகளைக் கன்னடம் உள்ளிட்ட இன்ன பிற இந்திய மொழிகளில் பெயர்த்துக் கொடுக்காத நாமே இதற்குப் பொறுப்பேற்க வேண்டும்.

இந்தித் திணிப்பின் மூலம் இந்திய எதிர்ப்பை முன்வைத்த திராவிடக் கட்சிகளை அவர் பாராட்டுகிறார். இருப்பினும் திராவிடக் கட்சிகள் இந்தியத்திடம் தோற்றதற்குத் தமிழையும் சமஸ்கிருதத்துக்கு இணையாகச் செம்மொழியாக்கச் சொல்லி தில்லியிடம் கேட்டுக் கொண்டதே காரணம் எனத் தவறாகக் கூறுகிறார். உள்ளபடியே, திராவிடக் கட்சிகள் இந்திக்கு மாற்றாக ஆங்கிலத்தை முன்னிறுத்தியதே தமிழர்களின் வீழ்ச்சிக்குக் காரணம் எனச் சரியாகச் சுட்டத் தவறுகிறார்.

முடிவாகப் புத்தகம் நமக்கு உணர்த்தும் கருத்து: பிரித்தானியம் = இந்தியம் = வர்ணம் = பார்ப்பனியம் = ஊழல். வர்ணப் பிரமிடு = இந்தியப் பிரமிடு = ஊழல் பிரமிடு.

தோழர் பெ. மணியரசனுக்கு மறுமொழி (4) ஆய்வின் பெயரால் அவதூறு – தோழர் தியாகு (தொடர்ச்சி)

- சென்ற பதிவின் தொடர்ச்சி…

இலெனின் சொல்வதை எளிமைப்படுத்திச் சொன்னால், (1) தேசிய இயக்கங்கள் பிரபுத்துவம் வீழ்ந்து முதலாளித்துவம் வளர்ச்சி பெறும் காலத்துக்குரியவை; (2) சரக்காக்கம் (சரக்கு உற்பத்தி) முழு வெற்றி பெற மொழிவழித் தேசம் தேவைப்படுவதுதான் தேசிய இயக்கங்களின் பொருளியல் அடித்தளம் ஆகிறது; (3) மொழிதான் மனித உறவின் முதன்மைக் கருவி; (4) மொழி வளர்ச்சி இல்லாமல் முதலிய (முதாலாளிய) வளர்ச்சிக்கு ஈடுகொடுக்கும் அளவில் வணிக வளர்ச்சி ஏற்பட இயலாது; (5) சமூகம் வர்க்கங்களாகப் பிரிவதற்கும் விரிவாக உறுதிப்படுவதற்கும் மொழியின் ஓர்மையும் வளர்ச்சியும் இன்றியமையாத் தேவை; (6) சந்தைக்கும் சரக்குடையவர்க்கும் இடையே, சரக்கு விற்பவர்க்கும் வாங்குபவர்க்கும் இடையே நெருங்கிய தொடர்பு ஏற்பட மொழி வளர்ச்சி தேவை. (இந்த இடத்தில் நான் தர விரும்பும் குறிப்பு: சரக்கு என்பதில் உழைப்புத் திறனும் அடங்கும்; சரக்கு விற்பவர் என்பதில் தொழிலாளியும் அடங்குவார்.)

மொழிதான் மனித உறவின் முதன்மைக் கருவி! மொழி வளர்ச்சி இல்லாமல் வர்க்க சமூக வளர்ச்சி இல்லை! மொழியும் மொழிவழித் தேசியமும் சமூக வளர்ச்சி வரலாற்றில் வகித்த குறிப்பிடத்தக்க பாத்திரத்தை மார்க்சியம் உரியவாறு கணக்கில் கொண்டது என்பதற்கு இதுவே தக்க சான்று என்கிறேன். “உரியவாறு கணக்கில் கொள்ளுதல்” என்பதற்குத் தோழர் பெ.ம. வேறு ஏதோ இலக்கணம் வைத்திருப்பார் போலும்! அந்த இலக்கணத்தை உடைத்துச் சொன்னால் உதவியாக இருக்கும்.

மொழி, மொழிவழித் தேசியத்தின் பங்குப் பணியை கார்ல் மார்க்ஸ் உரியவாறு கணக்கில் கொண்டாரா? கொண்டார் என்பதற்கான சான்றுகளை லெனினே எடுத்துக்காட்டுகிறார். மார்க்ஸ் 1866 சூன் 20ஆம் நாள் எங்கெல்சுக்கு எழுதிய மடலில் சொல்கிறார்:
“நேற்று பன்னாட்டுப் பேரவையில் (அகிலம்) இப்போதைய போர் குறித்து ஒரு விவாதம் நடைபெற்றது…. ‘இளைய பிரான்சு’ பேராளர்கள் (தொழிலாளர் அல்லாதார்) எல்லாத் தேசிய இனங்களும், தேசங்களும் கூட ‘காலாவதியாகி விட்ட காழ்ப்புகளே’ என்று அறிவித்தார்கள்…. தேசிய இனங்களை இல்லாமற்செய்து விட்ட நம் நண்பர் லாஃபார்க்கும் மற்றவர்களும் நம்மிடம் ‘பிரெஞ்சு’ பேசினார்கள், அதாவது அவையில் பத்திலொரு பங்கினர்க்குப் புரியாத மொழியில் பேசினார்கள் என்று சொல்லி நான் என் உரையைத் தொடங்கிய போது ஆங்கிலேயர்கள் சிரித்து விட்டார்கள்….” <7>

“அயர்லாந்து போன்ற தேசங்களில் விடுதலைப் போராட்டம் எழுச்சி பெற்ற போது கார்ல் மார்க்ஸ் அதை ஆதரித்தார்” என்று பெ.ம. சொல்கிறார். தேசிய விடுதலைப் போராட்டத்துக்குரிய வரலாற்றுப் பங்கினை கார்ல் மார்க்ஸ் உரியவாறு அறிந்தேற்கவில்லை என்பதற்கு இதுதான் சான்றா?

எங்கெல்சுக்கு 1867 நவம்பர் 2ஆம் நாள் எழுதிய மடலில் மார்க்ஸ் சொல்கிறார்:
“… இங்கிலாந்திலிருந்து அயர்லாந்து பிரிவதற்கு வாய்ப்பில்லை என்று எண்ணி வந்தேன். இப்போது அது தவிர்க்க முடியாதது என நினைக்கிறேன், பிரிந்த பிறகு கூட்டாட்சி வரலாம் என்றாலும்.” <8>

அயர்லாந்தின் விடுதலை என்பதையும், அயர்லாந்து இங்கிலாந்திலிருந்து பிரிந்து தனிநாடாவதையும் தோழர் பெ.ம. ஒன்றுடன் ஒன்று குழப்பிக் கொள்கிறார் என்று தெரிகிறது. அயர்லாந்தின் விடுதலையை ஆதரிப்பதா வேண்டாமா என்பதன்று, அந்த விடுதலையின் வடிவம் அல்லது வழி என்ன என்பதே மார்க்சுக்கிருந்த கவலை. விடுதலையின் வடிவம் அல்லது வழி குறித்து அவரது கருத்து மாறியதே தவிர விடுதலைப் போராட்டத்தை ஆதரிப்பது குறித்தன்று. இங்கிலாந்தின் சமூக விடுதலை வழியாக அயர்லாந்தின் தேசிய விடுதலையா? அயர்லாந்தின் தேசிய விடுதலை வழியாக இங்கிலாந்தின் சமூக விடுதலையா? என்பதே அவர் முன்னிருந்த வினா. இவ்விரு வழிகளில் முன்னதற்கே வாய்ப்பிருப்பதாக முதலில் நினைத்தார். பிறகு அதிலிருந்து மாறிப் பின்னதைப் பரிந்துரைத்தார். தனியாகப் பிரிந்த பின் கூட்டாட்சி வரலாம் என்பதன் பொருள் என்ன? தனியாகப் பிரிவதுதான் விடுதலை என்றால் கூட்டாட்சியில் இணைவது விடுதலையை இழப்பது என்றாகி விடாதா? விடுதலையை இழப்பதற்கா மார்க்ஸ் வழிசொல்வார்?

தேசிய இனச் சிக்கலில் மார்க்சியப் பார்வை குறித்து தோழர் பெ.ம. செய்துள்ள திறனாய்வின் உச்சம் இஃதென்பேன்:
“ஒரு தேசிய இனம் தனக்கு முரண்பட்ட பிற தேசிய இனங்களிடமிருந்து பிரிந்து போகும் உரிமையான தன்னுரிமையை ஒரு சனநாயக உரிமையாக மட்டும் இலெனின் வரையறுக்கிறார்.”

சனநாயக உரிமையாக வரையறுத்தது போதாதென்றால் வேறென்ன உரிமையாக வரையறுக்க வேண்டும் என்று சொல்லுங்கள். குமுகிய (சோசலிச) உரிமையாகவா? பொதுமை (கம்ம்யூனிச) உரிமையாகவா? விரிந்த பொருளில் சனநாயகம் என்பதில் தேசியமும் அடங்கும். தேசிய ஒடுக்குமுறையுடன் கூடிய சனநாயகம் சனநாயகமே ஆகாது. சனநாயக உரிமை என்பதைக் குறுகிய பொருளில் (சட்டப்படியான பேச்சுரிமை, எழுத்துரிமை, கருத்துரிமை என்பது போல்) தோழர் பெ.ம. புரிந்து கொள்கிறார் போலும். இலெனின் அப்படிப் புரிந்து கொள்ளவில்லை. மார்க்சிய நோக்கில் அப்படிப் புரிந்து கொள்ளவும் கூடாது. தேசியத் தன்-தீர்வுரிமைக்கும் சனநாயகத்துக்கும் குமுகியத்துக்குமான உறவு குறித்து இலெனின் சொல்கிறார்:

“குமுகியம் (சோசலிசம்) வெற்றி பெறும் போது முழு சனநாயகத்தை நிறுவியாக வேண்டும்; ஆதலால் தேசிய இனங்களின் முழு நிகர்மையை (சமத்துவத்தை) அறிமுகம் செய்வதோடு, ஒடுக்குண்ட தேசங்களின் தன்-தீர்வுரிமையை, அதாவது தடையின்றி அரசியல்வகையில் பிரிந்து செல்லும் உரிமையை மெய்ப்படச் செய்யவும் வேண்டும்.” <9>

ஆக, இலெனின் பார்வையில் “தேசியத் தன்னுரிமை” என்பது “ஒரு சனநாயக உரிமை மட்டும்” என்பதன்று; அது குமுகியப் புரட்சியின் (சோசலிசப் புரட்சியின்) செறிவான முழக்கங்களில் ஒன்று. போராட்ட முழக்கம் மட்டுமன்று, செயல்முழக்கமும் ஆகும்.

”சமூக வளர்ச்சி வரலாற்றில் மொழி, தேசிய இன உருவாக்கம், தேச உருவாக்கம் ஆகியவை வகித்த குறிப்பிடத்தக்க பாத்திரத்தை மார்க்சியம் உரியவாறு கணக்கில் எடுத்துக் கொள்ளவில்லை” என்று தோழர் பெ.ம. சொல்வது திறனாய்வு அன்று, அடிப்படை ஏதுமற்ற அவதூறே ஆகும்.
(தொடரும்)

FOOTNOTES:
<1> THE RESOLUTION OF THE LONDON INTERNATIONAL CONGRESS, 1896. This resolution reads: “This Congress declares that it stands for the full right of all nations to self-determination and expresses its sympathy for the workers of ever country now suffering under the yoke of military, national or other absolutism… “

<2> The recognition of the right to secession for all; the appraisal of each concrete question of secession from the point of view of removing all inequality, all privileges, and all exclusiveness.

♥> Complete equality of rights for all nations; the right of nations to self-determination; the unity of the workers of all nations—such is the national programme that Marxism, the experience of the whole world, and the experience of Russia, teach the workers.

<4> It is common knowledge that, in any given society, the strivings of some of its members conflict with the strivings of others, that social life is full of contradictions, and that history reveals a struggle between nations and societies, as well as within nations and societies,…

<5> WHAT IS MEANT BY THE SELF-DETERMINATION OF NATIONS?… Should the answer be sought in legal definitions deduced from all sorts of “general concepts” of law? Or is it rather to be sought in a historico-economic study of the national movements?

<6> Throughout the world, the period of the final victory of capitalism over feudalism has been linked up with national movements. For the complete victory of commodity production, the bourgeoisie must capture the home market, and there must be politically united territories whose population speak a single language, with all obstacles to the development of that language and to its consolidation in literature eliminated. Therein is the economic foundation of national movements. Language is the most important means of human intercourse. Unity and unimpeded development of language are the most important conditions for genuinely free and extensive commerce on a scale commensurate with modern capitalism, for a free and broad grouping of the population in all its various classes and, lastly, for the establishment of a close connection between the market and each and every proprietor, big or little, and between seller and buyer.

<7> “Yesterday,” Marx wrote on June 20, 1866, “there was a discussion in the International Council on the present war…. The representatives of ‘Young France’ (non workers) came out with the announcement that all nationalities and even nations were ‘antiquated prejudices’…. The English laughed very much when I began my speech by saying that our friend Lafargue and others, who had done away with nationalities, had spoken ‘French’ to us, i. e., a language which nine-tenths of the audience did not understand….”

<8> “… I used to think the separation of Ireland from England impossible. I now think it inevitable, although after the separation there may come federation.”
<9> Victorious socialism must necessarily establish a full democracy and, consequently, not only introduce full equality of nations but also realise the right of the oppressed nations to self-determination, i.e., the right to free political separation.

- தொடரும்…

தோழர் பெ. மணியரசனுக்கு மறுமொழி (4) – ஆய்வின் பெயரால் அவதூறு – தோழர் தியாகு

தேசியம் என்றால் என்ன? தமிழ்த் தேசியம் என்றால் என்ன? என்ற வினாக்களை மையப்படுத்திய இந்த விவாதத்தில், தேசம் பற்றிய தோழர் ஸ்டாலினின் வரையறுப்பைத் தோழர் பெ. மணியரசன் பொதுவாக ஏற்றுக் கொள்வதோடு, அதையே தேசியத்துக்கும் நீட்டிப் பொருத்த முயல்கிறார் எனக் கண்டோம். அப்படியானால், மார்க்சியத்தின் அடிப்படையில் நின்று தேசியம் பேசுகிறாரோ எனத் தோன்றும்.

ஆனால் தேசிய இனச் சிக்கலில் மார்க்சியப் பார்வை குறித்து அவர் சொல்கிறார்:
”சமூக வளர்ச்சி வரலாற்றில் மொழி, தேசிய இன உருவாக்கம், தேச உருவாக்கம் ஆகியவை வகித்த குறிப்பிடத்தக்க பாத்திரத்தை மார்க்சியம் உரியவாறு கணக்கில் எடுத்துக் கொள்ளவில்லை. என்பது நமது திறனாய்வு. அயர்லாந்து போன்ற தேசங்களில் விடுதலைப் போராட்டம் எழுச்சி பெற்ற போது கார்ல் மார்க்ஸ் அதை ஆதரித்தார். தேச விடுதலைப் போராட்டம், தேசியத் தன்னுரிமை (Self-Determination) ஆகியவற்றை எந்தெந்தக் கட்டத்தில் ஆதரிக்கலாம், எந்தெந்தக் கட்டங்களில் ஆதரிக்கக் கூடாது என்று இலெனின் சொன்னார். சமூக வளர்ச்சியின் தவிர்க்க முடியாத ஒரு தேவையாக, புறநிலை உண்மையாக தேச விடுதலைப் போராட்டம் இருக்கிறது என்பதை மார்க்சும் லெனினும் கூறவில்லை. ஒரு தேசிய இனம் தனக்கு முரண்பட்ட பிற தேசிய இனங்களிடமிருந்து பிரிந்து போகும் உரிமையான தன்னுரிமையை ஒரு சனநாயக உரிமையாக மட்டும் இலெனின் வரையறுக்கிறார்.”
(பெ. மணியரசன், திராவிடம் தமிழர் மறுமலர்ச்சியை வளர்த்ததா? வழிமாற்றியதா? பக்கம் 15.)
மார்க்சியத்தின் மீதான இந்தத் துணிச்சலான திறனாய்வுக்கு விரிவாக விடை சொல்லத்தான் வேண்டும். அதற்குமுன், இலெனின் குறித்து பெ.ம. சொல்வது மெய்தானா? என்று பார்த்து விடுவோம்.

“தேச விடுதலைப் போராட்டம், தேசியத் தன்னுரிமை (Self-Determination) ஆகியவற்றை எந்தெந்தக் கட்டத்தில் ஆதரிக்கலாம், எந்தெந்தக் கட்டங்களில் ஆதரிக்கக் கூடாது என்று இலெனின் சொன்னார்” என்று ‘திறனாய்வு’ செய்யும் பெ.ம. இதற்குச் சான்று ஏதும் தரவில்லை. எடுத்துக்காட்டு என்று எதுவும் குறிப்பிடவில்லை.

ஏதாவது ஒரு தேச விடுதலைப் போராட்டத்தைக் குறிப்பிட்டு, அந்தப் போராட்டத்தை எந்தெந்தக் கட்டங்களில் இலெனின் ஆதரிக்க மறுத்தார் என்பதைப் பெ.ம. சுட்டிக்காட்டட்டும். தேசியத் தன்னுரிமையை (தேசியத் தன்-தீர்வுரிமையை) ஆதரிக்கக் கூடாத கட்டங்கள் என்று இலெனின் சொன்னவற்றையும் அவர் நம் பார்வைக்கு வைக்கட்டும்.

நான் சொல்கிறேன்: தேச விடுதலைப் போராட்டத்தை, தேசியத் ‘தன்னுரிமையை’ இலெனின் எப்போதும் ஆதரித்தார். எந்தக் கட்டத்திலும் ஆதரிக்க மறுத்ததில்லை.

பெ. ம. சொல்வதன் பொருள்: ஒரு போராட்டத்தைத் தேச விடுதலைப் போராட்டம் என்று ஏற்றுக் கொண்டாலும் இலெனின் அப்போராட்டத்தை ஆதரிக்க மறுத்த கட்டங்கள் உண்டு; தேசியத் ‘தன்னுரிமை’ என்று தெரிந்தே இலெனின் அவ்வுரிமையை ஆதரிக்க மறுத்த கட்டங்கள் உண்டு என்பதாகும். பெ.ம.வின் இந்தத் ‘திறனாய்வு’க்கு அடிப்படை ஏதும் உண்டா? பார்ப்போம்.

தேசியத் தன்னுரிமை என்று பெ.ம. குறிப்பிடுவதும், தேசியத் தன்-தீர்வுரிமை என்று நான் குறிப்பிடுவதுமான தேசிய சுயநிர்ணய உரிமை குறித்து இலெனின் ஏராளமாக எழுதியுள்ளார். இவற்றுள் முதன்மையான இரு நூல்கள்:1914இல் எழுதிய தேசிய இனங்களின் தன்-தீர்வுரிமை [THE RIGHT OF NATIONS TO SELF-DETERMINATION]; 1916இல் எழுதிய குமுகியப் புரட்சியும் தேசிய இனங்களின் தன்-தீர்வுரிமையும் [THE SOCIALIST REVOLUTION AND THE RIGHT OF NATIONS TO SELF-DETERMINATION].

இந்த இரு நூல்களையோ, வேறெந்த இலெனின் எழுத்தையுமோ எடுத்துக்காட்டித் தோழர் பெ.ம. தமது திறனாய்வை — “தேச விடுதலைப் போராட்டம், தேசியத் தன்னுரிமை, (Self-Determination) ஆகியவற்றை எந்தெந்தக் கட்டத்தில் ஆதரிக்கலாம், எந்தெந்தக் கட்டங்களில் ஆதரிக்கக் கூடாது என்று இலெனின் சொன்னார்” என்ற திறனாய்வை – உரிய சான்றுகளுடன் மெய்ப்பிக்க முற்படவில்லை.
இனியாவது அந்த முயற்சியை அவர் செய்தால் நன்று.

இலெனின் “தேசியத் தன்னுரிமையை” முழுமையாக ஆதரித்தார், அட்டியின்றி ஆதரித்தார் என்பதே என் நிலைப்பாடு. இதற்கான சான்றுகள் இதோ:

1896ஆம் ஆண்டு நடைபெற்ற இலண்டன் பன்னாட்டுப் பேராயத்தின் தீர்மானத்தை இலெனின் எடுத்துக்காட்டுகின்றார்:
“இந்தப் பேராயம் அனைத்துத் தேசிய இனங்களின் முழு அளவிலான தன்-தீர்வுரிமையையும் ஆதரிப்பதாகப் பறைசாற்றிக் கொள்கிறது; படைவகை, தேசியவகை அல்லது பிறவகை முற்றாதிக்க நுகத்தடியின் கீழ் அல்லலுற்று வரும் ஒவ்வொரு நாட்டின் தொழிலாளர்கள் பாலும் பரிவு தெரிவித்துக் கொள்கிறது….” <1>

தேசியத் தன்-தீர்வுரிமையின் அரசியல் உள்ளடக்கமாகிய பிரிந்து சென்று தனியரசு அமைத்துக் கொள்ளும் உரிமைக்கும் பிரிவினைக்குமான தொடர்பை இலெனின் இவ்வாறு வரையறுக்கிறார்:
“அனைவருக்குமான பிரிந்துபோகும் உரிமையை அறிந்தேற்றல், உருத்திட்டமான பிரிவினைச் சிக்கல் ஒவ்வொன்றையும் அணுகும் போது ஏற்றத்தாழ்வனைத்தையும், சிறப்புரிமைகள் அனைத்தையும், தனித்தொதுக்கம் அனைத்தையும் அகற்றும் கண்ணோட்டத்திலிருந்து மதிப்பிடுதல்.” <2>

மார்க்சியத்தின் தேசியத் திட்டம் என்ன? என்ற வினாவிற்கு விடையிறுக்கும் போது இரத்தினச் சுருக்கமாக இலெனின் முடிவுரைக்கிறார்:
“அனைத்துத் தேசிய இனங்களுக்கும் முழுமையான உரிமைச் சமத்துவம்; தேசிய இனங்களுக்குத் தன்-தீர்வுரிமை; அனைத்துத் தேசிய இனங்களையும் சேர்ந்த தொழிலாளர்கள் ஒற்றுமை – மார்க்சியமும் உலகமுழுவதன் பட்டறிவும், உருசியாவின் பட்டறிவும் தொழிலாளர்களுக்குக் கற்றுத்தந்துள்ள தேசியத் திட்டம் இதுவே.” ♥>

ஆக, இலெனின் தேசியத் தன்-தீர்வுரிமையை (தன்னுரிமையை) ஆதரித்த கட்டங்கள், ஆதரிக்காத கட்டங்கள் என்ற பேச்சுக்கே இடமில்லை. தோழர் பெ.ம. அவர்களே! இலெனின் இந்தக் கட்டத்தில் தேசிய விடுதலைப் போராட்டத்தை, தேசியத் தன்னுரிமையை ஆதரிக்கக் கூடாது என்று சொன்னார் என்று ஒரே ஒரு சான்றாவது காட்டுங்கள், பார்ப்போம்! ஒரு சான்றுமே இல்லாமல் உங்கள் மனத்தில் பட்ட எதையோ இலெனின் மேல் சாற்றுகிறீர்கள் என்றால், இது திறனாய்வு அன்று, அவதூறு! அவலை நினைத்து உரலை இடிக்கும் வேலை!

சமூக வளர்ச்சி வரலாற்றில் மொழி, தேசிய இன உருவாக்கம், தேச உருவாக்கம் ஆகியவை வகித்த குறிப்பிடத்தக்க பாத்திரத்தை மார்க்சியம் உரியவாறு கணக்கில் எடுத்துக் கொள்ளவில்லையாம்! இது தோழர் பெ.ம. அவர்களின் தீர்க்கமான திறனாய்வு! அயர்லாந்து போன்ற தேசங்களில் விடுதலைப் போராட்டம் எழுச்சி பெற்ற போது கார்ல் மார்க்ஸ் அதை ஆதரித்தார் என்று சொல்லிச் செல்வதற்கு மேல் இந்தத் திறனாய்வுக்கு வேறு எந்தச் சான்றும் பெ.ம.விடமிருந்து நமக்குக் கிடைக்கவில்லை.

சுருங்கச் சொல்லின், சமூக வளர்ச்சி வரலாற்றில் தேசியத்தின் பங்கு என்ன? இலெனின் இந்தக் கேள்விக்குத் தரும் விடையும் விளக்கமும் என்னவென்று பார்ப்போம். கார்ல் மார்க்ஸ் என்ற தலைப்பிலான கட்டுரையில் வர்க்கப் போராட்டம் என்ற துணைத் தலைப்பில் இலெனின் எழுதுகிறார்:
“குறிப்பிட்ட எச்சமூகத்திலும், அதன் உறுப்பினர்களில் சிலரின் நாட்டங்கள் மற்றவர்களின் நாட்டங்களோடு முரண்படுவதும், சமூக வாழ்க்கை முரண்பாடுகள் நிறைந்ததாக இருப்பதும், தேசங்களுக்கு இடையிலும் சமூகங்களுக்கு இடையிலும், அதே போல் தேசங்களுக்குள்ளேயும் சமூகங்களுக்குள்ளேயும் ஒரு போராட்டம் நடப்பதை வரலாறு வெளிப்படுத்துவதும் … பரவலாகத் தெரிந்த செய்தியே.” <4>

அடுத்து, தேசங்களுக்கிடையிலும் தேசங்களுக்குள்ளேயும் … வெளிப்படுகிற போராட்டத்தில் மறைந்துள்ள வர்க்க நலன்களின் மோதலை மார்க்சியம் கண்டறிந்து விளக்குவதை இலெனின் எடுத்துக்காட்டுகிறார். ஆக, வர்க்கப் போராட்டத்தை ஒவ்வொரு தேசத்துக்குள்ளும் வர்க்கங்களிடையில் நடக்கும் போராட்டமாக மட்டுமல்லாமல், தேசங்களுக்கிடையே நடக்கும் போராட்டமாகவும் இலெனின் விளக்கினார்; அதாவது வர்க்கப் போராட்டம் என்பதை நேரடியாக வர்க்கங்களுக்கு இடையில் நடைபெறும் போராட்டமாக மட்டும் அவர் கருதவில்லை என்பதை அறிகிறோம்.

இந்த அடிப்படைப் புரிதலிலிருந்து இலெனின் தேசிய இனச் சிக்கலை எவ்வாறு அணுகினார் என்று பார்ப்போம். தேசிய இனங்களின் தன்-தீர்வுரிமை என்பதன் பொருள் என்ன? என்ற வினாவிற்கு அவர் விடையளிக்கிறார்:
“இதற்கான விடையைச் சட்டத்தின் அனைத்து வகைப் “பொதுவான கருத்தாக்கங்களிலிருந்தும்” வரப்பெறும் சட்ட இலக்கணங்களில் தேடுவதா? அல்லது தேசிய இயக்கங்கள் பற்றிய வரலாற்றுப் பொருளியல் ஆய்வில் தேடுவதா?” <5>

உலகெங்கும் தேசிய இயக்கங்களின் பட்டறிவை (அனுபவத்தை) இலெனின் இவ்வாறு தொகுத்துரைக்கிறார்:
“உலகெங்கிலும் பிரபுத்துவத்தின் மீது முதலியம் (முதலாளித்துவம்) இறுதி வெற்றி பெறும் காலம் தேசிய இயக்கங்களோடு தொடர்புடையதாக இருந்துள்ளது. சரக்காக்கத்தின் (சரக்குற்பத்தியின்) முழுமையான வெற்றிக்கு முதலாளர் வர்க்கம் உள்நாட்டுச் சந்தையைக் கைப்பற்றியாக வேண்டும். ஒற்றை மொழி பேசும் மக்கள்தொகை கொண்ட, அரசியல்வகையில் ஒன்றுபட்ட ஆட்சிப்புலங்கள் வேண்டும், அம்மொழியின் வளர்ச்சிக்கும் இலக்கிய வார்ப்புக்குமான தடைகளனைத்தும் ஒழிக்கப்பட வேண்டும். இதில்தான் தேசிய இயக்கங்களின் பொருளியல் அடித்தளம் உள்ளது. மொழிதான் மானிட உறவாடலின் மிக முதன்மையான கருவி. மொழியின் ஓர்மையும் தங்குதடையற்ற வளர்ச்சியுமே புதுமக்கால முதலியத்துக்கு ஈடான அளவில் மெய்யாகவே தடையற்ற, விரிவான வணிகத்துக்கும், மக்கள்தொகை அதன் பல்வேறு வர்க்கங்களிலும் இடையிடர் இன்றியும் பரந்தகன்ற முறையிலும் குழுச்சேருவதற்கும், கடைசியாக, சந்தைக்கும் ஒவ்வொரு பெரிய சிறிய உடைமையர்க்கும் இடையிலும், விற்பவர்க்கும் வாங்குபவர்க்கும் இடையிலும் நெருங்கிய தொடர்பு நிறுவப்படுவதற்குமான இன்றியமையாத் தேவைகளில் மிக முக்கியமானவை.” <6>

- அடுத்த பதிவில் தொடரும்.

நாடுகடந்த தமிழீழ அரசாங்கத்தின் பார்வையில்… அடுத்து என்ன? உருத்திரகுமாரன் விரிவான பேட்டி (பாகம் 2_

6) கேள்வி: நாடுகடந்த தமிழீழ அரசாங்கம் ஈடுபட்டுள்ள (நிதி வகையிலும் அரசதந்திர வகையிலுமான) ஆதரவு திரட்டும் முயற்சிகள் என்ன?

எந்தவோர் அரசியல் நகர்வுக்கும் அதிகாரம் இன்றியமையாதது என்று நாடுகடந்த தமிழீழ அரசாங்கம் உறுதியாக நம்புகிறது. இப்போதைய பன்னாட்டு உறவுகளிலும் பன்னாட்டுச் சட்டத்திலும் அரசல்லாத செயலாண்மைகள் கணக்கில் கொள்ள வேண்டியதோர் அதிகாரமாகியிருக்கக் காண்கிறோம். இம்மாதம் ஃபாரின் அஃபர்ஸ் ஏடு வெளியிட்டுள்ள ஒரு கட்டுரை உலகத்தை முத்துருவ (மூன்று துருவ) உலகமாகக் குறிப்பிடுகிறது; குடியாண்மை (சனநாயக) அரசுகளும், வல்லாண்மை (எதேச்சாதிகார) அரசுகளும், அரசல்லாத செயலாண்மைகளும் இப்போது அதிகாரம் செலுத்துகின்றன.

பன்னாட்டு அரசியல், நீதியியல் அரங்கில் அரசல்லாத செயலாண்மைகளால் தாமாகவே சில செயல்கள் நிகழ்த்த முடியும். இவ்வகையில் நாம் பன்னாட்டுச் சமுதாயத்தின் ஆதரவை அணிதிரட்டுவதில் ஈடுபட்டுள்ளோம். இது நோக்கி, சிறிலங்காவை அனைத்துலகக் குற்றவியல் நீதிமன்றத்தின் பார்வைக்கு அனுப்ப வேண்டி 16 இலட்சம் (1.6 மிலியன்) கையொப்பம் திரட்டும் இயக்கத்தை வெற்றிகரமாக நடத்தி முடித்தோம். இப்போது, அனைத்துலகக் காணமற்போனவர்கள் நாளில், அதாவது ஆகஸ்டு 30ஆம் நாள் மற்றுமொரு பன்னாட்டு இயக்கத்துக்குத் திட்டமிட்டு வருகிறோம். காணாமற்போகச் செய்தலால் பாதிப்புற்றவர்களுக்கு உண்மையும் நீதியும் வேண்டி, அரசுசாரா அமைப்புகள், அரசியல் கட்சிகள், கல்விக் கழகங்கள் மற்றும் அனைத்து வகைக் கூட்டு அமைவுகளையும் அணிதிரட்டி இதனைச் செய்ய உள்ளோம்.

7) கேள்வி: தமிழீழ விடுதலைப் புலிகள் புத்தெழுச்சி பெறுவார்கள் என்று நாடுகடந்த தமிழீழ அரசாங்கம் இப்போதும் நம்புகிறதா? நாடுகடந்த தமிழீழ அரசாங்கம் பயங்கரவாதத்தை ஆதரிக்கிறதா?

நாடுகடந்த தமிழீழ அரசாங்கத்தின் அமைப்புச் சட்டம் அது தன் அரசியல் குறிக்கோள்களை அமைதி வழிகளின் ஊடாக அடையக் கட்டளையிடுகிறது. அயல்நாடுகள் எதிலும் நாடுகடந்த தமிழீழ அரசாங்கம் இயங்குவதற்குச் சட்டத் தடை ஏதுமில்லை. உண்மையில், பல்வேறு நாடுகளிலும் அரசதந்திரிகள் நேரடியாகவே நாடுகடந்த தமிழீழ அரசாங்கத்துடன் தொடர்பு கொண்டுள்ளனர்.

8) கேள்வி: சிறிலங்கா குறித்து பன்னாட்டுச் சமுதாயமும், மேற்குலகும், ஐக்கிய நாடுகள் அமைப்பும் அண்மையில் கடைசியாக எடுத்துள்ள நிலைப்பாட்டை நாடுகடந்த தமிழீழ அரசாங்கம் எவ்வாறு புரிந்து கொள்கிறது?

முள்ளிவாய்க்கால் இனவழிப்பு நிகழ்ந்தவுடனே, தமிழர்களுக்கு நீதி கிட்ட வேண்டும், பன்னாட்டுக் குற்றங்கள் செய்தோர் நீதியின் முன் நிறுத்தப்பட வேண்டும் என்பது பன்னாட்டுச் சமுதாயத்தின் நிலைப்பாடாக இருந்தது. ஆனால், முன்னாள் அதிபர் இராசபட்சேயும் வேறு சில தனியாட்களும்தான் இதைச் செய்தவர்கள் எனக் கருதினர்.

ஆகவே சிறிசேனா பொறுப்புக்கூறலையும் தமிழ்த் தேசிய இனச் சிக்கலையும் கவனித்துக் கொள்வார் என்று நம்பி அவரை ஆட்சியிலமர்த்தினர். ஆனால், பயங்கரவாத எதிர்ப்பு மற்றும் மனித உரிமைகள் பற்றிய ஐநா தனி அறிக்கையாளர் சென்ற மாதம் அளித்துள்ள கடுமையான அறிக்கை இந்த மாயையைக் கலைப்பதாக உள்ளது. தண்டனைக் கவலையில்லாக் குற்ற நிலைக்கும் தமிழின அழிப்புக்கும் அரசே காரணம் என்பதைப் பன்னாட்டுச் சமுதாயம் உணரத் தொடங்கி விட்டது.

9) கேள்வி: சிறிலங்காவின் ஆயுதப் படைகள் செய்ததாகச் சொல்லப்படும் போர்க்குற்றங்கள் பற்றிய புலனாய்வைப் பொறுத்த வரை, புலிகள் செய்த கொடுமைகளுக்கான பொறுப்புக்கூறல் எவ்வாறு அடையப்பெறும்? இவ்வகையில் நாடுகடந்த தமிழீழ அரசாங்கத்தின் தலையீடு எத்தகையதாக இருக்கும்?

முள்ளிவாய்க்காலில் நிகழ்த்தப்பட்ட்ட இனவழிப்புக்கு நீதி பெறுவோம் என்பது தமிழர்களின் உளமார்ந்த நம்பிக்கை. நாடுகடந்த தமிழீழ அரசாங்கத்தின் செயல்கள் இந்தச் சிக்கலைக் குவிமையமாகக் கொண்டுள்ளன.

10) கேள்வி: இப்போதைய நாட்டு நிலைமையை நாடுகடந்த தமிழீழ அரசாங்கம் எவ்வாறு புரிந்து கொள்கிறது?

சிறிலங்காத் தீவு நாட்டில் தமிழர்களின் நிலைமையைப் பொறுத்த வரை, பெரும்படியாகப் பார்த்தால், கட்டமைப்பியல் இனவழிப்பு இன்றும் தொடர்கிறது. போர்க் கைதிகள் இன்னும் விடுவிக்கப்படவில்லை. இராணுவம் இப்போதும் தமிழர் தாயகத்தை ஆக்கிரமித்து நிற்கிறது. காணாமற்போனவர்கள் பற்றிய தகவல் தெரியவில்லை. அதேபோது சித்திரவதையும் பாலியல் வன்முறையும் பரவலாகத் தொடர்கின்றன.

சிறிலங்கா படையினர் தமிழ்ப் பெண்களை வைத்து நடத்தும் பாலியல் வல்லுறவு முகாம்கள் இப்போதும் செயல்படுவதாக பன்னாட்டு மனித உரிமைக் குழுக்கள் அறிக்கையளித்துள்ளன. இவை இரண்டாம் உலகப்போர்க் காலத்தில் சப்பானியப் பேரரசின் இராணுவம் நடத்திய “ஆற்றுகைப் பெண்கள்” முகாம்களைப் போன்றவை. தெற்கில், சிறிசேனா ஆட்சியின் தொடக்கக் காலத்தில் சிலபல சனநாயக வழிமுறைகள் அறிமுகம் செய்யப்பட்டன. ஆனால், இப்போது தெற்கில் அதிபர் இராசபட்சே ஆட்சியைப் போலவே சிறிசேனா ஆட்சியும் “சனநாயகக் கலைப்பு வேலை”யில் ஈடுபட்டுள்ளது.

கேள்வி: நாட்டில் மீளிணக்கம் எந்நிலையில் உள்ளது?
என் முந்தைய மறுமொழிகளே இந்தக் கேள்விக்கும் விடையளித்துள்ளன.
கேள்வி: தமிழர்களின் அரசியல் பிரதிநிதித்துவம் (தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்பு, தமிழ் முற்போக்குக் கூட்டமைப்பு) குறித்து நாடுகடந்த தமிழீழ அரசாங்கம் மனநிறைவடைகிறதா?
உள்நாட்டுத் தலைமை தமிழர்களின் அரசியல் வேணவாக்களை முழுமையாக வெளிப்படுத்த விடாமல் ஆறாம் திருத்தத்தால் சட்டத் தடைகள் இருப்பதாகப் புரிந்து கொள்கிறோம். குறிப்பாகச் சொன்னால் இலங்கைத் தீவுக்குள் இராணுவமயம் நிகழ்ந்து, அரசியல் வெளி குறுகியதால்தான் நாடுகடந்த தமிழீழ அரசாங்கம் அமைக்கப்பட்டது என்பதே உண்மை. ஆறாம் திருத்தம் சுதந்திரத் தனியரசு கேட்பதைத் தடை செய்கிறது என்றாலும், ஆறாம் திருத்தத்தை நீக்குமாறு கேட்பதைத் தடை செய்யவில்லை. உள்நாட்டுத் தமிழ் அரசியல் தலைமையானது இந்த உண்மையைப் பன்னாட்டுச் சமுதாயத்தின் கவனத்துக்குக் கொண்டுசெல்ல வேண்டுமே தவிர, தமிழர்கள் முன்போல் சுதந்திரத் தனியரசு கேட்கவில்லை என்று தவறாகப் படம்பிடித்துக் காட்டக் கூடாது என விரும்புகிறோம். இது உண்மையன்று என்று அவர்களுக்கே தெரியும். சுதந்திரத் தனியரசுக் கோரிக்கையை முள்ளிவாய்க்கால் வலுப்படுத்தியுள்ளது. தமிழர்கள் சுதந்திரத் தனியரசுக் கோரிக்கையைக் கைவிட்டு விட்டதாக யாராவது, குறிப்பாக முள்ளிவாய்க்காலுக்குப் பின், கூறிக் கொள்வார்களாயின், அது பொய்மையே.
மேலும், உள்நாட்டுத் தலைமை சில ஆக்கவழிச் செயல்களை முன்னெடுக்க வேண்டும் என எதிர்பார்க்கிறோம்; எப்படி என்றால், வெனிசுவேலாவில் எதிர்க்கட்சி ஒழுங்கு செய்த பொதுவாக்கெடுப்பு, இராக்கிய குர்திஸ்தானிலும் கட்டலோனியாவிலும் திட்டமிடப்படும் [நடந்து முடிந்துள்ள] பொதுவாக்கெடுப்புகள் போல் செய்யலாம். இந்தப் பொதுவாக்கெடுப்புகள் உள்நாட்டுத் தலைமை ஒழுங்கு செய்தவையே தவிர, ஐநாவோ அல்லது எந்த அயல்நாடோ ஒழுங்கு செய்தவை அல்ல.
கேள்வி: வருங்காலத்தில் சிறிலங்காவில் தேசிய அளவில் நடக்க கூடிய தேர்தல்களில் போட்டியிட நாடுகடந்த தமிழீழ அரசாங்கம் திட்டமிட்டுள்ளதா?
முன்பே பல தருணங்களில் நான் கூறியுள்ளேன், தமிழர்கள் தமது இறைமையை சிறிலங்கா அரசாங்கத்திடம் ஒப்புவிக்கவில்லை என்பதால், சிறிலங்காத் தேர்தல்களை முறையானவை என்று நாம் கருதவில்லை. எவ்வாறாயினும், எமது இலக்குகளை முன்னகர்த்தும் மேடையாக இத்தேர்தல்களைப் பயன்படுத்திக் கொள்ள விரும்புகிறோம். நாம் இப்படிச் செய்வதற்கு ஆறாம் திருத்தத்தை நீக்கியாக வேண்டும்.
கேள்வி: நீங்கள் இப்போது சிறிலங்கா அரசாங்கத்தோடு சேர்ந்து வேலை செய்கிறீர்களா? இல்லையென்றால், எதிர்காலத்தில் அப்படிச் செய்ய விரும்புகிறீர்களா?
முன்பே நான் கூறியதுதான், ஒரு பொதுவாக்கெடுப்புக்கான திட்டமிடல் மற்றும் காலச் சட்டகம் தொடர்பாக சிறிலங்கா அரசாங்கத்தோடு சேர்ந்து வேலை செய்ய விரும்புகிறோம்.
கேள்வி: முன்னதாக, தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்பின் நாடாளுமன்ற உறுப்பினர் மூத்த வழக்கறிஞர் எம்.ஏ. சுமந்திரன் எமக்களித்த பேட்டியில், புதிய அரசமைப்பின் வாயிலாகத் தேசிய இனச் சிக்கலுக்கு ஒரு தீர்வு வருமாயின் புலம்பெயர் தமிழர்கள் நாட்டில் முதலீடு செய்து வளர்ச்சிக்கு உதவுவதை நாங்கள் உத்தரவாதம் செய்வோம் என்று சொன்னார். இந்தக் கூற்றினை நீங்கள் எவ்வாறு புரிந்து கொள்கின்றீர்கள்? புலம்பெயர் தமிழர்கள் நாட்டுக்காகச் செய்ய விரும்பும் முதலீடு (பண முதலீடு மட்டுமன்று) என்ன? அரசமைப்புச் சட்ட சீர்திருத்தங்களின் செயல்வழி தொடர்பான நிகழ் நிலவரத்தையும் அதில் புலம்பெயர் தமிழர்களின் பங்கினையும் எவ்வாறு புரிந்து கொள்கின்றீர்கள்?
நான் முன்பே கூறியது போல, நிலைத்த அரசியல் தீர்வு ஏதும் வேண்டுமானால், அது தமிழ்த் தேசத்துக்காக நடத்தப்படும் பொதுவாக்கெடுப்பின் ஊடாக வரவேண்டும். பொதுவாக்கெடுப்பின் ஊடாக ஓர் அரசியல் தீர்வு ஏற்பட்டு விட்டால் சிறிலங்காத் தீவிலிருக்கும் அமைவுகளுக்குப் புலம்பெயர் தமிழ்ச் சமூகம் பல்வேறு துறைகளிலும் தன வல்லமையையும், அதே போல் நிதி முதலீட்டையும் கொண்டுசேர்க்கும்.
கேள்வி: வட மாகாண அவை, உங்கள் பார்வையைப் பொறுத்து, செய்துள்ள அல்லது செய்யாதுள்ள பணியை எவ்வாறு புரிந்து கொள்கின்றீர்கள்? மற்றபடி, வடக்கு, கிழக்கு இணைப்பு என்னும் முன்மொழிவு குறித்துச் சொல்லுங்கள்.
வட மாகாண அவைத் தேர்தலின் போதே சொன்னோம், மாகாண அவையால் உருப்படியாக எதுவும் செய்ய முடியாது. இப்போது இதே கருத்தை முதலமைச்சர் திரு விக்னேஸ்வரன் அவர்களே உறுதி செய்துள்ளார்.
இணைப்பைப் பொறுத்த வரை, இலங்கையின் வடக்கு-கிழக்குப் பகுதி தமிழர் தாயகமாகும் என்பதை இந்திய-இலங்கை ஒப்பந்தத்தில் சிறிலங்கா அரசாங்கம் ஒப்புக் கொண்டுள்ளது. இணைப்பு நீக்கம் செய்நுட்பக் காரணங்களால் நடைபெற்றது. இப்போதைய அரசாங்கம் உட்பட சிறிலங்கா அரசாங்கம் தமிழர் வேணவாக்கள் குறித்து உண்மையாக இருக்குமானால், எளிய பெரும்பான்மை கொண்டே வடக்கு-கிழக்கை மீண்டும் இணைக்கலாம். இந்த இணைப்புக்கு மூன்றிலிரு பங்குப் பெரும்பான்மை தேவையில்லை.
கேள்வி: இது வரை கேட்ட கேள்விகளில் உட்படாத கூறுகள் குறித்து நீங்கள் விளக்கிக் காட்ட விரும்பினால், நாடுகடந்த தமிழீழ அரசாங்கத்துக்கு முக்கியத்துவம் வாய்ந்த வேறு எது குறித்து வேண்டுமானாலும் தாராளாமாகக் குறிப்பிடலாம்.
ஒரு மிலியனுக்கு மேற்பட்ட மக்களின் பங்கேற்புடன் நாடுகடந்த தமிழீழ அரசாங்கம் சுதந்திர சாசனம் ஒன்றைப் பறைசாற்றியது. சுதந்திர சாசனத்தில் முஸ்லிம்களின் தனித்துவ ஓர்மை அறிந்தேற்கப்பட்டுள்ளது; கல்வி அனைவருக்கும் கட்டாயமும் இலவயமும் ஆகும். தமிழும் சிங்களமும் ஆங்கிலமும் தமிழீழத்தின் ஆட்சிமொழிகளாக இருக்கும். நலவாழ்வு (உடல்நலம்) அடிப்படை உரிமையாக அறிந்தேற்கப்படும்; சுற்றச் சூழல் பாதுகாக்கப்படும்; சூரியன், காற்று, கடலலை போன்ற வழிகளில் புதுப்பிக்கத்தக்க ஆற்றலுக்கு அழுத்தம் தரப்படும்.
மேலும், தமிழீழம் இந்தியப் பெருங்கடலில் கேந்திர முக்கியத்துவம் வாய்ந்த இடத்தில் அமைவுற்றிருப்பதால், இப்பெருங்கடலில் அமைதிக்கும் இசைவுக்கும் துணைசெய்யும்.

- அடுத்த இதழில் தொடரும்…

நாடுகடந்த தமிழீழ அரசாங்கத்தின் பார்வையில்… அடுத்து என்ன? – உருத்திரகுமாரன் விரிவான பேட்டி

1) கேள்வி: தேசிய இனச் சிக்கலுக்குத் தீர்வு அல்லது தீர்வுகள் வழங்கும் நோக்கில் அரசமைப்புச் சட்டச் சீர்திருத்தச் செயல்வழி ஒன்று தொடர்கிறது; இது தொடர்பாக உள்ளூர்த் தமிழ் அரசியல் பிரதிநிதிகள் குறிப்பான சில முயற்சிகள் மேற்கொண்டுள்ளார்கள்; மிக அண்மையில் உலகத் தமிழர் பேரவை போன்ற புலம்பெயர் தமிழர் குழுக்கள் மீளிணக்கம் நோக்கிய நேர்வகை முயற்சிகள் எடுத்து வருகின்றன – இவை உள்ளிட்ட இப்போதைய அரசியல் சூழலைக் கருதிப் பார்க்கையில், சிறிலங்கா தொடர்பாக நாடுகடந்த தமிழீழ அரசாங்கம் தலையிட்டுச் செய்திருப்பவை என்ன?

தமிழ் மக்களின் இறைமை அவர்களைச் சார்ந்ததே என்பதுதான் நாடுகடந்த தமிழீழ அரசாங்கத்தின் நிலைப்பாடு. 1972 மற்றும்/அல்லது 1978 அரசமைப்பு ஆக்கும் செயல்வழியில் தமிழ் மக்கள் பங்கேற்க வில்லை என்பதால், அவர்கள் தமது இறைமையை கொழும்பு அரசாங்கத்திடம் ஒப்படைக்கவில்லை. ஆகவே, இன்று, எந்தவோர் அரசியல் தீர்வுக்கும் முன்னதாக, அந்த அரசியல் தீர்வுச் செயல்வழியில் தாங்கள் எவ்வடிவில் பங்கேற்க விரும்புகிறோம் என்பதைத் தமிழ்த் தேச மக்கள்தாம் முடிவு செய்ய வேண்டும். சிறிலங்காத் தீவுக்கு உள்ளேயும் வெளியேயும் வாழும் தமிழ்த் தேசிய இன மக்கள் தமது விருப்பத்தை வெளியிடுவதற்குரிய அமைதியான, சனநாயக வழிகளில், ஒரு பொதுவாக்கெடுப்பு ஊடாகத் தங்கள் அரசியல் வருங்காலம் குறித்து முடிவெடுக்க வேண்டும் என்பதே நாடுகடந்த தமிழீழ அரசாங்கம் தொடக்கமுதல் எடுத்து வரும் நிலைப்பாடு. நாம் எதிர்நோக்கும் பொதுவாக்கெடுப்பு சுதந்திரத் தனியரசுக்கு ஆம் அல்லது இல்லை என்று மட்டும் வாக்களிப்பதற்கானது அன்று. ஒற்றையாட்சி அரசு, கூட்டாட்சி அரசு, மாக்கூட்டாட்சி அரசு, சுதந்திரத் தனியரசு போன்ற வாய்ப்புகளை உள்ளடக்கிய பொதுவாக்கெடுப்பாக அஃதமையும்.

வட்டுக்கோட்டைத் தீர்மானத்தின் 40ஆம் ஆண்டு விழாவை முன்னிட்டு சென்ற ஆண்டு நியூயார்க் நகரில் நாங்கள் நடத்திய மாநாட்டில் அறிஞர்களும் செயற்பாட்டளர்களும் அடங்கிய “வேண்டும் பொதுவாக்கெடுப்பு” எனும் குழு அமைக்கப்பட்டது. ஒரு பொதுவாக்கெடுப்பு நடத்துவது தொடர்பாக அவர்கள் விரைவில் ஒரு செயல்திட்டம் வெளியிடுவார்கள் என நம்புகிறோம்.

2) கேள்வி: புலம்பெயர் தமிழ்ச் சமூகத்தில் பல்வேறுபட்ட கருத்தியல் குழுக்கள் உள்ளன. இவை ஒன்றுக்கொன்று வாதஎதிர்வாதம் செய்யக் கூடியவை என்னும் சூழலில், உள்நாட்டில், குறிப்பாக சிங்களரிடையே இவர்கள் தமிழீழ விடுதலைப் புலிகளுக்கு ஆதரவானவர்கள் என்ற எதிர்வகைப் பார்வை உள்ளது. நாடுகடந்த தமிழீழ அரசாங்கத்தினர் பிரிவினைவாத ஈழக் கொள்கைக்கான சுடரேந்திகளாக அறியப்பட்டுள்ளனர். நாடுகடந்த தமிழீழ அரசாங்கம் வலுவான பிரிவினைவாத மற்றும்/அல்லது தேசிய இனவாதப் பார்வைகள் கொண்டதா?

என்னால் நம்பிக்கையுடன் சொல்ல முடியும்: தமிழ்த் தேசிய இனச் சிக்கலுக்குப் பொதுவாக்கெடுப்பின் ஊடாகத் தீர்வு காண வேண்டும் என்று அனைத்துப் புலம்பெயர் குழுக்களிடையிலும் பொதுக்கருத்து காணப்படுகிறது. எமது அரசியல் வருங்காலத்தை பொதுவாக்கெடுப்பின் ஊடாக முடிவு செய்து கொள்வது அடிப்படை மனித உரிமை ஆகும். ஆக, இது அரசியல் சிக்கல் மட்டுமன்று, இன்னுங்கூட முக்கியமாக மனித உரிமைச் சிக்கலும் ஆகும். பன்னாட்டு நடைமுறைகளும் இதற்கு ஏற்ற முறையிலேயே உள்ளன. தெற்கு சூடான் (மச்சாகோஸ் வகைமுறை) ஆனாலும், புனித வெள்ளி உடன்பாடு ஆனாலும், செர்பிய-மொண்டனிக்ரோ உடன்பாடு ஆனாலும், பாப்புவா நியூ கினி – பூகன்வில் அமைதி உடன்பாடு ஆனாலும், அனைத்தும் காட்டும் வழி தேசிய இனச் சிக்கல்களைப் பொது வாக்கெடுப்பின் ஊடாகத் தீர்த்துக் கொள்ள வேண்டும் என்பதே. இங்கு மேலும் ஒன்றை நான் உரைத்தாக வேண்டும்: பொதுவாக்கெடுப்பு என்று சொல்லும் போது நாடு முழுமைக்குமாகச் சொல்லவில்லை, குறிப்பிட்ட தேசிய இனத்துக்கான பொதுவாக்கெடுப்பையே சொல்கிறேன்.

எடுத்துக்காட்டாக, கனடிய உச்ச நீதிமன்றம் குவிபெக்கில் மட்டும் பொதுவாக்கெடுப்பு நடத்தச் சொன்னதே தவிர, கனடா முழுக்க நடத்த வேண்டும் என்று சொல்லவில்லை.
அதேபோது சிறிலங்கா அரசு நெகிழ்வற்ற சிங்கள பௌத்த இனநாயகத் தன்மை கொண்டதாக இருப்பதால் சுதந்திரத்தின் ஊடாகத்தான் நாங்கள் இலங்கைத் தீவில் கண்ணியத்துடன் அமைதியாக வாழ முடியும் என்று நாடுகடந்த தமிழீழ அரசாங்கம் நம்புகிறது.

1958, 1977, 1983 ஆண்டுகளிலும், முள்ளிவாய்க்காலில் 2009ஆம் ஆண்டும் தமிழர்கள் பெருந்திரளாகக் கொலையுண்டதும் தமிழ்ப் பெண்கள் பாலியல் வல்லுறவுக்கு ஆளானதும், சிறிலங்காப் படையினர் தமிழ்ப் பெண்களை வைத்துப் பாலியல் வல்லுறவு முகாம்கள் நடத்தி வருவதாக அண்மையில் வந்துள்ள செய்திகளும் இந்த எமது நம்பிக்கைக்கும் உறுதிப்பாட்டுக்கும் சான்றுபகரக் கூடியவை ஆகும். காலஞ்சென்ற இதழியலர் தார்சி விட்டாச்சி எழுதிய ‘நெருக்கடிநிலை – 58’ என்ற நூலையும் கவனப்படுத்த விரும்புகிறேன். 1958ஆம் ஆண்டு தமிழர்கள் பெருந்திரளாகக் கொலை செய்யப்பட்ட உடனே இந்நூல் எழுதப்பட்டது. அப்போது விட்டாச்சி தமது நூலின் முடிவில் “சிங்களர்களும் தமிழர்களும் பிரிந்து விடும் நிலைக்கு வந்து விட்டார்களா?” என்று கேட்டார். தமிழர்கள் இந்தக் கேள்வியை 1958 முதற்கொண்டே கேட்டு வருகிறார்கள்.

1977 பொதுத்தேர்தலில் சுதந்திரத் தமிழீழம் அமைக்கப்படுவதைப் பெருவாரியாக ஆதரித்து வாக்களித்தார்கள். ஆனால் இப்போதே ஒன்றை நான் சொல்லிக் கொள்கிறேன்: தமிழ் மக்கள் ஒற்றையாட்சிக்கோ கூட்டாட்சிக்கோ “கூட்டாட்சியல்லாத கூட்டாட்சிக்கோ” ஆதரவாக வாக்களித்தால் அந்தத் தீர்ப்பை நாங்கள் ஏற்றுக் கொள்வோம்.

3) கேள்வி: பொதுவாக்கெடுப்பில் மக்கள் தரும் விடை பிரிவினைக்கு ஆம் என்று இருக்குமானால், நாட்டின் சாலச் சிறந்த நலன்களுக்கும், நாட்டிற்குள் வாழும் அனைத்துச் சமுதாயங்களின் நலன்களுக்கும் அது முரணாக இருக்கும் என்று நாடுகடந்த தமிழீழ அரசாங்கம் கருதவில்லையா?

சுதந்திரத் தமிழீழ அரசு என்பது சிறிலங்காத் தீவிற்குள் வாழும் அனைத்து சமுதாயங்களுக்கும் இடையே நட்புறவுக்குத் துணைசெய்யும் என்று நாங்கள் நம்புகிறோம். நாட்டின் மக்களினங்களிடையே அமைதியும் நட்புறவும் மலரச் செய்வதுதான் நோக்கமே தவிர, நிகழமைப்பைக் காப்பதோ நடப்பு எல்லைகளைக் காப்பதோ அல்ல.
மேலும், சுதந்திரத் தனியரசு என்ற வடிவில் நிலைத்த தீர்வு காண்பதன் மூலம் — பேராசிரியர் டொனால்டு ஹொரொவிட்ஸ் தமது கட்டுரை ஒன்றில் சொல்லியிருப்பது போல் — சிங்கள அரசியல் சமூகத்திற்குள்ளான இனவாதக் கூக்குரலை நம்மால் அகற்றக் கூடும். சிங்களத் தலைவர்கள் சாமானியர்களின் அன்றாடச் சிக்கல்களில் முழுமையாகக் கவனம் செலுத்தலாம். அது சனநாயகத்துக்கும் வளர்ச்சிக்கும் பயன்படும்.

சிறிலங்காவுக்கும் தமிழீழத்துக்கும் இடையில் எப்போதும் பதற்றமாக இருக்கும் என்று சிலர் வாதிடக் கூடும். ஆனால் அப்படி இருக்கத் தேவையில்லை என நம்புகிறோம். நோர்வேக்கும் சுவீடனுக்கும் இடையிலோ சிங்கப்பூருக்கும் மலேசியாவுக்கும் இடையிலோ பதற்றமேதும் இல்லை. கொஞ்சம் பதற்றம் இருக்கும் என்றே வைத்துக் கொண்டாலும், நாடுகளுக்கிடையிலான வன்முறையைக் கட்டுப்படுத்துவதை விடவும் பதற்றத்தை சமாளிப்பதற்கு மேலதிக பன்னாட்டுச் சட்டக் கொள்கைகளும் பன்னாட்டுப் பொறிமுறை ஒன்றும் இருக்கவே செய்கின்றன.

4) கேள்வி: புலம்பெயர் தமிழ்ச் சமூகத்தில் பிளவு அல்லது பிளவுகள் உண்டா?

முன்பே சொன்னேன், தமிழர்கள் ஒரு தேசிய இனம், இலங்கைத் தீவின் வடக்கு-கிழக்குப் பகுதிகள் தமிழர்களின் மரபுவழித் தாயகம், தமிழர்கள் தமது உள்ளார்ந்த உரிமையாகிய சுயநிர்ணய உரிமையை மெய்ப்படச் செய்திட வழிசெய்ய வேண்டும் என்பன போன்ற அடிப்படைச் சிக்கல்களில் கருத்து வேறுபாடு ஒன்றுமில்லை. தமிழர்களின் சுயநிர்ணய உரிமையை இப்போதுள்ள எல்லைகளுக்குள்ளேயே மெய்ப்படச் செய்திட முடியுமென்று புலம்பெயர் தமிழர்களின் சில குழுக்கள் நம்புவதையும் நான் மறுக்கவில்லை.

5) கேள்வி: இலங்கையில் பிறவாது, இலங்கைத் தமிழ்ப் பெற்றோருக்குப் பிறந்து வளர்ந்த இளையோர் உள்ளனர். தங்கள் பெற்றோர், உறவினர்கள், நண்பர்களின் கண்கள், செவிகள் வழியே பட்டறிந்துள்ள போர் தொடர்பாகவும், நாட்டிலுள்ள நடப்பு நிலைமை தொடர்பாகவும், சிறிலங்காவை சீரமைப்பதில் தங்களுக்குள்ள எதிர்காலப் பங்குப்பணி குறித்தும் இந்த இளையோரின் கண்ணோட்டத்தை வடித்திட நாடுகடந்த தமிழீழ அரசாங்கம் செய்வதென்ன?

மனித உரிமை பற்றிய உரையாடல் வழியாகவும் பண்பாட்டுய் நிகழ்வுகளின் ஊடாகவும் இளைய தலைமுறையின் இதயத்திலும் மனத்திலும் அவர்களின் ஓர்மையையும் அடையாளத்தையும் விதைக்கிறோம். முள்ளிவாய்க்கால் இனவழிப்பு குறித்தும், தொடர்ந்துவரும் கட்டமைப்பியல் இனவழிப்பு குறித்தும், அவர்களின் உற்றார் உறவினர் பாதுகாப்பாகவும் கண்ணியமாகவும் சுதந்திரமாகவும் வாழ்வதை உறுதி செய்ய வேண்டிய அவர்களின் அறக் கடன் குறித்தும் உணர்வூட்டுகிறோம்.

இப்போது ஜெனிவாவிலும், தாயகத்திலும் கூட, எமது மக்களுக்கு நீதி கிட்டச் செய்வதில் புலம்பெயர் தமிழ் இளைஞர்கள் முக்கியப் பங்கு வகிக்கக் காண்கிறோம். ஆனால் இன்னும் செய்ய வேண்டியது நிறைய உள்ளது என்பதையும் நான் சொல்லத்தான் வேண்டும்.

சமத்துவ சாயம் !! – உ.திலகவதி, சட்டக் கல்லூரி மாணவர்

பெண்ணுரிமைகளுக்கு மதிப்பளித்து சட்டமும் முற்போக்குச் சமூகமும் பெண்கள் முன்னேறவும் சுயமாய் வாழவும் ஊன்றுகோளாக இருந்து வரும் இதே நேரத்தில் தான் நசுக்கப்படும் பெண்ணுரிமைகள் குறித்தும் நாம் பேச வேண்டிய கட்டாயத்தில் உள்ளோம். ஒருவரின் உரிமையில் இன்னொருவர் தலையிடுவதே அநாகரிகம் எனும் போது, இன்னும் பெண்களின் உரிமைகள் ஒரு காற்றுப் புகா பெட்டியில் வைத்து நசுக்கப்பட்டு மூச்சுத் திணறடிக்கப்படுகின்றது. இதனை ஒளித்து மறைக்கும் சமூகம் தான், பெண் சமூகம் விடுதலை அடைந்து விட்டதாக போலியாய் சமத்துவ சாயம் பூசி மொழுகுகிறது. அம்பானிகளும் அதானிகளும் பன்னாட்டு முதலாளிகளும் இந்தியாவின் அடையாளமல்ல. பிளாட்பார குடும்பங்களும் உழைத்துத் தேய்ந்த உருவங்களும் தான் இந்தியாவின் அடையாளம்.

விண்ணில் ஏவப்படும் ராக்கெட்டும் பன்னாட்டு ஒப்பந்தங்களுமா வல்லரசு இந்தியாவின் வளர்ச்சிச் சான்று ? அனைவருக்கும் சமத்துவமான கல்வி, வேலைவாய்ப்பு, உணவு, உடை , இருப்பிடம்,சமூக நீதி, சமவாய்ப்பு இவை தானே ஒரு வல்லரசு நாட்டின் அடித்தளம். அதேபோல் தான் பணிக்குச் செல்லும் சில ஆயிரம் பெண்களை வைத்தோ, சுயமாய் முடிவெடுக்கும் சில நூறு பெண்களை வைத்தோ அரசியலில் ஈடுபடும் வெகுசில பெண்களை வைத்தோ சமூகத்தில் பெண்களின் நிலையை, பாலியல் சமத்துவத்தை கணக்கிடுவது அடி முட்டாள்தனம். இந்தியாவின் பல கோடி பெண்கள் இன்றும் அடிமைகளே. ஆம் அவர்கள் பாலியல் கொத்தடிமைகள். பண்பாட்டு பலிகடாக்கள்.

நகரங்களை வைத்து வளர்ச்சியை மதிப்பிடும் ஆட்சியாளகர்களின் அரசியல் விளையாட்டில் பெண்ணுரிமைகளும் சிக்கித் தவிக்கிறது. அவர்களிடம் நாம் உரக்கச் சொல்ல வேண்டியது ஒன்று இருக்கிறது. அது “இந்தியா கிராமங்களின் நாடு” என்பதே.

கலாச்சார அடிமைகள் :

இங்கே பெண்கள் இரண்டாம் தர குடிமக்களைப் போல் கூட நடத்தப்படுவதில்லை. ஏதோ ஒரு தரைமட்ட தகுதியைத் தான் பெண்கள் மீது திணிக்கிறார்கள். ஏனென்றால் உலகம் தோன்றியதோ இல்லையோ மனிதர்கள் உருவாகினார்களோ இல்லையோ அறிவியல் வளர்ந்ததோ இல்லையோ பெண் மீதான கட்டுக்கதைகளும் மூடநம்பிக்கைகளும் அசுர வேகத்தில் வளர்ந்தன.

உலகத்தின் அனைத்து மதங்களும் கலாச்சாரங்களும் புனித நூல்களும் பெண்ணை சபிக்கப்பட்டவர்ளாக, பாதுகாக்கப்படவேண்டியவர்களாக, இயற்கையிலேயே ஒழுக்கமற்றவர்களாக சித்தரித்தன. பல நூற்றாண்டு பண்பாட்டு தளத்தில் பெண்ணிற்கு வழங்கப்பட்ட இந்த இடம் தொடர்ந்து கொண்டே இருக்கிறது. சாதிய ரீதியிலும் வர்க்க ரீதியிலும் பெண் வெவ்வேறு பாணியில் ஒடுக்கப்படுகிறாள். ஒடுக்கப்படும் சாதி பெண்ணாக இருந்தால் அவளின் முலைக்கு கூட வரி விதித்ததிலிருந்து, இன்று முள்ளுச்செடிகளில் வன்புணர்ந்து வீசப்படும் வரை நீள்கிறது அவள் மீதான அடக்குமுறை. ஆதிக்க சாதி பெண்களும் விதிவிலக்கல்ல அவர்களின் காதல் முடிவுகள் தண்டவாளங்களிலும் நடுத்தெருவிலும் இரத்த ஆறாய் ஓடுகின்றது.

ஏழைக் குடும்பத்து பெண் மீது உழைப்புச் சுரண்டல் என்றால் வசதி படைத்த பெண்ணிடம் வாழ்கையை சுரண்டி மூலையில் உட்கார வைக்கின்றது சமூகம். எனவே சாதி பேதமின்றி வர்க்க பேதமின்றி பெண்களின் மீது வன்மமும் ஆதிக்கமும் சமமாக கட்டவிழ்த்துவிடப்படுகின்றது. வரலாற்றின் இந்தப் பகுதியில் நின்று கொண்டுதான் நாம் பெண்ணுரிமைகளை முழுவதுமாய் அடைந்து விட்டதாய் முழங்கிக் கொண்டிருக்கிறோம்.

அன்றாட வாழ்வில் அடைந்தோமா சமத்துவம் ?

நாம் வாழும் இதே சமூகத்தில் தினசரி கடந்து போகும் டீக்கடைகளில் எத்தனை பெண்கள் அமர்ந்து செய்தித் தாள் வாசிப்பதை பார்த்திருக்கிறீர்கள்? வீதியோர பானிப்பூரி கடைகளிலும் சிக்கன் பக்கோடா கடைகளிலும் எத்தனை பெண்கள் நின்று சாப்பிட்டு (ரோட்டுக்கடைகளில்) கொண்டிருப்பதை பார்த்திருக்கிறீர்கள்? கறிக்கடைக்கோ பர்னிச்சர் கடைக்கோ எலக்கடிரிக்கல் கடைகளுக்கோ இங்கே பெரும்பாலும் பெண்கள் செல்வதே இல்லை. காய்கறி கடைக்களில் பெண்கள் கூட்டத்தை பார்கலாம். வாரச் சந்தைகளிலும் அதிகமாக பார்க்கலாம்.

எந்த ஒரு ஆய்வும் செய்யாமலேயே சராசரியாக நம் நடைமுறை வாழ்கையில் பெண்ணின் வெளியுலக பங்கை சிந்தித்துப் பார்த்தாலே பெண்களின் நிலை புரிந்து விடும். சென்ற தலைமுறை ஆண்களின் கைகளில் விளையாடும் ஆண்ட்ராயிட் போன்கள் அதே தலைமுறை பெண்களை இன்னும் சென்றடையவில்லை. இத் தலைமுறை பெண்கள் தொழில்நுட்ப தடைகளை உடைத்து வெளிவந்து கொண்டிருக்கிறார்கள் . ஆனால் மிக மிக குறைந்த வேகத்தில். சென்ற தலைமுறைப் பெண்களோ இந்த சுதந்திரத்தின் காற்றை சுவாசிக்காமலேயே செத்து மடிந்து கொண்டிருக்கிறார்கள்.

குடும்பப் பெண்கள் :

சமூக தளத்தில் நடுத்தர வயதுப் பெண்கள் பங்கெடுக்காமலேயே சென்று விடுகிறார்கள். அவர்களை அப்படி கட்டிப்போடுவதுதான் எது ? அவர்களிடையே ஆண் சமூகம் உருவாக்கி வைத்துள்ள ஒரு உளவியல் சொல் தான் அது “குடும்பப் பெண்கள்” .

குடும்பப் பெண் என்பவள் இதிகாசங்களும் புராணங்களும் கொடுத்த பெண்ணுக்கான முன்மாதிகளின் பின்மாதிரிகள் தான். அதாவது அவர்களின் வெளியுலக வாழ்கை “சுப நிகழ்ச்சிகளிலும் விழாக்களிலும்” அவ்வப்போது எட்டிப் பார்க்கும் . பண்டிகை நாட்களில் காலையிலிருந்து இரவு வரை செய்ய வேண்டிய சம்பிரதாயங்களை தெரிந்து வைத்திருப்பாள். சமையல் என்பது கடமையைத் தாண்டிய அவளோடு ஒன்றிப்போன நிகழ்வு. சீரியல்கள் பார்த்துக்கொண்டு கணவனுக்கு ஆலோசனைகள் வழங்கிக் கொண்டு அடுத்த தலைமுறை பெண்களை அவர்களைப் போலவே “குடும்பப் பெண்களாக” வளர்த்தெடுக்க கடுமையாக உழைத்துக் கொண்டு, கணவன் அடித்தாலும் வசைபாடினாலும் அந்த நாலு சுவற்றிற்கு வெளியே அதனை கசியவிடாமல் குடும்ப மானத்தை காப்பவள் தான் குடும்பப் பெண் எனப்படுபவள்.

இதுவும் வர்க்கம் சாதி சார்ந்ததுதான். ஒடுக்கப்படும் சாதியிலும் ஏழை வர்க்கத்திலும் இது போன்ற குடும்பப்பெண்களை பார்க்க முடியாது. ஏனென்றால் அவர்களின் வாழ்க்கைப் போர் சமூக சுவர்களை முட்டி முட்டி மோதுவதில் தான் நிறைவு பெறுகிறது. அவர்கள் நான்கு சுவற்றுக்குள் தங்கள் வாழ்கையை ஒளிக்க முடியாது. வாழ்வாதாரத்திற்காக விரும்பினாலும் விரும்பாவிட்டாலும் வீட்டை விட்டு வெளியேறி பல்வேறு பணிகளில் ஈடுபட்டு பொருள் ஈட்ட வேண்டிய கட்டாயம் அவர்களுக்கு.

இங்கே அனைத்து தளங்களிலுமே அவர்கள் சுயமாய் யோசிக்க தடை செய்யப்பட்டவர்கள். தன் ஆடவன் சொல்லும் இடங்களுக்கு தான் வேலைக்கு செல்ல வேண்டும் சொல்லும் வேலைகளைத்தான் செய்ய வேண்டும். அவர்களின் ஒழுக்கத்தின் மீது அவனுக்கு சந்தேகம் வந்தால் எந்த நேரத்திலும் அவளின் வேலைக்கு அவன் முழுக்கு போடலாம்.

குடும்ப வன்முறை :

குடும்ப வன்முறை அனைத்து தரப்பு பெண்களிடமும் நீக்கமற நிறைந்துள்ளது. முன்பின் தெரியாத ஒரு ஆணால் நிகழும் கொடுமைகளைப் போல் தான் தன் சொந்தக் குடும்பத்தில் அவள் தாக்குதலுக்கு உள்ளாக்கப்படுகிறாள். அதில் முக்கியமானது “வார்த்தை வன்முறை”. அனைத்து வகைப் பெண்களுமே இதில் உட்படுத்தப்படுகிறார்கள். அவளின் ஒழுக்கத்தின் மீதான வசைகள் தமிழில் பஞ்சமே இல்லை. தன் வாழ்நாளில் “விபச்சாரி” எனப் பொருள்படும் அந்தக் கெட்டவார்த்தையை கடக்காத பெண்களை விரல் விட்டு எண்ணி விடலாம். வார்த்தைகளால் அவள் மீது அவளின் ஒழுக்கத்தின் மீது அத்தனை அமில வீச்சுக்கள்.

வரதட்சணை முதல் விவாகரத்து வரை பெண்ணின் விருப்பத்தோடு எதுவும் நடப்பதில்லை. விவாகரத்து உரிமைகள் என்பது பல போராட்டங்களுக்கு பிறகு டாக்டர் அம்பேத்கரால் கொண்டுவரப்பட்ட பெண்களுக்கான உரிமை. வேத சாஸ்திரங்கள் மனுதர்மங்கள் திருமணம் என்பது முடிவில்லாதது, துண்டிக்க முடியாதது என வரையறுத்தது. விருப்பமின்றி வாழ்நாள் முழுவதும் திருமண பந்தந்தில் பெண்கள் சிக்கித் தவித்தனர். அதை உடைத்து பல்வேறு எதிர்ப்புகளுக்கு பிறகு பெற்ற விவாகரத்து உரிமையும் பெண்களுக்கு இன்று எளிதாக எட்டுமளவிற்கு இல்லை.

ஒரு பெண் விவாகரத்து செய்ய வேண்டுமெனில் அவள் பல்வேறு கட்டப்பஞ்சாயத்துகளை குடும்பத்திற்குள்ளேயே சந்நிக்க வேண்டும். பெரும்பாலும் அவை விவாகரத்து வரை செல்லாமல் குடும்ப மானத்தை காக்க அவளின் சுயமரியாதை அடகு வைக்கப்படும். மீண்டும் மீண்டும் அதே பந்தத்தில் தள்ளப்படுவாள். அடி, உதை, திட்டு மட்டுமில்லாமல் குடும்ப வன்முறை என்பது பாலியல் ரீதியாகவும் பெண்களை மிரட்டுகிறது. இங்கே பெண்கள் என்பது குழந்தைகளை உள்ளடக்கிய சொல் தான். அவர்களை பாலியல் ரீதியாக குடும்பம் சுரண்டுகிறது. சொந்தக் குடும்பம் என்பதால் இதை பெரிய பிரச்சனையாக்காமல் கடந்து செல்லும் கேவலங்களும் குடும்பத்தில் நிகழ்கிறது. மனைவியை கணவன் எப்போது வேண்டுமானலும் உறவுக்கு அழைக்கலாம். இங்கே “அழைத்தல்” என்பதை விட “வற்புறுத்துதல்” என்பதே பொருத்தமானதாக இருக்க முடியும்.

கணவன் செய்யும் வன்புணர்வு என்பது இங்கே குற்றமாக பார்க்கப்படுவதில்லை என்பதே இத்தனைக்கால பெண்ணுரிமைக்கு செய்யும் துரோகம். “என் கணவர் என்னை வன்புணர்ந்தார்” என் ஒரு பெண் சொன்னால் கேலியாக சிரித்துவிட்டுச் செல்லும் சமூகத்தில்தான் நாம் வாழ்கிறோம். அதெப்படி அது வன்புணர்வாகும். புணர்வை பெற்றோர்கள் பெரியோர்கள் சம்மதத்துடன் ஆசியுடன் செய்வதுதானே திருமணம். இதில் “வன்புணர்வு” என்ற சொல்லுக்கு இடமே இல்லையே என்பது தான் பெரும்பாண்மை சமூகத்தின் எண்ணமாக இருந்து வருகிறது. குடும்பங்களின் வன்முறையில் சிக்கி தூக்கிற்கிறையான கரிக்கட்டையான பெண்களின் பிணங்களின் மேல் மாற்றி எழுதப்பட்ட FIRகளின் வரலாறு அழிந்து விடாது.

தான் அன்பு செலுத்தும் அப்பா, அண்ணன், தம்பி, மாமா, சித்தப்பா, கணவன் போன்றோரோ வார்த்தையாலும் உடலாலும் வன்முறை செய்கிறார்கள் என்றால் முன்பின் அறியாத ஆண் சமமாய் மதித்து மரியாதை தந்துவிடுவானா என்ன ?

- அடுத்த இதழில் தொடரும்…